Metal Machine Music

Lou Reed

Γνώριζα πολύ καλά πως τα αδέρφια μου βρίσκονταν έξω από την πόρτα του δωματίου μου και χασκογελούσαν υστερικά. Μπορούσα να τους ακούσω πολύ καθαρά στα κενά που μεσολαβούσαν μεταξύ των τραγουδιών. Ο θόρυβος που δημιουργούσε η επαφή της ταινίας πάνω στην κεφαλή του walkman δεν ήταν αρκετός για να κρύψει τα σχόλια τους. Τίποτα όμως δεν μπορούσε να με πτοήσει. Η εισαγωγή του “I Want Out” δημιουργούσε ηλεκτρικές εκκενώσεις στο στομάχι μου και οι οποίες με την σειρά τους ενεργοποιούσαν το διάφραγμα, με αποτέλεσμα να τραγουδάω πνιχτά και κάτω από τα σκεπάσματα τους στίχους που δεν ήξερα. Ο συνδυασμός της κακοφωνίας μου με εκείνη την διάλεκτο που βασίζεται στην μιμητική επανάληψη των λέξεων που ακούς σε ένα τραγούδι, ήταν και η βραδινή ψυχαγωγία της οικογένειας μου για εκείνα τα χρόνια που οι Helloween ήταν το αγαπημένο μου συγκρότημα. Οι Helloween ήταν και το μόνο Heavy Metal συγκρότημα στο οποίο είχα μείνει πιστός στην κρίσιμη ηλικία των δεκατεσσάρων, καθώς είχα πουληθεί πολύ γρήγορα στο Thrash Metal και το κουτί με τις κασέτες μου είχε γεμίσει ασφυκτικά από Sodom, Anthrax, Flotsam and Jetsam, Slayer, Sepultura, Kreator (Kasator τους διάβαζα τότε), Metallica και Exodus. Το Metal ξεκίνησε για μένα ως αποτέλεσμα της επιρροής που είχαν πάνω μου ο αδερφός και η αδερφή μου. Είναι μαγικό πράγμα να έχεις μεγαλύτερα αδέρφια. Όταν εσύ διανύεις την παιδική σου ηλικία, αυτά είναι στην εφηβεία τους και όταν αυτά ενηλικιώνονται, εσύ θαυμάζεις το χνούδι που έχει εμφανιστεί στο πάνω σου χείλος. Δέχεσαι τα πρώτα σου ερεθίσματα από άτομα τα οποία βρίσκονται ήδη στην “άλλη πλευρά” και έπειτα, αν θέλεις, το ψάχνεις μόνος σου με όποιο μέσο διαθέτεις. Δεν χρειάζεται καν να μιλήσω για την καταπίεση που έφαγαν και όλες τις μάχες που έδωσαν για να μπορώ εγώ να βγαίνω από τα δεκαπέντε μου. Σημαντικό και ανεκτίμητο, αλλά με το πέρασμα του χρόνου αυτό που μένει είναι τα βιβλία, η μουσική και η κουλτούρα με την οποία ήρθα σε επαφή πολύ πριν της ώρας μου.

Όταν ο αδερφός μου πέρασε στο πανεπιστήμιο, οι παρέες του άλλαξαν και οι κολλητοί μεταλλάδες εξαφανίστηκαν από την καθημερινότητα του. Μετά από λίγους μήνες, νέα πρόσωπα είχαν αρχίσει να κάνουν την εμφάνιση τους στο σπίτι. Παιδιά με χλομά πρόσωπα και περίεργα κουρέματα, που φορούσαν μαύρα ρούχα και μιλούσαν για διεθνισμό, αναρχισμό και αντάρτικο πόλεων. Φρικιά που μιλούσαν για μια Villa Amalias και για το ξύλο με τους σκινάδες στην Αρετούσα. Λέξεις και ονόματα που άκουγα για πρώτη φορά στην ζωή μου και αγνοούσα παντελώς την έννοια και την σημασία τους. Ένας θαυμαστός νέος κόσμος είχε αρχίσει να ανοίγεται μπροστά μου και δεν είχα ιδέα πως να διαχειριστώ τις εικόνες του. Εκείνη την περίοδο ακούγαμε μουσική από ένα φορητό ασημένιο κασετόφωνο που του έλειπε η μπροστινή πρόσοψη. Στην περίπτωση απουσίας γονέων, χρησιμοποιούσαμε το κασετόφωνο που είχαμε στο σαλόνι και το οποίο ευφάνταστα βρισκόταν κάτω από την τηλεόραση. Αυτό βέβαια δεν μας εμπόδιζε από την αγορά βινυλίων που έπιαναν σκόνη στα ράφια τους, ενώ η απόκτηση ενός πικάπ κατοικούσε στα πιο άγρια μας όνειρα.

Villa Amalias

Ήταν Σάββατο μεσημέρι και το κουδούνι ακούστηκε στα αυτιά μου σαν το Ode To Joy. Στην πόρτα ήταν ο αδερφός μου με τον Στέλιο και τον Πάνο. Στα χέρια τους κρατούσαν τα μαγικά κουτιά που στα σωθικά τους κατοικούσε μια φαντασίωση πιο δυνατή και από την εκείνη της συνεύρεσης μου την Ζάκουλα. Όταν είχαν τελειώσει με τις συνδέσεις και το στήσιμο του πρώτου μας ηχοσυστήματος, ο Στέλιος ήθελε να δοκιμάσει το πικάπ. Άνοιξε μια από τις σακούλες που είχε φέρει μαζί του και τράβηξε ένα δίσκο που στο εξώφυλλο του είχε μια μπανάνα. Κρατήθηκα για να μην βάλω τα γέλια με την γελοιότητα που αντίκριζαν τα μάτια μου. Ούτε δράκος, ούτε γυμνή γκόμενα με δερμάτινο μπικίνι, ούτε ένα τραγοκέφαλο, ούτε καν μια γροθιά που να κάνει την εμφάνιση της μέσα από το στόμα κάποιου άτυχου ποζερά. Μια μπανάνα. Αυτό. Η μελωδία του Sunday Morning απλώθηκε στο δωμάτιο σαν νανούρισμα που ερχόταν από άλλη διάσταση, απο έναν άλλο κόσμο που δεν είχα ιδέα πως να διαχειριστώ τις εικόνες του. Αυτές όμως ήταν εκεί, μπροστά μου και είχαν ήδη εξαπλωθεί στο μυαλό μου σαν λοίμωξη που απειλούσε όλα αυτά που αγαπούσα και υποστήριζα μέχρι τότε. Δεν έχω ιδέα τι ταρακούνησε μέσα μου αυτό το τραγούδι. Δεν είχα παρόμοια ακούσματα και σίγουρα δεν ήταν η καλύτερη επιλογή για να συστήσεις τους Velvet Underground σε ένα πιτσιρικά που ακούει Thrash Metal. Ίσως επειδή δεν υπάρχει το “κατάλληλο τραγούδι” στην δισκογραφία τους για μια τέτοια αποστολή.

Lou Reed and Nico in the Studio

Όταν η βελόνα έφτασε στο Venus In Furs το βλέμμα μου ήταν καρφωμένο στον μαύρο κώνο του ηχείου. Ο υπνωτισμός λειτουργεί πάντα καλύτερα όταν η όραση παραμένει στατική σε ένα αντικείμενο το οποίο επαναλαμβάνει την κίνηση του με σταθερούς ρυθμούς. Αν η σύσταση του αντικειμένου αρχίσει να μεταβάλλεται σε υγρή μορφή, σαν παχύρρευστο αργό πετρέλαιο το οποίο αρχίζει να στάζει στο πάτωμα, τότε κάποιος θα πρέπει να διακόψει την ύπνωση και να σε επαναφέρει στην πραγματικότητα. Αυτό ήταν και το τελευταίο τραγούδι που άκουσα από την μπανάνα εκείνο το μεσημέρι. Η επόμενη επιλογή ήταν το It’s Alive των Ramones (η σωστή επιλογή που λέγαμε) και ήξερα πως τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο ξανά, γιατί τίποτα δεν μπορούσε να παραμείνει ίδιο. Τις επόμενες μέρες άκουσα αυτό το άλμπουμ αρκετές φορές και σε κάθε άκουσμα το ένιωθα να χτίζεται σιγά-σιγά μέσα μου σαν ένα τεράστιο, επιβλητικό και αφόρητα σκοτεινό κτίριο, σχεδιασμένο από τον Walter Gropius και στοιχειωμένο από το φάντασμα του De Sade. Δεν μπορούσα να μπω σε όλα τα δωμάτια, αλίμονο αν είχα τέτοια ανεκτικότητα σε αυτή την ηλικία, αλλά με το πέρασμα του χρόνου κατάφερα να αγαπήσω ακόμα και το All Tomorrow Parties, που ο ρυθμός του μου θύμιζε καρσιλαμά. Αυτό το κείμενο δεν είναι αφιερωμένο στον Lou Reed και την μουσική του. Η μουσική του ήταν και θα είναι το μέσο που χρησιμοποιείς για να επαναφέρεις μνήμες και συναισθήματα που έχουν παγιδευτεί σε αυτό. Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο στα αδέρφια μου, τον Στέλιο, τον Πάνο και τα υπόλοιπα παιδιά με τα μαύρα ρούχα και τα περίεργα κουρέματα.

Comments
3 Responses to “Metal Machine Music”
  1. spiral says:

    Οι καλύτεροι πάνκηδες είναι οι πρώην μέταλλοι τελικά. Ωραίο ποστ ρε.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: