It’s A Matter Of Gender


Αρκετές ώρες αργότερα οι υπόλοιποι αποφάσισαν να μας εγκαταλείψουν. Το μόνο που άφησαν πίσω τους ήταν τα άδεια τους ποτήρια και ένα δύσοσμο σωρό από τσιγάρα στο τασάκι. Είχα μείνει μόνος με το βλέμμα της να με καρφώνει υπεροπτικά. Προσπάθησα να το αποφύγω, εστιάζοντας στα δάχτυλα της, καθώς εκείνα κρατούσαν ακόμα ένα αναμμένο τσιγάρο.
“Τώρα είναι στιγμή που θα με ρωτήσεις για την ζωή μου και πως αποφάσισα να αλλάξω το φύλο μου”, είπε συνεχίζοντας να με κοιτάει στα μάτια. Άναψα και εγώ ένα τσιγάρο και τράβηξα νευρικά τον καπνό, λες και αυτό θα μου εξοικονομούσε λίγο χρόνο για να σκεφτώ κάτι έξυπνο.
“Μάλλον η δική σου επιθυμία είναι αυτή και την προβάλλεις μέσα από μια υποτιθέμενη ερμηνεία των σκέψεων μου”, αποκρίθηκα αναλογιζόμενος την βαρύτητα της απάντησης μου. “Αποφάσισες να αλλάξεις φύλο γιατί προφανώς δεν αισθανόσουν άνετα ως αγόρι, δεν χρειάζεται να σε ρωτήσω κάτι τέτοιο. Επίσης δεν είμαι δημοσιογράφος, ούτε ψυχολόγος για να με ενδιαφέρει η ζωή σου”.
Χαμογέλασε και τέντωσε ελαφρά τα χέρια της πάνω από το τραπέζι. Με κοίταξε γέρνοντας το κεφάλι της με σκέρτσο προς τα δεξιά και χωρίς να αλλάξει την έκφραση του προσώπου της με ρώτησε:
“Θα αισθανόσουν πιο άνετα αν μιλούσες εσύ για τον εαυτό σου?”
“Δεν έχω πρόβλημα να μιλήσω για το οτιδήποτε, αρκεί να μην θεωρηθεί ως…”
“Την συζήτηση που κάνεις με κάποια που γουστάρεις και έχεις βγει μαζί της ραντεβού”, είπε, συμπληρώνοντας την πρόταση μου και διατηρώντας εκείνο το σαρκαστικό χαμόγελο στα χείλη της.
Είναι από εκείνες τις στιγμές που ούτε το τσιγάρο, ούτε το ποτό, δεν μπορούν να καλύψουν την αμηχανία σου και εκείνη συνέχισε απτόητη.
“Αρκεί να μην θεωρηθεί πως θα στην πέσω και θα θέλω απεγνωσμένα να σου πάρω πίπα στην τουαλέτα γιατί… γιατί είμαι τραβεστί και αυτό κάνουν τα τραβεστί. Κάνω λάθος?”
“Σου φαίνομαι τόσο φοβισμένος και ανυπεράσπιστος?”, την ρώτησα προσπαθώντας να κρύψω την έκπληξη που μου προκάλεσε η παρορμητική και εύστοχη παρατήρηση της.
“Ανυπεράσπιστος, όχι, σε καμία περίπτωση. Λίγο φοβισμένος όμως. Ίσως και λίγο προκατειλημμένος και όχι, σε παρακαλώ, μην θυμώσεις με το τελευταίο. Λογικό είναι άλλωστε, απόλυτα φυσιολογικό θα έλεγα. Εκτός και αν έκανες παρέα με τραβεστί από την εφηβεία σου”. 
“Είναι υποχρεωτικό να έχω κάνει παρέα με τραβεστί για να μην είμαι προκατειλημμένος εναντίον τους?”, απάντησα με θυμό που προερχόταν περισσότερο από την αδυναμία μου να αντιπροβάλω ένα πιο ουσιαστικό ερώτημα. Ακουγόμουν σαν στριμωγμένος έφηβος χωρίς επιχειρήματα.

“Πίστεψε με πως δεν έχει σημασία η μουσική που ακούς, ο φιλελευθερισμός που υποτίθεται πως προασπίζεσαι. Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική από αυτή που φαντάζεσαι κλεισμένος στο δωμάτιο σου, διαβάζοντας ένα βιβλίο του Oscar Wilde και ακούγοντας το Ziggy Stardust. Σου αναφέρω αυτά γιατί σε θυμάμαι να τα συζητάς πριν λίγο με τους υπόλοιπους. Όλα όσα διάλεξες να αναφέρεις από μουσική και λογοτεχνία προέρχονταν από gay ή έστω gay friendly καλλιτέχνες. Πραγματικά πιστεύεις πως δεν κατάλαβα τον λόγο που το έκανες? Είμαι σίγουρη πως αν σου δινόταν η ευκαιρία θα έκανες και ένα κήρυγμα για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και των τραβεστί. Τώρα όμως που κάθεσαι μόνος σου απέναντι από μια τραβεστί, νιώθεις πως βρίσκεσαι εκτεθειμένος σε ένα άγνωστο συναίσθημα, το οποίο δεν μπορείς να χειριστείς”.
Γέλασα και προσπάθησα να πνίξω το θυμωμένο και εγωπαθές τερατάκι που ένιωθα να γεννιέται στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Εκεί που υποτίθεται πως έχεις αφήσει όλα αυτά που υποκριτικά τροποποιείς και έπειτα προβάλλεις κατά βούληση. Σκατά, δεν είχα ιδέα τι να απαντήσω σε κάτι τέτοιο.
Τοποθέτησε το πρόσωπο της κάτω από τις γροθιές και στήριξε τους αγκώνες της στο τραπέζι. Αυτή την φορά δεν χαμογελούσε, αντίθετα, το βλέμμα της έμοιαζε κάπως μελαγχολικό, χωρίς όμως να προκαλεί οίκτο ή συμπόνοια.
“Ξέρεις ποια είναι η διαφορά του πούστη και της τραβεστί?”, με ρώτησε χαζεύοντας το ποτήρι που κρατούσε στα χέρια της. “Η τραβεστί δεν έχει και πολλές επιλογές πέρα από το να παίρνει τσιμπούκια στο πεζοδρόμιο. Αν αυτό ήταν το μέσο για να εξοικονομήσει τα χρήματα που χρειαζόταν για να κάνει την γαμημένη εγχείρηση, έπειτα γίνεται ο μονόδρομος που πρέπει να ακολουθήσει για να επιβιώσει. Βλέπεις, καμία τράπεζα και καμία εταιρεία δεν πρόκειται να προσλάβει τον Κώστα που πλέον λέγεται Αλίκη. Αρχίδια, ούτε καν σε σούπερ μάρκετ δεν θα γίνει αποδεκτή η αίτηση σου. Αντίθετα ο πούστης έχει την επιλογή να κάνει οικογένεια, καριέρα και το βράδυ να ψωνίζεται στα πάρκα. Εγώ θα πρέπει να ζήσω με την επιλογή μου και πολύ περισσότερο με τις επιπτώσεις της και είναι αυτή η γνώση που μου δίνει την δύναμη να σηκώνομαι κάθε πρωί από το κρεβάτι μου χαμογελώντας. Ο πούστης θα έχει τους δικούς του εφιάλτες να αντιμετωπίσει για την υπόλοιπη ζωή του. Ο λόγος που στο λέω αυτό είναι για να καταλάβεις ότι κανένας δεν είναι σε θέση να μιλήσει για το οτιδήποτε δεν τον επηρεάζει άμεσα. Τα πάντα έχουν να κάνουν με την επαφή και την εμπειρία. Τις πληγές που θα σου αφήσει η δράση και ο τρόπος που αυτή θα καθορίσει την αντίδραση. Δεν θα δώσω σημασία στο αντιρατσιστικό μένος ενός φιλελεύθερου μαλάκα που ζει στα βόρεια προάστια και δεν έχει δει Πακιστανό ή Κινέζο από απόσταση πέντε μέτρων. Δεν θα δώσω σημασία σε κανένα που μιλάει για τον πόλεμο που παρακολουθεί από μια τηλεόραση, καθισμένος αναπαυτικά στην πολυθρόνα του. Ούτε τα βιβλία, ούτε η μουσική, ούτε η τηλεόραση μπορούν να σου μεταδώσουν την πραγματική γεύση και μυρωδιά της ζωντανής σάρκας. Της πραγματικότητας που προσπαθείς να αναλύσεις για να καταλήξεις στην γνωμάρα που, με λύσσα θα προσπαθείς να διαδώσεις και να επιβάλεις. Καταλαβαίνεις τι εννοώ ρε γαμώτο?”
“Πώς δεν έχεις καμία διάθεση να μου πάρεις πίπα στην τουαλέτα”, μπόρεσα να ξεστομίσω μετά από μια σιωπή που η διάρκεια της έμοιαζε με αυτή της Κρητιδικής περιόδου. Και ήταν η πρώτη φορά που την είδα να κοκκινίζει και να σκάει στα γέλια σαν μικρό κορίτσι, που ακόμα δεν είχε γνωρίσει θλίψη στη  ζωή της.

To Know Is To Touch….

Comments
3 Responses to “It’s A Matter Of Gender”
  1. Είμαι λλλλίιιγο προκατειλημμένος μαζί τους.Όσο ήσουν τότε και συ ίσως.Γαμημένα ταμπού.Απ την άλλη δε μπορώ να συμπαθήσω κάποια μόνο και μονο επειδή είναι τραβεστί.Πρέπει να αξίζει και σαν άνθρωπος.Δυστυχώς για τα δικά μου κριτήρια «να αξίζει».Δεν είναι όλες οι τραβεστί κομπλέ όπως δεν είναι κι όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι.Αυτό θέλω να πω.Σχετικά με την αμηχανία που ένιωσες,καλά έκανες και την ένιωσες.Είναι εντυπωσιακό όμως,μάλλον ευλογία είναι να γνωρίσεις άτομα σα κι αυτή.
    Φχαριστιόμαστε που μοιράστηκες την εμπειρία μαζί μας 😉

  2. Raggedy Man says:

    Εγώ πάλι δεν είμαι καθόλου προκατειλημμένος. Οι επιλογές είναι επιλογές. Το κείμενο είναι ωραίο παρόλα αυτά.

  3. scar says:

    δεν είναι θέμα συμπάθειας ή εμπάθειας…δεν είναι καν η γενναιότητα που δηλώνει η μεταμόρφωση τους σε μια κοινωνία που συνθλίβει οτιδήποτε μοιάζει διαφορετικό..είναι η απόφαση να στηρίξεις αυτό που πραγματικά είσαι χωρίς να φοβηθείς τις συνέπειες….ακόμα και αν στην πορεία έχεις την αίσθηση πως καίγεσαι…και αυτό είναι πέρα από σεξουαλικές προτιμήσεις..πέρα από πολιτικές ή ιδεολογικές πεποιθήσεις….it applies to everything and everyone..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: