That’s Why I’Ve Got The Departure Blues


Γιατί κάθε φορά που αναχωρείς για οποιοδήποτε προορισμό θα νιώθεις το στομάχι σου
να σφίγγεται από το ατσαλένιο χέρι μιας ακατάσχετης θλίψης.
Γιατί δεν έχει σημασία αν φεύγεις για δουλειά ή για διακοπές, για μερικές μέρες ή για ένα μήνα.
Γιατί δεν μπορείς να προσδιορίσεις από που ακριβώς προέρχεται αυτό το συναίσθημα.
Γιατί έχεις εξακριβώσει πως δεν είσαι ο μόνος που έχει αυτά τα συμπτώματα.
Γιατί θα το νιώσεις ακόμα και αν εργαζόσουν ένα χρόνο χωρίς ρεπό και έχεις την αίσθηση
πως αν μείνεις μια μέρα παραπάνω στην Αθήνα, θα κάνεις τον Dexter να μοιάζει με
μέλος της Ένωσης Συντηρητικών Χριστιανών. Τώρα που το σκέφτομαι όμως ένα τέτοιο
μέλος έχει περισσότερες πιθανότητες να κάνει τον Dexter να μοιάζει με εθελοντή των
γιατρών χωρίς σύνορα.
Γιατί πρέπει να σηκώσεις το βάρος της συνειδητοποίησης πως σε συνδέουν πολλά
περισσότερα από αυτά που φαντάζεσαι και από αυτά που δεν φαντάζεσαι, με μια
πόλη που ποτέ δεν φανταζόσουν ότι υπάρχει κάτι που να σε συνδέει.
Γιατί οι περισσότεροι φοβόμαστε να αφήσουμε πίσω μας όλα αυτά στα οποία
έχουμε συνηθίσει. Τους μικρούς εθισμούς που με τόση άνεση παραβλέπουμε ή
επιλέγουμε να αγνοούμε.
Γιατί εμείς είμαστε αυτοί που στοιχειώνουν τις κατοικίες μας και όχι κακόβουλα πνεύματα
άδικα δολοφονημένων ανθρώπων.
Γιατί οι περισσότεροι από εμάς αποζητούμε την αλλαγή και όταν νιώσουμε πως
αυτή βρίσκεται μια αναπνοή μακρυά, τρέχουμε να κρυφτούμε στο δωμάτιο
μας, καλύπτοντας το πρόσωπο μας με τα σκεπάσματα .
Γιατί έχουμε την γαμημένη εντύπωση πως όλα αυτά που αφήνουμε πίσω μας
είναι πιο σημαντικά από αυτά που θα βρούμε μπροστά μας.
Γιατί μόνο όταν φτάσεις στον προορισμό σου θα νιώσεις αυτό το συναίσθημα να εξαφανίζεται,
όπως ακριβώς ξεθωριάζει και εξαφανίζεται η ανάμνηση από ένα άσχημο όνειρο.

and i don’t care where…just far

Comments
6 Responses to “That’s Why I’Ve Got The Departure Blues”
  1. Raggedy Man says:

    “Γιατί οι περισσότεροι από εμάς αποζητούμε την αλλαγή και όταν νιώσουμε πως
    αυτή βρίσκεται μια αναπνοή μακρυά, τρέχουμε να κρυφτούμε στο δωμάτιο
    μας, καλύπτοντας το πρόσωπο μας με τα σκεπάσματα .”

    Αυτό ακριβώς… Α-ΚΡΙ-ΒΩΣ όμως…

  2. vick says:

    …όταν φτάσεις στον προορισμό σου…?

    Ποιον? Την επιστροφή πίσω?Αυτό είναι προορισμός?

  3. scar says:

    δεν αναφέρομαι στην επιστροφή…και ελπίζω να μην αφήνω τέτοια εντύπωση…μιλάω για το μέρος στο οποίο θέλεις/πρέπει να βρεθείς…το ζήτημα δεν είναι ο προορισμός αλλά η δεκτικότητα μας στην αλλαγή…

  4. vick says:

    Χμμμ, η δεκτικότητα είναι άμεσα εξαρτώμενη από την θέληση γι αλλαγή. Τίποτα δεν πρέπει αν δεν θέλει. Όταν φτάνεις σε τέλμα δύο είναι τα τινά ή να παραμείνεις στα ίδια ή να τολμήσεις αυτό που πιθανόν φοβάσαι περισσότερο, την αλλαγή. Δεν υπάρχουν ημίμετρα σ`αυτά. Ευνόητα λοιπόν μόνο η δεύτερη περίπτωση οδηγεί σε εξέλιξη.

  5. scar says:

    ακριβώς…ο προορισμός είναι πάντα η εξέλιξη

  6. edlorado says:

    Πολύ ωραίο…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: