Head Full Of Stars Pt.5

Ένιωσε το παγωμένο σκοτάδι να χαϊδεύει τα ορθάνοιχτα μάτια του. Προσπάθησε να τα ανοίξει ακόμα περισσότερο, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια εύρεσης για λίγο φως. Tίποτα όμως, μόνο σκοτάδι. Ανασηκώθηκε και στηρίχτηκε στους αγκώνες του ενώ το κεφάλι του προσπαθούσε απεγνωσμένα να εντοπίσει κάτι που θα μπορούσε να τον βοηθήσει να καταλάβει που βρίσκεται. Ήταν ζωντανός ή νεκρός? Όλα έμοιαζαν με κάποιο εφιαλτικό όνειρο από το οποίο δυσκολεύεσαι να ξυπνήσεις, καθώς νιώθεις ανήμπορος και παράλυτος, παραδομένος στην ασφυκτική αγκαλιά της βαρύτητας που σε κρατάει κολλημένο στο κρεβάτι σου. Κρεβάτι, βρισκόταν ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι. Πώς βρέθηκε εκεί? Προσπάθησε να βάλει μια τάξη στην σύγχυση αλλά ένιωθε το μυαλό του βομβαρδισμένο τοπίο από σκόρπιες σκέψεις και διάσπαρτες αναμνήσεις. Θυμήθηκε τον ερειπωμένο και εγκαταλειμμένο κινηματογράφο που έστεκε σαν στοιχειωμένος στην μέση της παγωμένης ερήμου, στην μέση του πουθενά. Θυμήθηκε τα σχέδια και τις σημειώσεις σε μια άγνωστη γλώσσα που αντίκρισε σε εκείνο το τσαλακωμένο χαρτί, εκείνο που νόμιζε πως ήταν χάρτης. Θυμήθηκε τον αυτοκινητόδρομο που συνάντησε, όταν βγήκε από την έρημο που είχε περάσει τις τελευταίες μέρες, τρεφόμενος αποκλειστικά με πεγιότ. Πεγιότ! Η τελευταία λέξη έλαμψε στο κουρασμένο του μυαλό, σαν πλάσμα της αβύσσου στο πηχτό σκοτάδι του ωκεανού. Ήταν η μόνη λογική εξήγηση που μπορούσε να σκεφτεί. Ίσως όλα αυτά να ήταν μια ψευδαίσθηση, ένα όνειρο βυθισμένο σε ένα άλλο όνειρο. Ίσως ακόμα να βρίσκεται ξαπλωμένος στην έρημο, περιτριγυρισμένος από σκορπιούς και φίδια. Άγγιξε το πρόσωπο του με τα δάχτυλα του και έπειτα περιεργάστηκε τον γύρω χώρο. Όλα έμοιαζαν στέρεα και με έναν παράξενο τρόπο οικεία. Σηκώθηκε από το κρεβάτι και προσπάθησε να σταθεί στα πόδια του. Επεξεργάστηκε προσεκτικά τον χώρο στον οποίο βρισκόταν και συνειδητοποίησε πως μάλλον επρόκειτο για ένα μικρό δωμάτιο, λίγο μεγαλύτερο από κελί. Πουθενά δεν υπήρχαν έπιπλα, εκτός από το κρεβάτι πάνω στο οποίο ξύπνησε. Όταν τα χέρια του ανακάλυψαν το πόμολο και την πόρτα της φυλακής του, άρχισε να την χτυπάει με μανία. Προσπάθησε να φωνάξει αλλά ένιωθε πως οι λιγοστές του δυνάμεις δεν θα του επέτρεπαν κάτι τέτοιο. Θα τον εγκατέλειπαν, όπως ακριβώς τον είχε εγκαταλείψει εκείνη, την στιγμή που την χρειαζόταν περισσότερο.

Φύσηξε την σκόνη από το ταλαιπωρημένο και ξεφτισμένο εξώφυλλο του βινυλίου που κρατούσε στα χέρια της. Έβγαλε προσεκτικά τον δίσκο και τον τοποθέτησε στο πικ απ. Η φωνή της Jesse Sykes έμοιαζε να σκαρφαλώνει τους τοίχους και να απλώνεται σαν ζεστός αέρας στο κρύο και σκοτεινό υπόγειο. Γέμισε το ποτήρι της και κλείνοντας τα μάτια, το άδειασε στο στόμα της. Τέντωσε τα δάχτυλα της και τα κοίταξε για αρκετή ώρα. Τίποτα, εκείνα συνέχιζαν να τρέμουν σαν ακροδέκτες σεισμογράφου που καταγράφει έντονες σεισμικές δονήσεις. Άναψε άλλο ένα τσιγάρο και έφερε στο μυαλό της το πρόσωπο του. Αν και είχαν περάσει αρκετά χρόνια δεν έμοιαζε να έχει αλλάξει πολύ. Σίγουρα ήταν κουρασμένος και ταλαιπωρημένος, ενώ τα άγρια γένια που σκέπαζαν το πρόσωπο του, μαρτυρούσαν πως είχε βρεθεί για αρκετό καιρό μακρυά από τον πολιτισμό. Ένα από αυτά τα περίφημα ταξίδια του στην έρημο, σκέφτηκε. Χαμογέλασε καθώς θυμήθηκε την εμμονή του με τις ψυχεδελικές ουσίες και τα ταξίδια απομόνωσης. Ίσως έτσι να είχε βρεθεί σε αυτό το καταραμένο μέρος. Βασιζόμενη σε μια ενστικτώδη πεποίθηση, είχε αποκλείσει το ενδεχόμενο να την έψαχνε όλο αυτό τον καιρό. Τον είχε πληγώσει, το γνώριζε καλά αυτό και εκείνος το γνώριζε καλύτερα από όλους. Ο εγωισμός του και η περηφάνια του πρέπει να έγιναν κομμάτια την ημέρα που εκείνη χάθηκε από προσώπου γης. Εκείνο όμως που δεν γνώριζε ο άντρας που βρισκόταν κλειδωμένος στο μικρό και σκοτεινό δωμάτιο, που παλιότερα ήταν η αίθουσα προβολής, είναι πως και εκείνη έπρεπε να σκοτώσει ένα κομμάτι του εαυτού της για φύγει από δίπλα του. Έπρεπε να πνίξει οτιδήποτε βρισκόταν ακόμα ζωντανό μέσα της για να ξεκινήσει το δικό της ταξίδι απομόνωσης. Μονό που εκείνη δεν αναζητούσε νέες εμπειρίες, ούτε προσπαθούσε να συλλάβει την σύσταση του σύμπαντος μέσα από ψυχοτροπικές ουσίες. Το δικό της ταξίδι ήταν αυτό της λυσσασμένης εκδίκησης. Το ταξίδι της ολοκλήρωσης που τόσο απελπισμένα χρειαζόταν. Έπρεπε να πεθάνει, σκορπίζοντας τον θάνατο σε όσους τον αξίζουν, για να μπορέσει να νιώσει πάλι ζωντανή. Κοίταξε γύρω της σαν να την είχαν περικυκλώσει φαντάσματα. “Πώς στο διάολο βρέθηκε εδώ”? επανέλαβε δαγκώνοντας τα χείλη της.

Comments
One Response to “Head Full Of Stars Pt.5”
  1. edlorado says:

    Nice story, thanks for jesse sykes & the sweet hereafter i didn’t know her!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: