What A Waster

Οι παρακάτω χωρίς δομή και τάξη σκέψεις, προέρχονται έπειτα από ανάγνωση αυτού του κειμένου από τον αξιοσέβαστο και ακριβοθώρητο Raggedy Man

Θα πρέπει να προσπαθήσω αρκετά για να σκεφτώ όλους τους λόγους που στάθηκαν αρκετοί για να τους αγαπήσω. Ίσως γιατί θα πρέπει να θυμηθώ τον εαυτό μου εκείνη την περίοδο και αυτό μοιάζει δύσκολο και κάπως ριψοκίνδυνο. Είναι σαν να κοιτάς μια παλιά σου φωτογραφία, οπού αναγνωρίζεις εύκολα τον εαυτό σου αλλά δεν έχεις ιδέα τι σκατά άνθρωπος ήσουν τότε. Χρόνια σκεπασμένα από στρώματα λευκής άμμου και σκέψεις που μοιάζουν με σπινθήρες ανεπαίσθητων αντανακλαστικών αντιδράσεων. Δεν μπορώ να μιλήσω για τίποτα με απόλυτη σιγουριά, ίσως μόνο για την σύγχυση και την αδιάκοπη έρευνα για τους νέους τρόπους που θα έκαναν το μυαλό μου να μουδιάσει, έστω και για λίγες ώρες. Ο ήχος των libertines έφτασε στα αυτιά μου ακριβώς την πιο ακατάλληλη στιγμή, όπου ηδονιστικά καμουφλαρισμένη και τυλιγμένη σε μια θολή αντίληψη της πραγματικότητας, έμοιαζε με την πιο κατάλληλη. Το Up The Bracket κυκλοφόρησε σε μια στυλιζαρισμένη και overproduced μουσική πραγματικότητα και η μάχη φαινόταν τουλάχιστον άνιση. Το This Is It, παρόλο τον αντίκτυπο που είχε, δεν έμοιαζε αρκετό για να αλλάξει την εμμονή των μουσικών για τον computerised καλογυαλισμένο ήχο. Ο Mick Jones μάλλον δεν είχε κάτι τέτοιο στο μυαλό του. Ολόκληρο το album ουρλιάζει στα αυτιά σου σαν πληγωμένο θηρίο, έτοιμο να σε αρπάξει από τον λαιμό. Και όχι, δεν χρειάζεται να παίζεις deathcore ή vlack metal για να δημιουργήσεις αυτό το συναίσθημα. Οι Libertines ήταν ένα pop group με pop συνθέσεις και δεν χρειαζόταν να είσαι ιδιαίτερα έξυπνος για να καταλάβεις πως στόχευαν ψηλά. Η αισθητική τους όμως ήταν ένα κολάζ από όλα εκείνα τα γνώριμα και κλισέ χαρακτηριστικά, που όμως είχαν εκλείψει από το rock n’ roll εκείνης της περιόδου. Τα guerilla gigs στο διαμέρισμα του Carl και Pete, οι νότες του guns of brixton την στιγμή που οι μπάτσοι μπαίνουν στο διαμέρισμα για να σταματήσουν την αυτοσχέδια συναυλία. Ναρκωτικά, ποίηση, αλητεία, προδοσία, ψέμματα, φυλακή, συμφιλίωση και ένα τεράστιο δεν με νοιάζει. Σαν τον 20λεπτο jazz αυτοσχεδιασμό με τον οποίο σύστησαν τον εαυτό τους σε ένα απορημένο κοινό που τους γιουχάρισε ως support στους strokes. Ένα τεράστιο “δεν με νοιάζει” που μπορείς να ακούσεις στα off key φωνητικά, στις ξεκούρδιστες κιθάρες που συγκρούονται άναρχα σε κάθε στροφή, στα ντραμς/κατσαρόλες που καρφώνονται στα ανύποπτα αυτιά σου. Τραγούδια που σου δίνουν την εντύπωση πως στο επόμενο λεπτό θα καταρρεύσουν μέσα στην ίδια τους την ύπαρξη και θα ακουστεί η φωνή του παραγωγού να τους καλεί για άλλη μια προσπάθεια. Η αίσθηση πως όλα κρέμονται από μια πολύ λεπτή κλωστή, τόσο λεπτή όσο η βελόνα που καρφώνει ο Pete στο μπράτσο του. Μύθοι και πραγματικότητες που χρειάζεται το rock n’ roll για να δικαιολογήσει την ύπαρξη του και να σταματήσει να συσχετίζεται με συγκροτήμτα τύπου coldplay. Τα Up The Bracket και S/T είχαν την δύναμη να σε κάνουν να αισθανθείς πως βρίσκεσαι μέσα στο στούντιο μαζί με το συγκρότημα και ξαφνικά συνειδητοποιείς πως η ηχογράφηση είναι στην πραγματικότητα ένα ηδονιστικό πάρτι, πνιγμένο στον καπνό και το αλκοόλ. Και δεν μπορείς παρά να παρατηρήσεις πως βρίσκεσαι μπροστά σε ένα συγκρότημα που όπως δείχνει και το παρακάτω video, ακόμα και αν το μικρόφωνο δεν λειτουργεί, το βύσμα έχει φύγει από την θέση του, το κοινό τους κάνει να χάσουν την ισορροπία τους. Εκείνοι θα σηκωθούν και θα συνεχίσουν.

Trick

or

Treat

Comments
2 Responses to “What A Waster”
  1. Raggedy Man says:

    Και να φανταστείς ότι κατηγορήθηκα που τους γουστάρω… Δεν ξέρουνε ρε…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: