You’re Never Too Young To Have a Vietnam Flashback

‘Ηθελα να βάλω τα γέλια ή τα κλάματα ή και τα δύο μαζί. Η αλήθεια είναι πως ένιωθα κουρασμένος, η ίδια κούραση που μου προκαλεί αυτή η πόλη εδώ και χρόνια. Προσπαθούσα να επικεντρωθώ στην αντικειμενικά όμορφη κινηματογράφηση και την υπέροχη φωτογραφία. Την προσοχή μου όμως αποσπούσε ο αδικαιολόγητος θρήνος και το κύμα θλίψης που ζωγράφιζαν με σκούρα χρώματα την ασημένια οθόνη του κινηματογράφου. Η παρέλαση των καλλιτεχνών που αποτελούν την “μουσική σκηνή της Αθήνας” έμοιαζε με νεκρώσιμη ακολουθία χωρίς φέρετρο και χωρίς πτώμα. Πνιγμένοι στον ανέκφραστο και χωρίς νόημα πειραματισμό, αγκαλιασμένοι με την στυλιζαρισμένη μελαγχολία. Μια νέα και φρέσκια προσέγγιση στην ελληνική μιζέρια από νέους και φρέσκους καλλιτέχνες που εκφράζουν(?) με δακρυσμένα μάτια, αυτή την χωρίς όνειρα και μέλλον γενιά. Ένα βαρετό και μονότονο voice over προσπαθεί να συνδέσει την εν λόγω μουσική σκηνή με την οικονομική κρίση. Καμία πρωτοτυπία εδώ, καμία έκπληξη. Θα μου έκανε εντύπωση αν το συγκεκριμένο θέμα δεν έβρισκε τρόπο να τρυπώσει στο εν λόγω ντοκιμαντέρ. Σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορούσε να δικαιολογήσει αυτό που παρακολουθούσαμε. Ένα ασταμάτητο κρεσέντο θρήνου, θλίψης και επιτηδευμένης έκφρασης. Το χειρότερο είναι πως οι περισσότεροι έμοιαζαν να παίρνουν τον εαυτό τους τόσο σοβαρά, όσο σοβαρή είναι και η τέχνη που πιστεύουν πως κάνουν. Ίσως γιατί είναι πεπεισμένοι πως η τέχνη πρέπει να είναι πομπώδης και θλιμμένη. Ίσως γιατί πιστεύουν πως μόνο έτσι θα τους πάρουν στα σοβαρά. Κουρδίζοντας τα πλαστικά τους παιχνίδια, παίζοντας μονότονα μια νότα, τραγουδώντας σαν να ερμηνεύουν Μήδεια στην Επίδαυρο. Ανίκανοι να αντιληφθούν το γελοίο της όλης υπόθεσης, ανήμποροι να καταλάβουν πως η τέχνη είναι η έκφραση του όλου και του τίποτα. Ήταν απογοητευτικό να συνειδητοποιείς, στο τέλος του ντοκιμαντέρ, πως κανένα συγκρότημα δεν τόλμησε να σπάσει αυτή την γαμημένη σιωπή που προσπαθούσαν να καλύψουν με την σοβαροφάνεια τους. Κανένα συγκρότημα δεν τόλμησε να εκφράσει με λυσσασμένη οργή και θόρυβο αυτό που το βαρετό και μονότονο voice over, προσπαθούσε να επιβάλει ως λόγο ύπαρξης αυτής της μίζερης σκηνής. Τίποτα πάρα μόνο σιωπή και θλίψη σε ένα προσωρινό και τυχαίο μέρος στην Αθήνα.

A Temporary Area In Athens

You’re never too young

To have a vietnam flashback

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: