Everything Flows In An Eternal Present

Κατέβηκε με φόρα τις σκάλες και έτρεξε προς την έξοδο της πολυκατοικίας. Διέσχισε με γρήγορο βήμα τον στενό διάδρομο που οδηγούσε στην κεντρική πύλη και κοίταξε το ρολόι του με αγωνία. Ήταν μόλις εφτά το απόγευμα και ακόμα δεν είχε σκοτεινιάσει. Ο ουρανός πάνω από το κεφάλι του έμοιαζε με παλέτα ζωγράφου που είχε ξεμείνει … Continue reading

From destructive urges reason emerges

Τίποτα πλέον δεν είχε σημασία, κανένα όνειρο δεν κατοικούσε κάτω από τα βλέφαρα της. Όλες οι σκέψεις έμοιαζαν με πτώματα που επιπλέουν στην επιφάνεια μιας σκοτεινής και παγωμένης θάλασσας. Συνέχισε να κοιτάζει την αντανάκλαση της στον καθρέφτη, το λιπόσαρκο και χλωμό της πρόσωπο έμοιαζε με αυτό ενός θλιμμένου φαντάσματος. Άναψε ένα ακόμα τσιγάρο και ευχήθηκε … Continue reading