You’re Only A Stone’s Throw From All The Violence You Buried Years Ago

Όχι δεν είναι ο ίλιγγος της πτώσης, αυτό που νιώθεις τώρα. Ούτε καν η σφοδρότητα της σύγκρουσης σου με τον πάτο. Είναι πολύ περισσότερο η διαπίστωση πως βρίσκεσαι εκεί εδώ και αρκετό καιρό. Καμία σπασμωδική κίνηση δεν μπορεί να σου εξασφαλίσει την πίστωση χρόνου, αυτή που θα σε κάνει να νιώσεις την προσωρινή ασφάλεια που τόσο επιθυμείς. Δεν είναι οι εφιάλτες αυτοί που σε κάνουν να πετάγεσαι κάθε βράδυ από το κρεβάτι σου. Τα όνειρα άλλωστε, προϋποθέτουν την ύπαρξη συνείδησης. Γνωρίζω πως τίποτα δεν σε καταδιώκει, τίποτα δεν είναι ικανό να σου δημιουργήσει ένα συναίσθημα μετάνοιας. Συνεχίζεις να περιφέρεις το πλαδαρό σου κουφάρι σε αίθουσες που ζέχνουν από τα χνώτα ανδρείκελων που ξέχασε ο χρόνος. Το δέρμα σου μοιάζει με το ύφασμα της στολής που τυλίγει ευλαβικά το σώμα σου. Το κοστούμι που έχεις διαλέξει για να εμφανιστείς στην τηλεόραση, το άρωμα που έχεις χρησιμοποιήσει για να καλύψεις την δυσωδία σου, η επιχειρηματολογία που έχεις επινοήσει για να δικαιολογήσεις τον βιασμό και την δολοφονία της κοινής λογικής. Σκουπίζεις τον ιδρώτα από το λιπαρό σου μέτωπο με ροζιασμένα δάχτυλα και χαμογελάς, προσπαθώντας να μην ανοίξεις πολύ τα χείλη σου. Γνωρίζεις πως στα δόντια σου βρίσκονται ακόμα παγιδευμένα κομμάτια από κρέας που βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο σήψης. Ξύνεις αμήχανα το κεφάλι σου και προσπαθείς να βάλεις σε λειτουργία το ατροφικό όργανο που υποτίθεται πως βρίσκεται μέσα σε αυτό. Μια ανέλπιστη προσπάθεια που θα είχε περισσότερο νόημα αν στην ίδια θέση τοποθετούσες την κάννη ενός όπλου, αντί για το δάχτυλο σου. Η ευτυχία άλλωστε, είναι ένα ζεστό όπλο, η άκρη ενός γκρεμού ή μια καρτέλα χάπια. Η ευτυχία είναι ο χρόνος που περιμένεις να γεμίσει η μπανιέρα με ζεστό νερό, καθώς παρατηρείς την λάμψη της λεπίδας που βρίσκεται στα χέρια σου. Και εσύ συνεχίζεις να ξύνεις το κεφάλι σου, έχοντας επιλέξει να αγνοείς πως είσαι ένας από τους δημιουργούς αυτής της ευτυχίας. Συνεχίζεις να παρουσιάζεις τον εαυτό σου ως σωτήρα ενώ δεν αντιλαμβάνεσαι πως μοιάζεις με τον δολοφόνο στον τόπο του εγκλήματος που προσπαθεί να πείσει τους πάντες πως είναι αστυνομικός. Όχι δεν είναι οι εφιάλτες αυτό που σε ξυπνάει κάθε βράδυ. Είναι η σιωπή που έχει απλωθεί σαν καρκίνος σε μια χώρα που θάβει τα παιδιά της και αρνείται να προσευχηθεί σε ένα νεκρό θεό. Είναι η σιωπή που έχει αποτυπωθεί στα πρόσωπα εκείνων των ανθρώπων που καμία συμμετοχή δεν είχαν στο γλέντι που έτρωγες και έπινες τα τελευταία 30 χρόνια. Είναι η σιωπή που οφείλει την ύπαρξη της στην απουσία του θορύβου και που αναπόφευκτα θα παραχωρήσει την θέση της σε αυτόν. Και είναι κάποια ελάχιστα εναπομείναντα εγκεφαλικά κύτταρα που σε προειδοποιούν πως αυτή την φορά τίποτα και κανένας δεν θα μπορέσει να σε προστατέψει.

Comments
One Response to “You’re Only A Stone’s Throw From All The Violence You Buried Years Ago”
  1. Νταξ…γάμησε!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: