The Secret Beauty Of Myxomatous Degeneration

Ο Bradford Cox είναι ο σημαντικότερος μουσικός της γενιάς του. Ούτε ο καλύτερος, ούτε ο μεγαλύτερος, απλά ο σημαντικότερος. Καμία υπερβολή δεν κρύβεται πίσω από αυτή την δήλωση, καμία διάθεση επιβεβαίωσης από τον οποιοδήποτε, δεν κρύβεται πίσω από αυτή την δήλωση. Δεν αποτελεί παρά μόνο την προσωπική μου άποψη για τον εν λόγω καλλιτέχνη, την οποία δεν έχω καμία διάθεση να την επιβάλλω σε κανέναν. Μόνο μια ακατανίκητη επιθυμία να την διατυπώσω, γράφοντας σε ένα blog που θα μου δίνει, για τα επόμενα χρόνια, την δυνατότητα να μπορώ να την διαβάσω ξανά και να υπενθυμίσω στον εαυτό μου, όλες μου τις σκέψεις και τα συναισθήματα που είχαν σχέση με την μουσική του Bradford Cox.

Ο Bradford Cox μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από το Freaks του Tod Browing ή από ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Το κατάλευκο δέρμα, που ντύνει τον αφύσικα ψηλό σκελετό του, υπολείπεται σάρκας και του δίνει την όψη ενός υποσιτισμένου γίγαντα. Δύο πελώρια μάτια που χαρακτηρίζονται από ένα έντονο και διαπεραστικό βλέμμα, εξέχουν από το λιπόσαρκο πρόσωπο του, οπού η κατανομή των οστών το κάνει να μοιάζει με πανάρχαιο βράχο που τον έχει διαβρώσει η θάλασσα. Η συνήθεια του να εμφανίζεται στην σκηνή με γυναικεία φορέματα δεν του προσδίδει καμία androgynous γοητεία, ούτε τον επιφορτίζει με έξτρα σεξουαλική ενέργεια. Όπως θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί για τον David Bowie, την εποχή που διέδιδε την ιστορία του Ziggy Stardust. Μάλλον υπερτονίζει την παράδοξη κατασκευή ενός σωματότυπου που μοιάζει να έχει εξωγήινη προέλευση.

Ο Bradford Cox είναι ομοφυλόφιλος ή τουλάχιστον έτσι υποστηρίζει πως αισθάνεται, καθώς έχει θέσει εαυτόν εκτός σεξουαλικής δράσης. Εξακολουθεί όμως να ερωτεύεται και να αντιμετωπίζει τις επιθυμίες του σαν ένας παρατηρητής που δεν διατίθεται να παρέμβει στην εξέλιξη της έρευνας του. Εξακολουθεί να προσδίδει στους στίχους του μια υποβόσκουσα σεξουαλική ενέργεια η οποία μοιάζει με την ανησυχητική ηρεμία ενός ηφαιστείου, λίγες ώρες πριν την έκρηξη. Το πάθος του μοιάζει με αυτό ενός μικρού παιδιού που του έχει απαγορευτεί η είσοδος σε ένα δωμάτιο. Η φαντασία οργιάζει και πλάθει την δική της εκδοχή. Η εναντίωση στην απαγόρευση ενεργοποιεί μια σειρά συναισθηματικών αντιδράσεων που έχουν σαν αποτέλεσμα, την δημιουργία μιας παράλληλης και φανταστικής πραγματικότητας, αυτής που τροφοδοτείται από ανικανοποίητη περιέργεια και παθιασμένη επιθυμία.

Ο Bradford Cox περιτριγυρίζεται από θάνατο. Λίγο πριν από την ηχογράφηση του πρώτου album των Deerhunter, ο μπασίστας του συγκροτήματος Justin Bosworth, υπέκυψε στα τραύματα που του είχαν δημιουργηθεί από ένα μοιραίο ατύχημα που είχε με το skateboard. Ο θάνατος του δεν είχε σαν αποτέλεσμα ένα μελαγχολικό και θλιμμένο album. Το Turn It Up Faggot ακούγεται σαν μια οργισμένη στρατιά από ξεκούρδιστες κιθάρες, που έχουν χαθεί σε μια εγκαταλειμμένη μάντρα αυτοκινήτων στην μέση του πουθενά. Ξεσπάνε με μανία πάνω στις σκουριασμένες λαμαρίνες και βυθίζονται στην παράνοια όταν αντιλαμβάνονται πως αυτό δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα. Το σύνολο του ήχου σου δίνει την εντύπωση πως σε ανύποπτη στιγμή, θα αυτοκαταστραφεί σε μια εκκωφαντική έκρηξη παραμόρφωσης. Ο Cox σε παραληρηματική κατάσταση, φτύνει τους στίχους με φωνή που μαρτυρά πολύ περισσότερο απόγνωση παρά οργή. Δύο χρόνια αργότερα, ο θάνατος του φίλου του Bradley Ira Harris θα στοιχειώσει τις ηχογραφήσεις του Cryptograms και θα αφήσει έντονα σημάδια στις συνθέσεις που θα το αποτελέσουν.

Ο Bradford Cox έχει διαγνωστεί με Marfan Syndrome. Μια γενετική διαταραχή που επιδρά στα οστά, το νευρικό σύστημα, την καρδιακή λειτουργία, τα μάτια και τους πνεύμονες. Ο ασθενής ενδέχεται να πεθάνει πρώιμα και σε ανύποπτο χρόνο από την παραμικρή επιπλοκή που αφορά τα συγκεκριμένα όργανα. Σε αυτό το σύνδρομο οφείλεται η σωματική του διάπλαση και η περίεργη όψη του. Ο Bradford Cox δεν φοβάται τον θάνατο αντίθετα μοιάζει να τον αγνοεί. Απαλλαγμένος από τον ναρκισσισμό και την εγωπάθεια, που το rock n’ roll τόσο απλόχερα προσφέρει, σε αυτούς που το υπηρετούν. Ολοκληρωτικά αφοσιωμένος στην τέχνη του, συνεχίζει να παράγει και να δημιουργεί με φρενήρεις ρυθμούς, είτε με τους Deerhunter, είτε με τους Atlas Sound. Και σε κάνει να νιώθεις την σιγουριά πως δεν τραγουδάει για να αγοράσει ένα καινούριο αυτοκίνητο ή για να δει το πρόσωπο του στα εξώφυλλα τον περιοδικών. Τραγουδάει γιατί μόνο αυτό του έχει μείνει. Ενδόμυχα ελπίζει πως όταν συναντηθεί με τον θάνατο, αυτό θα γίνει μέσα στο στούντιο ηχογράφησης, κατά την διάρκεια μιας πρόβας, την ώρα που συνθέτει καθισμένος στην άκρη του κρεβατιού του, πάνω στην σκηνή…με την κιθάρα στο χέρια, τα χείλη κοντά στο μικρόφωνο και τα μάτια του καρφωμένα σε σένα που τον ακούς και τον παρακολουθείς. Γιατί εσύ είσαι όλα αυτά που εκείνος δεν έζησε και δεν θα ζήσει ποτέ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: