These days don’t confront me with my failures

tumblr_myme6atIab1s1o9cdo1_500Ξυπνάς, όπως κάθε πρωί, και αντιμετωπίζεις το ίδιο πρόσωπο στο καθρέφτη. Αλλάζει φαινομενικά, λίγες ρυτίδες εδώ, λίγες ρυτίδες εκεί, μία άσπρη τρίχα, αλλά είναι πάνω κάτω το ίδιο. Αναρωτιέσαι που να πήγε όλη εκείνη η ελαφρόμυαλη φιλοδοξία μερικά χρόνια πριν. Που σε ξυπνούσε, παρόλο που ποτέ δεν ήσουν πρωινός άνθρωπος . Και αυτή η κουβέρτα έγινε βαριά κυρίως στη σκέψη του “Και τι νόημα έχει;”, ένα μάντρα που επαναλαμβάνεις εδώ και καιρό. Ασχολήθηκες με τόσα,  ανθρώπους, πολιτικές δράσεις, καλλιτεχνικά δρώμενα, μουσικά δρώμενα, πανεπιστήμια και δουλειές, τον εαυτό σου τον ίδιο, έμαθες και γέμισες από ερεθίσματα. Και είδες ότι πολλά είναι αμοιβαίως αντικρουώμενα. Στη πορεία ξέχασες να είσαι ξεκάθαρος με αυτό που θες πραγματικά. Ίσως από την αποτυχία/ες, ίσως από τις παρεμβολές, ίσως από το φόβο, ίσως και από την ίδια την κούραση και αμφιβολία. “Να μάθεις, να γνωρίσεις και να αμφιβάλλεις, ξεκινώντας από τον εαυτό σου”. Ναι, αλλά μετά που είναι το χέρι για να σε επαναφέρει σε ένα δρόμο; όχι σωστό, έμαθες ότι το σωστό και το λάθος είναι μόνο ένα απλό ανθρώπινο κατασκεύασμα, αλλά μέσα σου, έστω και παράλογα, θα ήθελες να γνώριζες μόνο τα απλά. Το χέρι δεν θα εμφανιστεί ποτέ, οπότε θα το κάνεις ο ίδιος και καλά θα κάνεις ως πλήρως εμβολιασμένος ενήλικας άνθρωπος. Αλλά είναι φορές που το εύχεσαι, σαν να χάνεσαι σε ένα κύκλο ανάλυσης του Winicott. Και θα χαρείς όταν κάποια στιγμή στη πορεία αυτή βρεθεί κάτι που σε εκπληρώνει, έστω και στιγμιαία, έστω και αρνητικά, γιατί θα έχεις αυτή τη διαύγεια, του τι θα κάνεις, τι – αυτή τη στιγμή-  αξίζει να γίνει και γιατί. Όσο όμως περισσότερες τέτοιες έντονες αφυπνίσεις βρίσκονται στο δρόμο σου, τόσο πιο παθητικός ή και καχύποπτος γίνεσαι στις επόμενες. Αχάριστος δεν είσαι, εκτιμάς τις αναμνήσεις αυτών, αλλά παράλληλα συγκρίνεις. Και συγκρίνεις το χρόνο και την παρουσία σου πριν, με αυτό που γίνεσαι μετά από κάθε φορά. Πολλές φορές αυτό σε εγκλωβίζει. Είναι ίσως και παράδοξο, που όσο περνάει αυτός ο χρόνος, ο εθισμός σου στο εντονότερο και μοναδικό γίνεται μεγαλύτερος, από την άλλη όμως γνωρίζεις πλέον πόσο επικίνδυνο είναι μερικές φορές το να σε συνεπαίρνει το κάθε τι, και αποφεύγεις να το ζήσεις.  Παράλληλα η ομοιότητα πραγμάτων και εμπειριών είναι πολύ πιο εμφανής από την μοναδικότητα τους.

Έχεις πληγώσει και έχεις πληγωθεί. Αυτή η εξίσωση, στο μεγαλύτερο διάστημα της ζωής σου οδηγεί σε ένα μηδέν, αλλά είναι τόσο δύσκολο να το αντιληφθείς. Πιστεύεις πάντα ότι το αποτέλεσμα πρέπει να είναι οι τύψεις ή ο θυμός, ίσως όχι συνηδειτά, αλλά γιατί η αλλαγή αυτής της σκέψης σε φέρνει αντιμέτωπο με το χειρότερο φόβο σου, το μηδέν, που σε θεωρητικό πλαίσιο ισούται με το τίποτα. Σιγά σιγά το συνηδειτοποιείς όλο και περισσότερο και ξέρεις ότι η “θετική σκέψη” και το χτίσιμο του εαυτού σου -φτου και από την αρχή, αυτή τη φορά σωστά- δεν λειτουργεί πια ως τόσο καλό αντίβαρο. Γιατί είναι σχεδόν προσποιητά και καταπιεστικά κατά τη διάρκεια  της ηθελημένης -και αυτής- κατάστασης του φόβου σου. Και κατα κάποιο τρόπο λειτουργούν σαν μία θρησκεία που σου υπόσχεται καλυτέρευση αν πιστέψεις πραγματικά. Να πιστέψεις πραγματικά σε τί όμως;

Έχεις ξεπεράσει και το στάδιο της συνηδειτοποιημένης αυτοκαταστροφής. Εκτός των +1 πόντων απαράμιλλης γοητείας , κυνισμού και ανασφάλειας, ξέρεις ότι ο αυριανός καθρέφτης θα δίχνει ίδιος με λίγους περίτεχνους μαύρους κύκλους παραπάνω. Και δυστυχώς δεν διαρκεί για πάντα για να σε κάνει να ξεχάσεις. Να ξεχάσεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Ότι για κάποιο λόγο συσσωρεύεις πολλά ενώ πλέον δεν μπορείς καν να τα ονομάσεις. Δεν ξεφεύγεις από τη νόρμα, πάντως, δεν είναι ανησυχητικό, ή τουλάχιστον αυτό θα συμμεριστείς με φίλους και γνωστούς. Αν καταφέρεις ποτέ να το πεις.

Θα κατεβάσω το καθρέφτη και θα βγω έξω, όσο είναι ακόμα πρωί.

Comments
4 Responses to “These days don’t confront me with my failures”
  1. suicide dots says:

    “Στη πορεία ξέχασες να είσαι ξεκάθαρος με αυτό που θες πραγματικά.”

    Ακριβώς αυτο αδερφέ. Και προσωπικά ο φόβος ειναι ο παράγοντας που δε με αφήνει. Γιατί όμως γίναμε έτσι ρε; Γιατί; Ειναι όλα τόσο μπερδεμένα στο μυαλό που δε ξέρουμε καν τι ειναι αυτο που θελουμε. Φόβος ρε. Φοβάμαι να ρισκάρω πλέον. Και τι ειναι αυτο που σε κάνει να φοβάσαι; Το χρήμα; Η αποτυχία; Με αυτόν τον τροπο όμως αποτυγχανουμε να ζούμε ελεύθερα.

    Και ναι, συσσωρευουμε πολλα. Πιο πολλα απο αυτά που χρειάζεται το κουφάρι μας για να συρθει.

    Φοβάμαι ακόμη και να εκφράσω τι νιώθω. Και αυτή η κούραση μεγαλώνει και μεγαλώνει. Και σε πολιορκεί συνεχώς. Μέχρι να πέσεις στο κενό πλημμυρισμένος και καταπονημένος. Και να κανεις ρεσετ με τον πιο άσχημο τροπο που θα μπορούσες. Γιατί όμως πρέπει να φτάσουμε εκεί για να σηκωθούμε ξανά; Γιατί τότε δε ξέρω αν θα εχει νόημα πια. Γιατί φοβάμαι οτι τότε θα έχουμε χάσει ακόμη και αυτά που πραγματικά χαρίζουν μια αχτίδα στη ζωή μας.

    Ο εθισμος στο φόβο, μας εχει κάνει ανίκανους να ζούμε και να ρισκαρουμε.

    • scar says:

      Mάλλον δεν κατάλαβες ότι το κείμενο το έγραψε η Ρέα (Bruise) 🙂
      Ωραίο σχόλιο όμως…

    • bruise says:

      Σε ευχαριστώ πολύ για αυτό το σχόλιο. Ο εθισμός στο φόβο, ακριβώς αυτό. Και χαίρομαι που αυτό που έγραψα σαν ένα μπούσουλα σε διάσπαρτα πράγματα που σκεφτόμουν το τελευταίο διάστημα βρήκε τη δικιά σου (και μάλιστα τέτοια!) ανταπόκριση. Απλά μπορείς να με λες αδερφή ή αδερφάρα, όπως διευκρίνησε ο Scar από πάνω. 😀

      • suicide dots says:

        Χαχαχα:)

        Η αλήθεια είναι οτι δεν είδα ποιος το έγραψε και θεώρησα οτι ήταν ο Mr Scar. Sorry;)

        Αλλα δεν εχει σημασία ποιος το έγραψε, σημασία εχει το κείμενο. Και το κείμενο με άγγιξε.

        Καλημέρα sister

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: