Everything Flows In An Eternal Present

tumblr_myqg597PVT1r1grvto1_500
Κατέβηκε με φόρα τις σκάλες και έτρεξε προς την έξοδο της πολυκατοικίας. Διέσχισε με γρήγορο βήμα τον στενό διάδρομο που οδηγούσε στην κεντρική πύλη και κοίταξε το ρολόι του με αγωνία. Ήταν μόλις εφτά το απόγευμα και ακόμα δεν είχε σκοτεινιάσει. Ο ουρανός πάνω από το κεφάλι του έμοιαζε με παλέτα ζωγράφου που είχε ξεμείνει από χρώματα. Μόνο ένα βαθύ γκρι με κάποιες γαλάζιες αποχρώσεις απλωνόταν μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι του. Κοίταξε τα ρούχα του συνειδητοποίησε πως φορούσε αρκετά ελαφρύ ρουχισμό για εκείνη την εποχή. “Και η ώρα είναι ακόμα εφτά”, μουρμούρισε σαστισμένος. Προσπέρασε την κεντρική είσοδο και κοντοστάθηκε στο πεζοδρόμιο κοιτάζοντας ζαλισμένος αριστερά-δεξιά. Έμοιαζε με παιδί που έχει χαθεί στο εμπορικό κέντρο αλλά αντί να κλαίει γοερά για τους γονείς του, κάνει βόλτες θαυμάζοντας τα πάντα γύρω του με ανάμεικτα συναισθήματα. Η άνοιξη έμοιαζε να έχει φτάσει νωρίτερα αλλά ο ίδιος θα ορκιζόταν πως δεν μπορούσε να θυμηθεί τον χειμώνα να αφήνει την τελευταία του πνοή. Τον άγριο και αδίστακτο χειμώνα, αυτό το επίμονο κτήνος με την μαύρη καρδιά και τα κόκκινα μάτια. Ένιωσε σαν να είχε μόλις ξυπνήσει από χειμέρια νάρκη και η μεγαλόχαρη φύση του έκανε έκανε δώρο τον γλυκό ύπνο που χρειάζεται κάποιος για να αποφύγει το παγωμένο άγγιγμα του χειμώνα. Περπάτησε προς το πάρκο που έστεκε στο τέλος του δρόμου. Τα ανθισμένα δέντρα και οι πράσινες φυλλωσιές τραγουδούσαν τα πιο γλυκά τραγούδια καθώς ο αέρας περνούσε ανάμεσα τους. Θυμήθηκε εκείνο το καλοκαίρι που την είχε συναντήσει ξανά, μετά από τόσο καιρό που είχαν ζήσει χωριστά. Σε εκείνο το λούνα παρκ που έμοιαζε με κοραλλιογενή ύφαλο, βυθισμένο στην άκρη του κόσμου. Τα μαλλιά της σάλευαν υπό τις προσταγές του αέρα, που ακόμα μετέφερε την υγρασία της μεσημεριανής βροχής. Το γαλάζιο της φόρεμα έμοιαζε σαν ένα κομμάτι παζλ που συμπλήρωνε τα χρώματα που άφηνε η αναπνοή του λυκόφωτος στην ατμόσφαιρα. Τα μάτια της ακτινοβολούσαν όλα τα χρώματα που δεν μπορούσε να μιμηθεί το λευκό της δέρμα. Ο αέρας μύριζε ψημένα αμύγδαλα και καραμελωμένη ζάχαρη, όπως ακριβώς η γεύση που άφηναν τα χείλη της στα δικά του. Χαμογέλασε αμήχανα και την πλησίασε διστακτικά, σαν να φοβόταν πως εκείνη θα εξαφανιζόταν από τον χώρο, αφήνοντας πίσω της ένα σύννεφο από δροσοσταλίδες.

Την χαίρετησε και την έπιασε από το χέρι, οδηγώντας την πιο βαθιά στο λαμπερό λούνα παρκ.Τα μάτια τους είχαν ήδη συμφωνήσει σε μια προσωρινή σιωπή, τα λόγια αδυνατούσαν να περιγράψουν τις εικόνες που ξεδιπλώνονταν μπροστά τους. Τα χρώματα από τα περίπτερα και τις ψυχαγωγικές εγκαταστάσεις ζευγάρωναν στον νυχτερινό αέρα και συνέθεταν εκείνες τις αποχρώσεις που δημιουργεί το βόρειο σέλας κατά την διάρκεια του αρκτικού χειμώνα. Εκείνη τον πλησίασε και του ψιθύρισε κάτι στο αυτί αλλά δεν μπόρεσε να ακούσει τίποτα καθώς όλες του οι αισθήσεις μούδιασαν από την παρουσία της, το άρωμα των μαλλιών της και την μελωδία της φωνής της. Της ζήτησε να το επαναλάβει, αποτυγχάνοντας για άλλη μια φορά να κατανοήσει αυτό που είπε. Δεν είχε καμία σημασία έτσι κι’ αλλιώς. Τα ουρλιαχτά από το rollercoaster ανακατεύονταν με τα γέλια των παιδιών και τον θόρυβο που παρήγαγε το τεράστιο σφυρί, που αγκομαχούσε σαν πληγωμένο μεταλλικό θηρίο. Το χέρι της έχανε την μοριακή του σύσταση και σιγά-σιγά εξαφανιζόταν από το δικό του. Δεν χρειαζόταν καν να ξυπνήσει για να συνειδητοποιήσει αυτό που συνέβαινε. Την κοίταξε και της ζήτησε να επαναλάβει αυτό που είπε, αυτή την φορά θα την κοιτούσε στα μάτια. Εκείνη χαμογέλασε και εξαφανίστηκε από τον χώρο αφήνοντας πίσω της ένα σύννεφο από δροσοσταλίδες. “Μην με ξεχάσεις”, της φώναξε. “Κανείς δεν αξίζει κάτι τέτοιο”. Ξύπνησε μόνος του σε ένα άδειο κρεββάτι, με ένα τσιγάρο σβησμένο στο μυαλό του και μια φιάλη αλκοόλ στην θέση της καρδιάς του. Ήταν η πρώτη μέρα του νέου χρόνου και ο χειμώνας του χαμογελούσε έξω από το παράθυρο, αποκαλύπτοντας τα σάπια του δόντια.

Remember me

Factory Floor / Factory Floor / Σαν το αυτιστικό παραλήρημα μιας μηχανής που προέρχεται από το μέλλον αλλά έχει βρει τον τρόπο να ταξιδεύει στο παρελθόν. Το κουφάρι του Major Tom αιωρείται σε μηδενική βαρύτητα. Ο πλανήτης γη παραμένει μπλε αλλά δεν κατοικείται πλέον από ανθρώπους.
Suuns – Images du Futur / Είναι σαν να βλέπεις ένα μικρό παιδί που παίζει με Lego. Το παρακολουθείς καθώς εκείνο αποδομεί και καταστρέφει με διαβολεμένη ευχαρίστηση τον πύργο που με τόσο κόπο είχες κατασκευάσει. Το παρακολουθείς να επαναπροσδιορίζει όλες τις υπάρχουσες φόρμες και να δημιουργεί νέα σχήματα, καταργώντας όλους σου τους κανόνες. Το παρακολουθείς και χαμογελάς.
Pop. 1280 / Imps of Perversion / Πέρυσι βρέθηκαν στην τέταρτη θέση και είχα χρησιμοποιήσει μια ατάκα της Bruise, “Η τέχνη πρέπει να σε κάνει να νιώθεις άβολα, έξω από τα νερά σου.” Φέτος θα έλεγα πως δεν υπάρχει καλύτερη χρονική στιγμή για την ύπαρξη αυτού του συγκροτήματος. Τώρα που όλα μοιάζουν τόσο ακίνδυνα, τόσο χλιαρά, τόσο ανώδυνα.
Savages / Silence Yourself / Έργο, όχι άλμπουμ
Ripperton / A Little Part Of Shade / Σαν να χαζεύεις το νυχτερινό, αστικό τοπίο από το μπαλκόνι του σπιτιού σου. Σαν να φαντάζεσαι τον εαυτό σου να αιωρείται έξω από κάθε φωτισμένο παράθυρο της πόλης που ζεις.
Chelsea Wolfe / Pain is Beauty / Αν δεν πιστεύεις στην δήλωση του τίτλου, φύγε μακρυά από αυτό το άλμπουμ, η αλήθεια του δεν θα σου αρέσει και η αναγνώριση του λάθους πάντα αφήνει μια πολύ πικρή γεύση στο στόμα.
Holograms / Forever / Και τα πάντα μοιάζουν να παίρνουν μια πολύ συγκεκριμένη μορφή. Τα πάντα δείχνουν να εξισώνονται σε μια εύθραυστη ισορροπία. Προαγγελία επικείμενης καταστροφής, χάος που εκδηλώνεται διατηρώντας όλους γνωστούς φυσικούς νόμους.
David Bowie / The Next Day / Όχι, δεν έχει να κάνει με κόλλημα η εμμονή. Ούτε η χαρά μου ότι ακόμα είναι ζωντανός και παράγει έργο. Δεν είναι το όνομα του που πιάνει αυτή την θέση. Είναι γιατί αυτό το άλμπουμ το άκουσα σε μια πολύ δύσκολη περίοδο στην ζωή μου και με βοήθησε όπως ακριβώς με έχουν βοηθήσει και τα παλιότερα. Είναι γιατί δεν μπορείς πάρα να θαυμάσεις ένα τόσο όμορφο και ζωντανό πνεύμα που απελευθερώνεται από ένα γερασμένο κορμί.
The You And What Army Fuction / Slit / Έχω την αίσθηση πως δεν αντιμετώπισα αυτή την κυκλοφορία όπως θα έπρεπε. Αποφάσισα για άλλη μια φορά να γράψω αλληγορικές δηθενιές που μόνο εγώ καταλαβαίνω. Είναι απλά που είχα κουραστεί να διαβάζω σε κάθε review τις λέξεις “σκοτεινό”, “στοιχειωμένο”, “παραλήρημα”, “χάος”, “νικοτίνη”, “αλκοόλ” και είναι  αλήθεια πως είναι αρκετά δύσκολο να περιγράψεις τον ήχο τους χωρίς να τις χρησιμοποιήσεις. Ας πούμε ότι το Slit διαθέτει όλο εκείνο τον θόρυβο που αποσιώπησαν στο Silk. Οι κιθάρες του θα σου ξύσουν το στομάχι και αν τολμήσεις να βυθιστείς στους στίχους μην απορήσεις για την γεύση σκουριάς που θα νιώσεις στο στόμα σου. Επίσης να σε πληροφορήσω πως το Crawl Body, Come Back είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς.
Girls Names / New Life / Δεν υπάρχει τίποτα περιττό σε αυτό το άλμπουμ, τίποτα υπερβολικό η στυλιζαρισμένο. Μεστό και όμορφα δομημένο New Wave στα πρότυπα των Sad Lovers & Giants και όταν αναφέρω το όνομα των τελευταίων δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσω να γράφω οτιδήποτε άλλο.
Applescal – Dreaming In Key
Blondes / Swisher
Lulu Rouge / The Song Is In The Drum
Screen Vinyl Image / 51:21
Ricardo Tobar / Ηundreds
Babyshambles / Sequel To The Prequel
The Knife / Shaking The Habitual
Wymond Miles / Cut Yourself Free
The Oscillation / From Tomorrow
PVT – Homosapien

http://vimeo.com/nikokelli/dragme

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: