Kiss Me Black

 

Kiss Me Black 2

Και είσαι πάλι εδώ αγαπημένε. Δεν μπόρεσα να ακούσω το χτύπημα στην πόρτα, τα φώτα ήταν κλειστά και είχα το κεφάλι μου βυθισμένο στο ζεστό μαξιλάρι. Η αλήθεια είναι πως σκόπιμα είχα αποσυνδέσει το κουδούνι. Οι άνθρωποι ξέρεις, κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να αποφύγουν την επίσκεψη σου, οι ηλίθιοι άνθρωποι, οι αμετανόητα ηλίθιοι άνθρωποι. Αυτοί που πιστεύουν πως χρειάζεσαι την άδεια τους για να τους επισκεφτείς, αυτοί που νομίζουν ότι μπορούν να κρυφτούν από την μεγαλοπρεπή σου παρουσία. Έλα μαζί μου στην κουζίνα, θα σου φτιάξω τον καφέ όπως σου αρέσει. Θα σου ετοιμάσω και κάτι να τσιμπήσεις, είμαι σίγουρος ότι είσαι πεινασμένος, φαίνεται στα μάτια σου, ακόμα και αν αυτά αλλάζουν χρώμα κάθε φορά που ανοιγοκλείνεις τα βλέφαρα σου. Γνωρίζω πως είσαι λακωνικός και μετρημένος στα λόγια σου, ίσως και λίγο μίζερος αν κρίνω από τα κουρέλια που φοράς και την βρώμα που καλύπτει τα καλοσχηματισμένα σου χαρακτηριστικά. Εγώ όμως είμαι ο καλύτερος ακροατής και διαθέτω καθησυχαστικό βλέμμα, ενώ όταν πρέπει να μιλήσω, συνοδεύω τον λόγο μου με ήπιες κινήσεις των χεριών και ανάλογες εκφράσεις του προσώπου. Θα σε κοιτάξω στα μάτια και θα ρουφήξω την κάθε σου λέξη, θα απομνημονεύσω τον παραμικρό σπασμό στο πρόσωπο σου. Θα σε ακούσω. Αλλά ξέρω πως δεν ήρθες γι’ αυτό, ποτέ δεν έρχεσαι για να μιλήσεις, ποτέ δεν έρχεσαι για σένα, πάντα για τους άλλους, φίλαλλος και αλτρουιστής όπως πάντα. Όπως την πρώτη φορά που σε γνώρισα, θυμάσαι? Εγώ σίγουρα δεν θυμάμαι τις πρώτες μας συνευρέσεις, η μνημονική μου ικανότητα βρισκόταν σε πολύ πρώιμο στάδιο. Στην περίπτωση που η μνημονική εξέλιξη δεν υφίσταται ενώ αντιθέτως λειτουργεί υποδειγματικά από την περίοδο κυοφόρησης, τότε να να την ευχαριστήσω που με προστάτεψε από την θύμηση των πρώτων μας επαφών. Αυτές όμως που άρχισαν να καταγράφονται, δεν θα μπορέσω να τις ξεχάσω ποτέ. Τα χείλη σου έχουν πάντα την ίδια πικρή γεύση, τα χέρια σου διαθέτουν πάντα εκείνη την ατσαλένια λαβή και τα λιγδιασμένα σου δάκτυλα καταλήγουν στα γνώριμα ακονισμένα σου νύχια. Η διαδικασία είναι πάντα ίδια και απαράλλαχτη. Πάντα απορούσα για ποιο λόγο όλοι προσπαθούν να σε αποφύγουν τόσο λυσσαλέα. Καταπίνουν χάπια και τρυπιούνται με βελόνες, πληρώνουν αδρά  τους επαγγελματίες ακροατές των παραληρημάτων τους, κλείνονται σε σκοτεινά δωμάτια και βυθίζουν τα δόντια τους στον παγωμένο τοίχο, βουτάνε το μυαλό τους σε μια δεξαμενή αλκοόλ και προσπαθούν να ανάψουν ακόμα ένα τσιγάρο. Και δεν είναι λίγες οι φορές που η φλόγα θα βρεθεί πιο κοντά από όσο πρέπει.

 

Θα πρέπει να παραδεχτώ πως η επίδραση του φιλιού σου δεν είναι και η πιο ευχάριστη, το αντίθετο θα έλεγα. Είναι κολλώδες και στυφό το υγρό που αφήνεις στο στόμα και διατρέχει τον οισοφάγο, καταλήγει στο στομάχι και απλώνεται σαν τοξική βλέννα. Είναι βρώμικα τα νύχια που ξεσκίζουν τόσο εύκολα την σάρκα και ρυπαίνουν το αίμα. Θα χρειαστεί μόλις ένα λεπτό για να απλωθεί η μόλυνση σε όλο το σώμα. Τα πόδια και τα χέρια θα μουδιάσουν, η καρδιά θα καεί και ας είναι το μόνο μέλος του σώματος που έκανε την εργασία των Ναζί στα κρεματόρια τόσο δύσκολη, καθώς είναι ο μυς που καίγεται τελευταίος και στην υψηλότερη θερμοκρασία. Τα δάκρυα που θα τρέξουν από τα άυπνα μάτια δεν θα είναι αρκετά για να σβήσουν τις εικόνες που σε κρατάνε ξύπνιο. Δεν είσαι και η καλύτερη συντροφιά μαυροντυμένε μου φίλε. Αλλά εγώ αποφάσισα να σε καλοδεχτώ αυτή την φορά, γιατί γνωρίζω πως ποτέ δεν απομακρύνθηκες από αυτό το στοιχειωμένο σπίτι και από αυτό το έρημο κρεβάτι. Ποτέ δεν σε αποχαιρέτησα και ποτέ δεν έκλεισα την πόρτα πίσω σου. Απλά είχα πάψει να σε κοιτάζω, να σου δίνω σημασία. Κάθε φορά που άκουγα τα βήματα σου στο πάνω δωμάτιο, απλά δυνάμωνα την μουσική και κάθε φορά που με κοιτούσες από το άλλο δωμάτιο, εγώ έκλεινα τα μάτια και φιλούσα τα χείλη της πιο δυνατά. Γιατί κάθε φορά που ένιωθα την βρωμερή σου αναπνοή να πλησιάζει το πρόσωπο μου, εγώ πίστευα πως μπορούσα να μουδιάσω τα ρουθούνια, καίγοντας όλα τους τα αιμοφόρα αγγεία. Γιατί έχω εκπαιδευτεί από πολύ μικρή ηλικία να σε αποφεύγω, να σε αγνοώ, να σε καλύπτω με πολύχρωμα υφάσματα και να σε σκεπάζω κάτω από όμορφες λέξεις και χαρούμενες σκέψεις. Σήκωσε λοιπόν το κουφάρι σου από την γαμημένη καρέκλα και έλα να με φιλήσεις. Δεν μπορείς να αγνοείς αυτό που ζει μαζί σου, αυτό που στις πιο σημαντικές στιγμές σου θυμίζει, με τον πιο οδυνηρό τρόπο, πως είσαι ακόμα ζωντανός.

“Συνέχισα να κοιτάζω τα γαλάζια σχέδια που σχημάτιζε η πυκνή φυλλωσιά πάνω από το ξαπλωμένο στο χώμα κεφάλι μου. Προσπαθούσα να ρουφήξω το χρώμα σαν ελιξήριο που θα έσβηνε κάθε ανάμνηση. Ευχόμουν να μπορούσα να δω τον ουρανό χωρίς κανένα εμπόδιο. Ο λαιμός μου πονούσε και τα αυτιά μου βούιζαν. Δεν είχα ιδέα πόσο καιρό είχα περάσει ξαπλωμένος στο χώμα, παγωμένος από τον τρόμο μιας ανάμνησης, εξαντλημένος από μια πληγή που ποτέ δεν φρόντισα. Σηκώθηκα, τίναξα το παντελόνι μου και έβαλα την μπλούζα μου. Το τραγούδι των πουλιών θα με οδηγούσε έξω από το δάσος, εκεί που τίποτα δεν παρεμβάλλεται ανάμεσα σε εμένα και το γαλάζιο του ουρανού. Το απέραντο γαλάζιο του ουρανού.”
Press pic, get some black….
Kiss Me Black Playlist

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: