The Last Working Southern Black Minstrel

Ένας μενεστρέλος του 20ου αιώνα, διέμενες στα παλάτια των λευκών αρχόντων της Δύσης. Ο Νέος Κόσμος, ο σκληρός κόσμος για σένα και την οικογένειά σου, ιστορία γνωστή και η σκλαβιά σου ακόμη αφήνει ίχνη ρατσισμού στο σκούρο σου δέρμα. Αλλά ενώ σήμερα έχεις αναγνώριση, έστω και μερική, τότε ήσουν ένας άγνωστος χωρίς αξία και φιλοδοξία, με ένα bandjo στο χέρι, που άντε να μάζευε βαμβάκι στις αγροτοκαλλιέργειες του Νότου της Αμερικής. Η παρηκμασμένη σου ζωή έπαιρνε χρώμα τις Κυριακές, τότε που τραγουδούσες στην Εκκλησία και με φανατισμό πίστευες ότι ο Holy Jesus θα έρθει και θα σε αγκαλιάσει, θα σε ξεκουράσει και θα σου δώσει όλα αυτά που στη ζωή σου δεν σου έδωσε. Στην πραγματικότητα, αυτό που σε κρατούσε στη ζωή ήταν ο ρυθμός που είχες και για κάποιο λόγο δεν σε άφηνε να υποταχθείς. Τραγουδούσες, με πόνο μα και δύναμη, ακόμη και όταν οι λευκές κουκούλες σε περιτριγύριζαν  και σε έκαναν κάρβουνο πάνω στον σταυρό του Holy Jesus. Και με τον καιρό, η ενασχόληση σου με το ρυθμό και την μουσική  γέννησε τα θέμελια στην σημερινή μουσική. Από τα spiritual στα blues,  το rythm and blues,  το soul και όλες τις υποκατηγορίες της μαύρης μουσικής.

Εσύ όμως παρέμενες άγνωστος, ένας νέγρος που γνώριζε καλά να χειρίζεται την φυσαρμόνικα, ένα μικρό drum kit, με κόκκαλα από κοτόπουλα και αγελάδες για το αναγκαίο percussion, και τον πιστό σου σύντροφο, αυτό το εξάχορδο banjo. Kάτι λίγο από συνεργασίες με κάποια ντόπια συγκροτήματα, αλλά τίποτα δεν πέτυχε ιδιαίτερα και μάλλον ήθελες την μοναξιά σου. Δεν είχες catchy tunes, δεν είχες ρεφρέν και προσπαθούσες να απαγγέλεις όπως σου έμαθε η momma τις Κυριακές. Τότε δεν το ήξερες, αλλά μετέπειτα χαρακτηρίστηκες ως ένας από τους αντιπροσώπους της outsider μουσικής. Δεν θα καταλάβεις τον ορισμό, γιατί πάντοτε ένιωθες ένας οutsider, που μάλλον δεν θα γνώριζε ποτέ την επιτυχία ούτε θα υπέγραφε με την Chess.  Πόσο μάλλον που δεν στερίωνες και σε έναν τόπο. Το σπίτι σου, μία μετακινούμενη σκηνή, όπου έκανες και τις ηχογραφήσεις σου αργότερα, σου χρησίμευε για να ταξιδέψεις και να δεις όσο περισσότερα μέρη μπορούσες. Η Georgia ήταν στην καρδιά σου αλλά δεν μπορούσε να σε κρατήσει για πολύ…

Ο καιρός πέρασε και εσύ συνέχιζες να έχεις τον ίδιο τρόπο ζωής, μετακινούμενος από δω και από κει, γνώρισες τον πόλεμο και την ειρήνη, την επανάσταση και την φιλοσοφία και μία καινούργια αγάπη, την κοκαϊνη, στην οποία αφιέρωσες και τραγούδια σου. Παράλληλα συνέχισες να τραγουδάς για τη Βίβλο και την εμπειρία με τον Holy, για την αγιάτρευτη μελαγχολία, την πολιτική και τις σχέσεις με έναν θλιμμένο τρόπο που μάλλον δεν ταίριαζε στη minstrel και gospel αισιοδοξία. Προς το τέλος, στέριωσες στο Stone Mountain της Georgia, δίπλα από το Tom Flynn’s Plantation εστιατόριο , όπου και πουλούσες τα διάφορα LP και κασσέτες που μαγνητοφωνούσες κατα καιρούς μόνος σου.  Και είπες να αφήσεις το μάταιο τούτο κόσμο το 1993.

Εν ζωή, μόνο μέσω της δικιάς σου δισκογραφικής, της Βrandie Records, έβγαζες LP και τώρα η Μississippi Records τρίβει τα χέρια της με τον Van Gogh που ανακάλυψε, παρ’όλο που πρώτοι σε δέχτηκαν οι μακρινοί Σουηδοί στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, τους οποίους δύσκολα να έβρισκες τότε.

Θα έλεγε κανείς ότι η ζωή σου ήταν ένα μεγάλο καλλιτεχνικό cliche, αλλά, θα μου ‘λεγες, η ζωή είναι ένα cliche που επαναλαμβάνεται με ελαφρά παραποιημένες καλλιτεχνικές μορφές και δίκιο θα ‘χες.

Μελαγχόλησα, Αbner.

* Και θα μελαγχολήσω και άλλο φέτος, με το Abner Jay- Last Ole Minstrel Man (Mississippi Records)

hisspace

last.fm

Comments
4 Responses to “The Last Working Southern Black Minstrel”
  1. Raggedy Man says:

    Δεν έχω ιδέα ποιος είναι αυτός ο τύπος, αλλά με έβαλες να ψάχνω πρωινιάτικα… Καλό είναι αυτό…

  2. vick says:

    Ωραίο post bruise! Εσύ μπορεί να μελαγχόλησες…εγώ όμως χάρηκα που διάβασα σ`αυτήν τη γωνιά του net για έναν ακόμα αφανή ήρωα. Είναι περίεργο ή και μαγικό θα έλεγα το πως μπλέκονται οι ζωές μας με τις ζωές κάποιων που γνωρίσαμε μέσα απ`την μουσική τους ή την όποια άλλη τέχνη τους ή ακόμα και όποια πράξη τους. Μένω σαστισμένη και παρακολουθώ με ανοιχτό στόμα πολλές φορές την μεταφυσική που συμμετέχει, ως “ένζυμο” ένας παράγοντας δηλαδή που λειτουργεί καθοριστικά, στην δημιουργία μιας αντίδρασης.

    Χάρηκα για την γνωριμία,
    τα σέβη μου στον Scar…

    • bruise says:

      Δεν θα μπορούσα να το θέσω καλύτερα. Παρθενογένεση δεν υπάρχει, υπάρχει όμως συλλογή ερεθισμάτων που στην αντίδραση δημιουργούν την βάση ή το οξύ.

      Χάρηκα και εγώ,
      θα τα διαβιβάσω και θα κάνω και υπόκλιση!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: