Cry Me A River


Πρόσφατα προσπαθούσαμε με την Bruise να συντάξουμε ένα top 5 tearjerkers τραγουδιών. Η αλήθεια είναι, πως υπό συνθήκες έντονης συναισθηματικής φόρτισης, πολλά είναι αυτά που μοιάζουν ικανά να ενεργοποιήσουν τους δακρυϊκούς μας αδένες, ακόμα και τραγούδια που αντιπαθούμε ή μας φαίνονται αδιάφορα. Αρκεί μια λέξη ή ένας στίχος που ταιριάζει στην περίπτωση που βιώνουμε, για να ξεκινήσει η διαδικασία της ταύτισης και απορημένοι να βρεθούμε με τα μάγουλα μας χλομά και μουσκεμένα. Εμείς όμως ψάχναμε για αυτά που ανεξάρτητα από τις συνθήκες, μας δένουν το στομάχι κόμπο και υγραίνουν τον κερατοειδή μας. Αυτά που αποφεύγουμε να ακούσουμε μπροστά σε άλλους γιατί είμαστε βέβαιοι πως δεν θα μπορέσουμε να συγκρατήσουμε τον εαυτό μας.
Δεν είμαι σίγουρος πως υφίσταται τέτοιο top 5, βασικά δεν καταλήξαμε πουθενά. Πάντα θα υπάρχουν τραγούδια και συνθέσεις που θα μας συγκινούν και θα μας φορτίζουν συναισθηματικά, αλλά να δημιουργούν συνθήκες ανεξέλεγκτης ροής υγρών από τα μάτια μας, μάλλον είναι απίθανο. Ένα τραγούδι καταλαμβάνει την δική του θέση στον χώρο και τον χρόνο, όσον αφορά την περίοδο που το άκουσες για πρώτη φορά. Έχει την δική του υπόσταση, που καθορίζεται από μνήμες και εικόνες που αποτέλεσαν τον σκηνικό που έντυσε με την μελωδία του ή την απουσία αυτής. Όχι, ένα τραγούδι δεν μπορεί από μόνο του να μου δημιουργήσει ένα τέτοιο ανεξέλεγκτο συναίσθημα, μια φωνή όμως. Μια φωνή που δεν σε εκβιάζει συναισθηματικά. Μια φωνή που δεν έχει τίποτα επιτηδευμένο και στημένο. Μια φωνή που δεν έχει ενδώσει στην γοητεία της “παράστασης”, στην γοητεία της ερμηνευτικής θεατρικότητας, αυτή που νιώθεις πως μπορείς να ακολουθήσεις και εσύ χωρίς να ακουστείς γελοίος . Μια φωνή που κυλάει μέσα σου σαν ζεστό φως και εντοπίζει όλες σου τις πληγές και όλες σου τις ελπίδες. Όλα σου τα ξεχασμένα όνειρα και όλα αυτά που δίνουν νόημα στην ζωή σου και σε κάνουν ευτυχισμένο. Μια φωνή που λειτουργεί ως το αγχολυτικό που μπορεί να θεραπεύσει όλα αυτά που κρατούν τα μάτια σου ανοιχτά κάθε βράδυ, ακόμα και αν πρέπει να υποστείς ως παρενέργεια τον ερεθισμό του κερατοειδή σου.

Apple Carts

Comments
2 Responses to “Cry Me A River”
  1. Το πιάνεις σωστά το θέμα.Είναι ίσως η μεγαλύτερη υποκειμενικότητα στο θέμα μουσική.Τραγούδια που σε κάνουν να κλαις…Ξεχωριστά για τον καθένα.Γιατί όμως κλαίμε όλοι μαζί στο σινεμά;Ποια η διαφορά της όρασης με την ακοή; Κάψιμο

    • scar says:

      Γιατί στο σινεμά φαντάζομαι ισχύουν κανόνες μαζικής ψυχολογίας…μοιράζεσαι ένα σκοτεινό χώρο μαζί με τους υπόλοιπους…δεν βλέπεις τα πρόσωπα τους..ούτε μπορείς να να ξεχωρίσεις τα βασικά τους χαρακτηριστικά…αυτά που σε κάνουν να διαφέρεις από αυτούς…ταύτιση…μοιράζεσαι την ίδια ακριβώς εμπειρία…ακούς μόνο του λυγμούς και τις μύτες που τρέχουν….η ταινία που βλέπεις είναι το amores perros..σκυλάκι πεθαίνει στην οθόνη…τα δάκρυα τρέχουν και μπορεί να μοιάζει μαζικό αλλά δεν είναι…όλοι έχουν ένα δικό τους νεκρό σκύλο να σκεφτούν…μια δική τους πληγή…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: