Small Cracks Under Thin Ice


-Ακόμα αναρωτιέσαι, πνιγμένος στην γαμημένη θλίψη σου, πως φτάσαμε ως εδώ?
-Όχι πως.Την διαδρομή την έχω νιώσει στο πετσί μου, έχει αφήσει και κάποια ενδιαφέροντα σημάδια πάνω μου. Το γιατί είναι αυτό που μου διαφεύγει.
-Σου διαφεύγει αυτό που δεν τόλμησες να σκεφτείς τόσα χρόνια?
-Αυτό που δεν τολμήσαμε να σκεφτούμε τόσα χρόνια.
-Μην με ανακατεύεις στην παράνοια σου, πότε δεν με άφησες να πιάσω στα χέρια μου το τιμόνι.
-Ποτέ δεν μου το ζήτησες, ποτέ δεν μου μίλησες. Αντίθετα είχες αφεθεί στην ασφάλεια που σου προσφέρει ένα ταξίδι καθώς βρίσκεσαι βυθισμένος στην αναπαυτική σου πολυθρόνα.
-Αν ο καπετάνιος δεν σκέφτεται, γιατί θα πρέπει να το κάνει ο επιβάτης?
-Αποδέχεσαι τον ρόλο σου λοιπόν?
-Αποδέχομαι αυτό που συμφωνήσαμε σιωπηλά και οι δύο.
-Η παθητικότητα σου με εκπλήσσει.
-Είναι αυτή που διδάχτηκα από εσένα, όταν με έβαλες να καθίσω στην αναπαυτική πολυθρόνα. Η δική σου όμως είναι αυτή που με τρομάζει περισσότερο, καθώς σε καμία περίπτωση δεν ταιριάζει με τον ρόλο του καπετάνιου, του οδηγητή.
-Ποτέ δεν είδα τον εαυτό μου σαν οδηγητή.
-Ποτέ δεν είχες επιλογή. Η φύση είχε φροντίσει, δίχως να σε ρωτήσει, να πάρεις τον ρόλο σου.
-Τότε ποιό είναι το πρόβλημα σου?
-Ότι δεν το χειρίστηκες σωστά ή μάλλον πως δεν το χειρίστηκες καθόλου.
-Με κρίνεις και αυτό είναι..
-Δεν υπάρχει τίποτα για να κρίνω. Τίποτα απολύτως. Το μόνο που αφήνεις πίσω σου, είναι η σιωπή όλων αυτών που δεν έκανες.
-Το μόνο που αφήνω πίσω μου? Δεν έχω σκοπό να φύγω ακόμα. Θα παλέψω μέχρι να πειστείς, πως όλα τα έκανα από αγάπη για εσένα.
-Με αγάπησες μόνο ως ένα κομμάτι του εαυτού σου. Αυτό δεν είναι αγάπη είναι αρρωστημένη εγωπάθεια.
-Ίσως να έχεις δίκιο αλλά τίποτα δεν είναι μη αναστρέψιμο, μην αμφιβάλεις γι’ αυτό.
-Ακόμα δεν έχεις καταλάβει?
-Τι εννοείς?
-Δεν χρειάζομαι την βοήθεια σου, τις άναρθρες κραυγές σου, την απελπισία σου. Δεν χρειάζομαι τίποτα από αυτά. Δεν θέλω να αναστρέψω την κατάσταση, θέλω να την καταστρέψω και να χτίσω κάτι νέο στις στάχτες της.
-Και να γίνεις επιτέλους ο καπετάνιος.
-Αυτό που έχω στο μυαλό μου δεν χρειάζεται καπεταναίους, μόνο ανθρώπους που χρησιμοποιούν την ελάχιστη νοημοσύνη που διαθέτουν.
-Δεν ήταν λίγοι οι έξυπνοι που έφαγαν τα μούτρα τους. Και δεν είναι και λίγοι οι έξυπνοι που ευθύνονται για την οργή σου.
-Και αυτό γιατί εσύ δέχτηκες την κοινωνία της κυρίαρχης ευφυΐας. Εγώ όμως μιλάω για συναισθηματική νοημοσύνη. Αυτή που μπορείς να νιώσεις στο βλέμμα ενός αδέσποτου σκύλου που δεν ζητάει τίποτα από εσένα, παρά μόνο να μην το κρίνεις για την κατάσταση του. Μια κατάσταση που εσύ δημιούργησες.
-Τα σκυλιά έχουν επίγνωση της κατάστασης τους και ντρέπονται για αυτό?
-Σε αντίθεση με σένα που γαβγίζεις και ξαφνικά θέλεις να δαγκώσεις το χέρι που τόσα χρόνια σε τάιζε.
-Ενώ θα έπρεπε να το βουλώσω και να κάνω τον μαλάκα.
-Αγαπημένε μου αυτό που δεν έχεις καταλάβει ακόμα είναι, πως και τώρα μαλάκας είσαι, απλά τώρα κάνεις περισσότερο θόρυβο.

Awake Download

Comments
3 Responses to “Small Cracks Under Thin Ice”
  1. Re filo exeis ginei to allo mou miso.Me ta 2-3 teleytaia sou keimena.Bravo…re.
    Kairos ta logia na ta kanoume kai praxh.Gamw th genia tou polytexneiou (kai pali).

  2. scar says:

    thanx…αν και πιστεύω πως και εμείς έχουμε ευθύνη για αυτό που συμβαίνει…υπήρξαμε πάρα πολύ ήσυχοι μαθητές…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: