Blurred Vision Throught A Daydream


Οι ηλιαχτίδες γέμισαν το δωμάτιο μέσα από τα στόρια. Εκείνη, άνοιξε τα μάτια, όσο μπορούσε, καθώς το πρωινό φως ήταν πολύ δυνατό. Έβλεπε χιλιάδες κουκίδες, σε διάφορα χρώματα να μετακινούνται.Τα πάντα ήταν θολά αλλά η διάθλαση του φωτός δημιουργούσε μία πολύχρωμη, ιμπρενισιονιστική σχεδόν, εικόνα. Πήγε προς το μπάνιο, πλύθηκε και έπλυνε τα δόντια της μηχανικά. Κοίταξε τον καθρέφτη και έμεινε χωρίς αναπνοή. Η αντανάκλασή της, σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα αντικείμενα στο μπάνιο, ήταν θολή. Όλα είχαν ένα συγκεκριμένο σχήμα, ο νιπτήρας, η μπανιέρα, τα ράφια, μόνο αυτή ήταν σαν μία υδάτινη μορφή. Προσπάθησε να φωνάξει την μητέρα της, αλλά η φωνή της δεν αντηχούσε. Άρχισε να κλαίει και έτρεξε προς την σκάλα που οδηγούσε στο κάτω όροφο. Άνοιξε διάπλατα την πόρτα της κουζίνας και ανέβηκε πάνω στην καρέκλα, προσμένοντας την μητέρα της και κλαίγοντας ακόμα. Η μητέρα της όμως δεν εμφανίστηκε. Στο σπίτι δεν ακούγονταν τίποτα εκτός από ένα μυστήριο ήχο που έμοιαζε με νιαούρισμα μικρού γατιού.

Σκούπησε τα δάκρυά της, πήρε ένα μήλο από τη φρουτιέρα που βρισκόταν στη μέση του τραπεζιού και βγήκε από την κουζίνα. Προσπάθησε να συγκεντρωθεί στον ήχο που ακουγόταν  ολόγυρα στο σπίτι και να κατευθυνθεί προς αυτόν. Φαινόταν πώς αυτό ήταν το μοναδικό σημάδι ζωής εκείνη τη στιγμή, εκτός από κείνη. Καθώς περνούσε από το σαλόνι, έστρεψε το πρόσωπό της από την άλλη μεριά, καθώς ήθελε να αποφύγει τον μεγάλο καθρέφτη της σαλονοτραπεζαρίας, που θα την ξαναπαρουσίαζε θολή. Στο νου της ήρθε το οικογενειακό ταξίδι που είχαν κάνει με την οικογένειά της πριν από δύο χρόνια στο Βερολίνο. Τότε που η μαμά της την πήγε στο Tiergarden, στο Alexanderplatz και σε διάφορα άλλα μέρη της πόλης αυτής. Θυμήθηκε που έβλεπε εκείνα τα αυστηρά δομημένα κτίρια, με τις ακριβείς τους παράλληλους και γωνίες.

Είχε ρωτήσει την μητέρα της για αυτά και εκείνη, όταν έκατσαν κάπου για παγωτό, της εξήγησε την ιστορία τους. το Βauhaus, πώς αυτό ξεκίνησε από ένα σχολείο και μετουσιώθηκε σε ένα ρεύμα μοντερνισμού στη Γερμανία. Της αγόρασε και ένα βιβλίο αρχιτεκτονικής που έγραφε πάνω με μεγάλα γράμματα “ΒAUHAUS” και παρ’όλο που δεν καταλάβαινε πολλά την εντυπωσίαζαν οι εικόνες. Όλες αυτές οι αυστηρές δομές, οι κύκλοι που ήταν οριοθετημένοι σχεδόν με διαβήτη, και τα κτίρια που ήταν τόσο απλά και τέλεια, σαν στρατιώτες που παρέλαυναν σε μία παρέλαση.

Της άρεσαν οι εξηγήσεις που της έδινε η μητέρα της, γιατί δεν της απευθυνόταν σαν να ήταν “μικρή”, σαν να μην καταλάβαινε. Στην πραγματικότητα, απεχθανόταν τον τρόπο που της απευθύνονταν οι περισσότεροι ενήλικες, που την έκαναν να νιώθει χαζή λόγω της ηλικίας της. Η μητέρα της δεν το έκανε ποτέ αυτό.

Aυτά σκεφτόταν όσο περιπλανιόταν στο άψυχο σπίτι. Το “νιαούρισμα” τώρα ακούγονταν πιο δυνατά και πλέον είχε μεταμορφωθεί σε αναφιλητά. Είχε φτάσει σε ένα δωμάτιο που έμοιαζε πολύ με το δικό της. Μάλιστα ήταν σχεδόν ολόιδιο, αλλά δεν θυμώταν πως βρέθηκε πάλι εκεί. Η μόνη διαφορά ήταν ότι τώρα έκανε κρύο και ήταν πολύ πιο σκονισμένο από το δικό της. Στο κρεβάτι της καθόταν η μητέρα της, που  έκλαιγε με μία φωτογραφία στα χέρια της. Την πλησίασε να την αγκαλιάσει αλλά τα χέρια της πέρασαν μέσα από το σώμα της μητέρας της. Και η φωτογραφία που κρατούσε στα χέρια της ήταν η δικιά της. Ζαλίστηκε και έπεσε στο πάτωμα, το οποίο την απορρόφησε σε μία τεράστια κυκλική δύνη.

Ξύπνησε με κλάματα. Η μητέρα της μπήκε τρέχοντας στο δωμάτιο και την αγκάλιασε για να την ηρεμήσει. Είναι μέρες τώρα που το κορίτσι βλέπει αυτούς τους εφιάλτες. Της χάιδεψε το πρόσωπο και της σκούπισε τα δάκρυα. “Πού είναι;”, την ρώτησε. Η μητέρα της, που είχε ακούσει πολλές φορές μέχρι τώρα αυτή την ερώτηση, πάλι κόμπιασε. Δεν είπε τίποτα. Απλά κοίταξε το διπλάνό άδειο κρεβάτι. Κάποτε θύμωνε, βλέποντας τον γιο της να κάθεται πάνω στα μπλε σεντόνια του, μην μπορώντας να αντιδράσει από τους πόνους που του προκαλούσε η κοιλιά του. Αλλά αυτή ήταν η διάγνωση και αυτή η θεραπεία που έπρεπε να κάνει. Και η ελπίδα της για την καλυτέρευσή του της έδιναν το κουράγιο να συνεχίσει, μέχρι και να αντιδράσει στις εκάστοτε διαγνώσεις. Τον τελευταίο χρόνο, όμως,  η χλωμάδα του προσώπου του δεν της άφηνε περιθώριο για ψευδαισθήσεις. Γιατί δεν υπήρχε πια χρόνος. Και το λάθος ήταν μη αναστρέψιμο παρά τις βεβαιώσεις και τα μυριάδες χαρτιά που είχαν μαζέψει από τα διάφορα νοσοκομεία. Τώρα μόνο αυτά της είχαν μείνει μαζί με το κενό μετά τα ξεσπάσματα και το πλάσμα που κρατούσε στα χέρια της. Άφησε ένα δάκρυ, όσο πιο ήσυχα μπορούσε και πήγε να της ετοιμάσει το πρωινό πριν φύγει για το σχολείο.

Parallels

Circles

and a Dedication.

R.I.P

Comments
4 Responses to “Blurred Vision Throught A Daydream”
  1. Chrispop says:

    !!!

  2. Raggedy Man says:

    Αυτό το μουσείο του Bauhaus… Γάματα…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: