Certain People I Know

Προσπάθησε λίγο να θυμηθείς τον εαυτό σου, ποτέ δεν μπόρεσες να σηκώσεις το βάρος της ύπαρξης σου. Πέρασα τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου μετρώντας τα λάθη σου και ποτέ, όσο και αν προσπάθησα, δεν μπόρεσα να σε δικαιολογήσω. Πάντα είχες την πεποίθηση πως τα παιδιά που έχασαν την ζωή τους κάτω από τις ερπύστριες, θα μπορούν να δικαιολογούν για πάντα την αλαζονεία σου. Πάντα είχες την πεποίθηση πως η ιστορία σου θα μπορούσε να δίνει, για πάντα, βάρος και αξία στην ματαιότητα της σύγχρονης ύπαρξης σου. Ποτέ όμως δεν μελέτησες την ιστορία σου, μόνο το εκτόπισμα της στο χρόνο. Ποτέ δεν γνώρισες το έργο και τις προσωπικότητες των ανθρώπων που σε σημάδεψαν, τα ονόματα αποστήθισες. Ποτέ δεν συνειδητοποίησες πως κανένα από αυτά τα έργα, που υπεροπτικά αναφέρεις σε κάθε ευκαιρία, δεν είναι δικά σου έργα, δεν ανήκουν σε σένα. Είσαι απλά η τυχερή κληρονόμος μιας άλλης εποχής, που έτυχε να κατοικεί στην ίδια γεωγραφική περιοχή. Τα δικά σου έργα είναι ένα δάνειο που δεν μπορείς να πληρώσεις, ένα πολυτελές αυτοκίνητο που δεν έχεις πληρώσει και μια βόλτα στην παραλιακή, με την ξανθιά τσόντα που κάποια στιγμή, ακόμα και αυτή, θα πρέπει να πληρώσεις.

Προσπάθησε λίγο να θυμηθείς τον εαυτό σου, ποτέ δεν μπόρεσες να με κοιτάξεις στα μάτια. Ποτέ δεν μπόρεσες να κοιτάξεις τα παιδιά σου στα μάτια. Πρέπει όμως να παραδεχτώ πως είχες τον τρόπο σου να τα κάνεις ίδια με σένα. Να τους διδάξεις το απόλυτο τίποτα, την αξία της επιφάνειας, την αβάσταχτη ελαφρότητα της ημιμάθειας. Τα έντυσες με τα χρώματα που εσύ είχες διαλέξει και τα έστειλες να πανηγυρίσουν τον δικό σου συμβιβασμό. Τα έμαθες να καίνε τα βιβλία και να κάνουν το σταυρό τους, να ουρλιάζουν στις κερκίδες των γηπέδων και να ψηφίζουν με τον κλεισμένο φάκελο που πήραν από το χέρι σου. Δεν σου ήταν δύσκολο, άλλωστε όλα έμοιαζαν διατεθειμένα να πιστέψουν οτιδήποτε άλλο εκτός από εσένα. Όσα προέβαλλαν αντίσταση φρόντισες να τα ναρκώσεις με πρέζα και τα άφησες να ψυχοραγούν σε πλατείες και βρώμικα πεζοδρόμια. Τα υπόλοιπα τα κυνήγησες με τους μπράβους σου, σκορπώντας σφαίρες και ληγμένα αέρια προς κάθε κατεύθυνση. Σαν πληγωμένο ζώο που φοβισμένο δείχνει τα σάπια του δόντια σε οτιδήποτε μοιάζει ικανό να το απειλήσει. Πως μπορεί όμως κάποιος να απειλήσει κάτι που είναι είδη νεκρό, κάτι που περιφέρεται εδώ και χρόνια σαν πτώμα έξω από τον τάφο του?

Προσπάθησε λίγο να θυμηθείς τον εαυτό σου, ποτέ δεν με άφησες να σε αγαπήσω. Ο αέρας σου είναι μολυσματικός και δηλητηριάζει οποιοδήποτε οργανισμό χρησιμοποιεί την λειτουργία της αναπνοής για την επιβίωση του. Η εικόνα σου είναι ικανή να ωθήσει τους ποιητές να επινοήσουν νέες λέξεις που θα είναι ικανές να περιγράψουν την ασχήμια σου. Ποτέ δεν βρήκα αυτές τις μαγικές γωνιές που περιγράφουν οι υποτακτικοί σου στα free presss. Κάθε πλατεία και κάθε κτίριο αποπνέουν την μιζέρια και την κακογουστιά που αντιστοιχεί της προσωπικότητας σου και της μεταπολιτευτικής σου ιστορίας. Ένα σύμπλεγμα από τσιμέντο, ατσάλι και γυαλί που το διασχίζουν κακοφιαγμένοι δρόμοι που σφύζουν από την ζωντάνια της ακινητοποιημένης, ζεστής λαμαρίνας. Μια πόλη που γλύφει τις πληγές τις και προσπαθεί να εντοπίσει τον εχθρό που της έκανε αυτό το κακό. Μια πόλη που συνεχίζει να αγνοεί επιδεικτικά το είδωλο της στον καθρέφτη.

Προσπάθησε λίγο να θυμηθείς τον εαυτό σου, ποτέ δεν άφησες το “καινούριο” και το “διαφορετικό” να σε απεγκλωβίσει από την γραφικότητα σου. Ποτέ δεν άφησες φρέσκο αίμα να τρέξει στις φλέβες σου. Εγκλωβισμένη πάντα στην δοκιμασμένη σιγουριά που σου προσφέρει απλόχερα η συνήθεια. Κάνεις μπάνιο στα στάσιμα νερά της αρρωστημένης επανάληψης και έπειτα αναρωτιέσαι από που προέρχεται η δυσοσμία. Ίσως να προέρχεται από τους αλλόθρησκους, τους μετανάστες, τους βάρβαρους. Ίσως να προέρχεται από τους ομοφυλόφιλους και τα πρεζάκια. Είμαι σίγουρος πως θα διαλέξεις κατά βούληση και θα νιώσεις καλύτερα με την ύπαρξη σου. Είμαι σίγουρος πως θα χειριστείς με μεγάλη υπευθυνότητα την ελεγχόμενη κατεδάφιση της λογικής, την ελεγχόμενη κατεδάφιση του μυαλού μας.

Και τώρα βρίσκομαι εδώ, μακρυά σου και προσπαθώ να θυμηθώ τον εαυτό μου. Και με κάθε μέρα που περνά, συνειδητοποιώ πως όλες οι αναμνήσεις που θέλω να κρατήσω, καμία σχέση δεν έχουν με σένα. Όλα τα χαμόγελα, οι φωνές, οι σκέψεις, οι ιδέες, τα συναισθήματα και τα πρόσωπα, καμία σχέση δεν έχουν με σένα. Όλα αυτά που με έκαναν να γελάσω, να κλάψω, να αγαπήσω, να αισθανθώ ζωντανός και να επαναπροσδιορίσω τον εαυτό μου, καμία σχέση δεν έχουν με σένα. Όλα σχετίζονται με ανθρώπους, με κάποιους ανθρώπους που άφησα πίσω μου, κάποιους που σύντομα θα συναντήσω και κάποιους που έφυγαν. Και τώρα βρίσκομαι εδώ, μακρυά σου και συνειδητοποιώ πως για να θυμηθώ τον εαυτό μου, θα πρέπει πρώτα να θυμηθώ τα πρόσωπα τους.

Download Certain People I know(Mixtape)

Comments
2 Responses to “Certain People I Know”
  1. έχω μείνει άφωνος…μπράβο για το κείμενο.
    γαμώ τη γενιά του Πολυτεχνείου……………

  2. Anonymous says:

    A, μα τώρα όλα έχουν αλλάξει, θα δεις την Αθηνούλα και δεν θα τη γνωρίζεις,τέτοια κούκλα σου λέω, τύφλα να ‘χει το Βερολίνο, λέμε τώρα…
    Πάντως, κοντά ή μακρια, η ποιότητα των κειμένων παραμένει σταθερά υψηλή…και των mixtapes το ίδιο…
    πρέπει να μας κλείσεις και ένα ραντεβου στο skype, δεν χωράνε άλλα εδώ!
    xxx

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: