It Won’t Matter Then How Other People Treat You

“Δεν θέλω να με λυπάσαι”. Με κοιτούσε όλο απορία, δεν καταλάβαινε ποιο ήταν το πρόβλημα στην ερώτηση του. Δεν του είπα τίποτα, δεν τους είπα τίποτα, παρά μόνο αυτά που τυπικά ήθελαν να ακούσουν από την τυπική μας συζήτηση στο τραπέζι. Κλίμα φιλικό, φαγητό και μπύρες. “Μμμ, η κρίση , οι αυτοκτονίες , η χειροτέρευση της κατάστασης […]. Ναι μπήκε και το φασιστικό κόμμα στη βουλή ΜΑΣ”, “όου ρίλυ” και το νόντινγκ που ακολουθεί τα λόγια μου μαζί με την επιφανειακή τους έκπληξη. “Ναι, δεν είναι καθόλου καλά τα πράγματα”. Κάνω μία παύση και βλέπω ότι κοιτάνε αλλού. Mετά, αυτή η μικρή αμήχανη σιωπή και αλλάζω από μόνη μου το θέμα. Δεν έχει νόημα. Έχω κουραστεί να εξηγώ και να μεταδίδω τις επικεφαλίδες των νέων που μπορούν από μόνοι τους να διαβάσουν οποιαδήποτε στιγμή θέλουν. “Το Kreuzberg έχει γεμίσει από κόσμο…”, συνεχίζω. Σε αυτή τη πρόταση ακολούθησε άμεση ανταπόκριση/ενθουσιασμός. “Δεν είναι πια αυτό που ήταν κάποτε/ έχει γίνει τελείως τουριστικό/ μα τι νομίζουν/ τα ενοίκια είναι παράλογα”. Μετά ακολούθησε το θέμα της ασφάλισης και της ασφάλειας. Μεγάλο θέμα για τους Γερμανούς. Υπάρχει ένας προληπτικός φόβος για το οτιδήποτε, αν και η παρέα στην οποία βρισκόμουν ήταν Αμερικάνοι. “Δεν ξέρετε τι πάει να πει ανασφάλεια”. Το τελευταίο το είπα από μέσα μου.

“Δεν θέλω να με λυπάσαι”. Μου λείπουν εκείνοι. Μου λείπουν τα πρόσωπά τους, οι συμπεριφορές τους, λογικές και μη, μου λείπει να μην σκέφτομαι τι λέω όταν είμαι δίπλα τους, μου λείπει να φτάνω σε σημείο που να έχω πει ότι πιο βαθύ και ρηχό συνάμα και πλέον να μην έχω τι να πω από την τόση ειλικρίνεια. Μου λείπουν. Δεν μπορώ να βρω υποκατάστατα. Πρέπει να πάψω να συγκρίνω το εδώ και το εκεί. Την χαίρομαι την επιλογή μου, αλλά τώρα συνειδητοποιώ τις θυσίες της. Και τις μέρες εκείνες, ιδίως τις νύχτες, που γυρίζω και κοιτάω την σκιά μου και νιώθω τον χρόνο να με προσπερνάει ακόμη και αυτός. Ευτυχώς, γυρίζω την πλάτη μου και συνεχίζω να πίνω το κίτρινο ζουμί που βρίσκεται μπροστά μου και όλα είναι πιο απλά. Και ζεστά. Μου λείπει και η ζέστη.

“Δεν θέλω να με λυπάσαι”. Προχθές σε κατάλαβα. Προχθές σε γνώρισα. Δεν θα καταλάβεις τώρα το γιατί. Δεν ήθελα ποτέ να περάσεις από κάτι τέτοιο. Το περνάω εδώ και 8 χρόνια, ίσως πιο έντονα λόγω της κατάστασής μου, αλλά ο φόβος και η καταπίεση που υπάρχουν εκεί μέσα είναι οι ίδιοι. Έχουν την ίδια ένταση και τους προκαλούμε από μόνοι μας. Μακάρι ένα χάπι να τα διέγραφε. Και φτάνει εκείνη η στιγμή που η ένταση τους σε κυριαρχεί και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό. Σου παίρνει το σώμα και η καρδιά σου σε εγκαταλείπει. Παλεύεις για την αναπνοή σου, που με δυσκολία βγαίνει από τα ξεραμένα σου χείλια και νιώθεις το κρύο. Κλαις. Θα περάσει αλλά τα λεπτά εκείνα φαντάζουν σαν αιωνιότητα. Ο μεγαλύτερος σου φόβος δεν είναι το πέρασμα, αλλά το γιατί. Γιατί γίνεται αυτό.
Η συζήτηση μας ήταν από τις πιο ουσιαστικές που είχαμε κάνει ποτέ. Ξέρουμε να κρίνουμε τα γύρω μας και τους γύρω μας αλλά χθες κρίναμε ο ένας τον άλλο. Και λέγαμε τις αδυναμίες του άλλου όπως κάναμε τόσο καιρό με τους άλλ0υς γύρω μας. Και εκεί μπήκαν οι λέξεις στη θέση τους το τρίτο ενικό και πληθυντικό απλά έγιναν β’, επιτεθήκαμε στον ίδιο μας τον εαυτό και εκεί ξύπνησε η απόγνωση της σκληρής πραγματικότητας. Είναι, κανένας δεν λέει το αντίθετο, αλλά όταν καταλαβαίνεις ότι ένα βασικό μερίδιο ευθύνης το έχεις εσύ ο ίδιος, ασφυκτυάς. Πνίγεσαι. Ήταν η πρώτη φορά που σε είδα να αντιλαμβάνεσαι ότι πνίγεσαι στον δικό σου ωκεανό. Η πρώτη φορά που σε είδα να αποζητάς αναπνοή. Δεν ήθελα να σου συμβεί ποτέ, αλλά σε έφερε πιο κοντά από ποτέ. Δεν είμαστε ίδιοι, δεν θα γίνουμε, αλλά με καταλαβαίνεις πλέον. Φοβόμαστε και μουδιάζουμε  γιατί οι σκέψεις αυτές δεν θέλουν ανάλυση, θέλουν να κόβονται σαν την γάγγραινα.

¨Δεν θέλω να με λυπάσαι”. Έχω βυθιστεί σε ένα καινούργιο κόσμο. Το Βερολίνο με συνεπήρε σε σημείο που να μην αναγνωρίζω, να προσπαθώ να οικειοποιώ αλλά να νιώθω πάντα αυτό το συναίσθημα του προσωρινού. Αν και αυτό είναι ότι πιο οικείο γνωρίζα ανέκαθεν. Το προσωρινό. Διάλεξα ένα δρόμο που τότε μου φάνηκε λογικός, ίσως και ο μόνος που να μπορέσει να μου προκαλέσει το κορεσμό σε αυτά που πάντα  ήθελα μέχρι τότε. Αλλά τελικά δεν είναι αυτό. Τίποτα δεν μου φτάνει. Όλα δεν μου φτάνουν. Τόσος καιρός και κυνηγάω αυτό το πέρα από το δυνατό, αυτό που θα με συνεπάρει και θα με διαλύσει. Κύριο χαρακτηριστικό μίας γενιάς που δεν ξέρει που πάει ή και το τι θέλει αλλά αντιλαμβάνεται το λάθος. Και εκεί που καταδεικνύω το λάθος δεν σκέφτομαι τη λύση. Είμαι το λάθος. Είμαστε. Ο ναρκισσισμός μου και το στάδιο που θα φτάσω για να βρω αυτή την κατάλληλη προσωρινή ηδονή θα φτάσει σε ισοπεδωτικό σημείο. Και μετά πάλι το κενό. Το επόμενο πρωί, την επόμενη βδομάδα – squash every week into a day- και πάει λέγοντας. Ευτυχώς ήμουν πριν κάποιες βδομάδες στο Schlachtensee, μία λίμνη στο Grunewald, μισή ώρα από την πόλη με το τρένο. Μία φίλη είχε γενέθλια. Κυριολεκτικά θα μπορούσε να είχε γυριστεί εκεί κάποια σκηνή του “Ξένου” του Καμύ, όπου ο διάφανος και άοσμος ήρωας πηγαίνει μία μέρα με την “τυχαία” κοπέλα που βρέθηκε στη ζωή του για μπάνιο λόγω της ανυπόφορης ζέστης. Ένα πανέμορφο τοπίο και τόσο όμορφο που είναι παράλληλα απόκοσμο. Τίποτα από το μελαγχολικό στοιχείο των κτιρίων του Βερολίνου να με περικυκλώνει όπου νιώθω την ασφάλεια της ίδιας μου της ανασφάλειας. Άλλα το γκρίζο που με ακολουθούσε με έκανε να θέλω να εκραγώ από στιγμή σε στιγμή, δεν ήθελα να έχω κόσμο δίπλα μου, δεν ήθελα να με βλέπουν έτσι. Ένιωθα μουδιασμένη. Ήμουν η αόρατη ξένη και ας μην το συνηδητοποιούσα.

“Δεν θέλω να με λυπάσαι”. Δεν σε λυπάμαι και δεν θα σε λυπηθώ ποτέ. Δεν ήθελα ποτέ και εγώ τον δικό σου οίκτο αλλά τότε δεν καταλάβαινες, ήταν η χρυσή σου εποχή ενώ εγώ ήμουν απλά ένας μετανάστης, ένας πρόσφυγας πολέμου που η χώρα μου – κλασικά Βαλκάνια – είχε τις ίδιες αυτοκαταστροφικές τάσεις παράλληλα με την τάση της για αμνησία. Εγώ δεν νιώθω όμως έτσι και δεν θέλω να έχω τέτοια επικεφαλίδα από πάνω μου γιατί είμαι ένας άνθρωπος. Δεν με ενδιαφέρει η ισότητα γιατί η ουτοπία της ισότητας μέχρι τώρα ήταν απλά το θόλωμα να κρατάμε τα προσχήματα. Εκλογές αύριο, δεν θα σε λυπηθώ. Δεν ψήφισα ποτέ, αλλά δεν πάσχω από αμνησία. Δεν είμαι ξένη στην καθημερινότητα σου, αλλά η κυνική μου στάση να σε παρατηρώ με αποστασιοποίησε εμένα και τα συναισθήματα μου από εσένα.  Δεν με ενδιαφέρει πλέον το όνειρο. Με ενδιαφέρει το τώρα και στην τωρινή κοινωνία τα πάντα αποκαλύπτονται ίσως πιο γρήγορα από ποτέ. Μην απορείς με την ίδια σου την αμνησία, αυτοαναιρείσαι καθημερινά, είτε με την εκλογή (?) αντιδημοκρατικών κομμάτων ή και με την παλαιότερη βολεμένη σου δικομματησία. Σε βολεύε, γιατί που να ψάχνεις για μια ουσιαστική λύση, η προσωρινή ήταν πάντα πιο εύκολη και ας ήταν καταστροφική. Επειδή είναι πιο εύκολο να υπακούς σε προσταγές καθώς άλλοι έχουν τις ευθύνες και εσύ είσαι απλά ο υπάκουος ανθρωπάκος. Δεν σου εύχομαι πια τίποτα από όλα αυτά. Σου εύχομαι το καθαρτήριο χάος. Που θα σκεφτείς, θα ταλαιπωρηθείς αλλά και θα έχεις την ευθύνη. Και θα φτάσεις στη λύση ή θα παραμείνεις σε  αυτό χάος. Που θα ακούσεις περισσότερο κόσμο, που θα εκτιμήσεις αυτά που έχεις και ίσως για πρώτη φορά, αντί να αποζητάς αυτά που δεν έχεις, να σεβαστείς τα μεγάλα που σου δώθηκαν και τα παιδιά που έχεις, αλλά δεν τα φρόντισες ποτέ. Αλλιώς, καλύτερα κρύψου στη σκιά σου ως ξένη που θα παραμείνει ένας παρατηρητής και θα αναρωτιέται μια ζωή τι πήγε στραβά. Mόνο που το πέπλο θα το έχεις ρίξει η ίδια. Κρίμα και για την υστεροφημία σου.

Comments
4 Responses to “It Won’t Matter Then How Other People Treat You”
  1. julia tsoumaki says:

    we could be identical

  2. Raggedy Man says:

    Το να με λυπηθείς είναι ό,τι χειρότερο μπορείς να μου κάνεις. Καταλαβαίνω.-

  3. Mira says:

    Do right!!!Do your best!Treat others as you want to be treated!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: