Nowhere Forever

Απολογισμός; όχι.  Την φοβάμαι αυτή τη λέξη. Νιώθω σαν να είναι μία υποχρεωτική ρυτίδα που πρέπει να υποστώ και πρέπει να τη δημιουργήσω από μόνη μου. Παρόλα αυτά μου αρέσουν οι ρυτίδες. Τους ανθρώπους με πολλές ρυτίδες για κάποιο λόγο πάντοτε τους σεβόμουν. Ιδίως εκείνους που δεν τις έκρυβαν. Και τις κέρδισαν επάξια.

Ανασκόπηση; όχι. Την αποφεύγω αυτή τη λέξη για τα κριτήρια που κρύβει. Νιώθω σαν να είμαι δικαστής σε μία υποχρεωτική δίκη, μην έχοντας καμία ικανότητα να κρίνω ορθά και αντικειμενικά, είτε αν παρουσιαστεί ο χειρότερος παιδόφιλος μπροστά μου είτε και το παιδί που έκλεψε τσίχλες από το περίπτερο.

Koινή συνισταμένη και των δύο; η νοητή γραμμή που τραβάς. Μου είναι άκρως ψυχοφθόρο να το κάνω κάθε χρόνο, με τον καινούργιο χρόνο, με το πέρασμα του παλιού χρόνου. Το έκανα αρκετές φορές αλλά ομολογουμένως ένιωσα ακόμη πιο μίζερα την επόμενη χρονιά. Σαν τις γραμμές που τραβάνε οι φυλακισμένοι και στην πέμπτη τραβάνε μία διαγώνια. Κλείνωντας τα μάτια, νιώθω το χρόνο να ανασαίνει πίσω από το σβέρκο μου με ένα chelsey χαμόγελο. Ξέρει. Νομίζω και ελπίζω. Αλλά μέσα στην μικρή και σύντομη ζωή ο χρόνος φαντάζει μία αιωνιότητα χωρίς παύσεις. Η σοφία που αποκτώ κατά τις γιορτές εξατμίζεται μέσα στο τρίμηνο, που ακόμη καπνίζω, ακόμη έχω τις ίδιες ανασφάλειες, παραμένω βαθιά μέσα μου ο ίδιος κατακριτέος από μένα άνθρωπος, το 10 το αντιμετωπίζω ως 11 και μετά το 11 ως το 12 κτλ. Και είναι περισσότερο το ίδιο το άγχος να τηρήσω τις υποσχέσεις που έδωσα αντί να τις πραγματοποιήσω ουσιαστικά. Και μέσα σε όλο αυτό συμβαίνει το απρόοπτο. Άσχετα αν είναι αρνητικό ή θετικό. H απαραίτητη καφεϊνη για το μόνιμο πρωινιάτικο μούδιασμα που νιώθω ή νιώθεις. Δεν έχει σημασία το στιγμιότυπο για τον καθένα,  μπορεί να είναι το άνοιγμα των ουρανών με αγγελάκια να τραγουδάνε το Absolute Beginners και ο David Bowie να μου κάνει ταπ ταπ στο κεφάλι (που μάλλον θα έχω πεθάνει, σαπίσει και θα έχω πιστέψει το παράδεισο) μέχρι και ο τελευταίος δίσκος που άκουσα και έκανε την εφηβεία μου να αναβιώσει την κρίση της. Μπορεί να είναι ένα κρυολόγημα μεχρι και ένας θάνατος. Αυτό το θυμάμαι πάντα. Είναι μία από τις παύσεις του προσωπικού μου χρόνου, όπου δεν υπάρχουν chelsey χαμόγελα, μόνο εκείνη η στιγμή που επαναλαμβάνεται μέχρι το σημείο που θα την αφήσω και στην ένταση που θα την αφήσω να επηρεάζει την ζωή μου.

Όσο αφορά αυτά τα στιγμιότυπα, αρνούμαι η τουλάχιστον δεν αρκούμαι ακόμα να φτιάξω μία λίστα. Είχαμε πάντοτε αυτό το κατάλοιπο των top 5, top 10, top 20 και βάλε. Στην μουσική, αν μη τι άλλο κάποια φάνηκαν χρήσιμα αν και με το πέρασμα του χρόνου όλο και πιο υποκειμενικά μου φαντάζουν. Τop λίστα θανάτων θα περίμενα μόνο από τους goths in hot weather, top λίστα κρυολογημάτων αν είσαι ιατρός και μόνο, αλλιώς ή είσαι μύξα ή περίεργος, top στιγμιότυπα πολλά κάθε χρόνο που κανένας δεν θυμάται τoν επόμενo. Το ακόμη πιο περίεργο είναι ότι μοιάζει σαν ένα παιχνίδι. Το κακό του είναι ότι όσο το εξασκείς τόσο βασανίζεσαι να το παίξεις γιατί όλο και περισσότερο νιώθεις ότι αδικείς τα album, τα κρυολογήματα, τους θανάτους ή ακόμα και την ίδια σου την ζωή. Ή απλά γερνάς και μπαίνεις αυτόματα στην κατηγορία του partypooper.

Aπλό. Απενεχοποιημένο. Τώρα. Kαι ας με απατήσει η μνήμη μου μετά.

Comments
2 Responses to “Nowhere Forever”
  1. Scary Rabbit says:

    Καλή χρονιά scar.Καλή χρονιά bruise.Σας εύχομαι υγεία 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: