Dear Yughost Inside me

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε και στα αγγλικά, λόγω ανάγκης κατανόησης του και από ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο νόημα αλλά ομιλούν διαφορετική γλώσσα.

The text below has a greek and an english version. We believe that there shouldn’t be a language barrier between people who share the same view and/or have the same interest about the situations mentioned in the text.

____________________________________________________________________________________________

 

Robert Mongomery's Installation, "The People You Love Become Ghosts Inside of You and Like This You Keep Them Alive"

 

 

Σε παρακολουθώ χρόνια τώρα. 23 για την ακρίβεια. Ήταν πολλές φορές που συμμετείχα στην ζωή σου όπως και εσύ στη δική μου. ‘Ηταν πολλές φορές που σε παρατηρούσα απλά σαν θεατής, όπως το έκανες και εσύ. Ήταν μερικές φορές που σε ξεχνούσα, όπως το έκανες και εσύ και η μόνη μας σχέση ήταν το διαβατήριο που μου έδωσες.

Θυμάμαι τότε που σε άφησα με την οικογένειά μου για να ζήσω κάπου με ειρήνη. Ήμουν 4 χρονών και ταξίδεψα σε πολλά μέρη μέχρι να καταλήξω δύο, τρία σύνορα (ανάλογα με τη διαδρομή που θα έπαιρνε κανείς) μακριά σου. Σε επισκεφτόμουν συχνά, κάθε καλοκαίρι και Χριστούγεννα, αν και προτιμούσα τα Χριστούγεννα. Θυμάμαι πως μου εξηγούσαν τον εμφύλιο, και πώς ήθελες να γίνεις πέντε αντί για μία. Τα κατάφερες εσύ και αυτοί που σε εξαθλίωσαν. Μετά διαιρέθηκες και σε έξι κομμάτια. Θυμάμαι που δεν μπορούσα να μιλάω ελεύθερα από τη μία σου πλευρά στην άλλη γιατί η επίσημη γλώσσα δεν είχε ξεχαστεί, αλλά άρρητα απαγορευτεί. Εθνικό χαρακτηριστικό που προκαλούσε άσχημες αναμνήσεις. Νομίζω ότι ακόμα δεν έχω καταλάβει τι πάει να πει αυτό. Ο Josip Broz έγινε, από κει που θεωρείτω εθνικό σύμβολο για πολλούς, μία εικόνα ψευδαίσθησης και ψεύτικης υπόσχεσης. Ο Miroslav Krleža, από την άλλη, παρέμεινε το ίδιο, αλλά δυστυχώς ξεχνούσες και επιμένεις να ξεχνάς τα λόγια του, μάλλον επειδή δεν τα άντεχες και ποτέ σου. Πώς να αντέξεις, άλλωστε, την αλήθεια του πραγματικού σου παιδιού; Προτίμησες τους κόλακες που σε χαϊδέψανε για να σου ρουφήξουν έπειτα αρκετό αίμα, είτε αυτό ήταν μουσουλμανικό, είτε αυτό ήταν καθολικό είτε αυτό ήταν oρθόδοξο. Μην γελάς. Καταλαβαίνεις τώρα το παράλογο; το αίμα σου δεν είναι θρήσκο. Είναι το πρόσχημα να λέμε και να κάνουμε. Και είναι το πρόσχημα να αφήσεις να πάθει γάγγραινα εκείνο το μέρος του σώματος σου που για κάποιο λόγο δεν αγαπούσες. Βοσνία, νομίζω, το λέγανε. Πάντοτε ήσουν ανασφαλής με την εμφάνισή σου. Κάποιες φορές ξέρεις καλά να κρύβεις τα μειονεκτήματά σου. Κάποιες φορές, που ήταν πολλές στο παρελθόν, ξέρεις να κάνεις ακόμη και τα πλεονεκτήματά σου να φαίνονται σαν τα χειρότερα μειονεκτήματα.

Θυμάμαι να με πλησιάζουν άνθρωποι που δεν σε ήξεραν καλά και με ρωτούσαν αν ήθελα τίποτα. Αν χρειαζόμουν βοήθεια. Δεν ήξεραν ότι με είχες μάθει να είμαι περήφανη ή έστω αυτάρκης και ότι μία τέτοια ερώτηση θα με παραξένευε. Παράλληλα με θύμωνε και ένιωθα μειονεκτικά σε σχέση με εκείνους, αλλά δεν μπορούσα να εξηγήσω το γιατί. Ένιωθα ότι με κοιτούσαν με συμπόνοια και λύπη, ενώ προτιμούσα να αδιαφορούν. Μετά συνειδητοποίησα ότι εκτός από σπίτι και μέρος για να μείνω, δεν είχα αυτό που λέγανε πατρίδα. Μου είπαν να διαλέξω μεταξύ εσένα και εσένα και δεν μπορούσα. Ήταν παράλογο. Το χέρι ή το πόδι; Εγώ ήθελα εσένα ολόκληρη αλλά δεν με άφησες. Και δήλωσα το μέρος που γεννήθηκα. Που και αυτό ερείπιο το άφησες. Kαι ας ήταν υπό την προστασία της Unesco.

Πέρασαν τα χρόνια. Συνήθισα σε άλλα μέρη και άλλα έθιμα, αλλά διατηρούσα και πότιζα τις ρίζες που είχα μέσα σου και ερχόμουν σε συχνή επαφή μαζί τους. Σε αγαπούσα, για έναν απροσδιόριστο λόγο και δεν έφταιγε το κλασικό συναίσθημα του ανήκειν. Δεν ένιωθα πλέον ότι σου άνηκα αλλά ένιωθα τις καταστάσεις και τις αλήθειες σου. Συμπορευόμασταν, έστω και από μακριά. Θυμάμαι την μυρωδιά του καφέ όταν ερχόμουν, και ότι το πρώτο πράγμα που ήθελα να αγοράσω στο αεροδρόμιο μόλις έφτανα, ήταν το Politikin Ζabavnik (περιοδικό). Και εκείνες τις Ledene Kocke (παγωμένοι κύβοι) σοκολάτες που ήταν χίλιες φορές καλύτερες από τις γνωστές Αfter Μidnight σοκολάτες. Θυμάμαι τις πρώτες συναυλίες μου εκεί και τους ανθρώπους αυτούς που ξέχασες και παραμέλησες αλλά αυτοί σε θυμούνταν. Θυμάμαι και το κρύο αλλά και τη ζέστη με πολύ χαρά. Τη μυρωδιά πεύκου στις Δαλματικές Ακτές, του ελάτου στη Σερβία, της μιμόζας, αν περνούσαμε από το μέρος που γεννήθηκε η μητέρα μου, εκεί, στο Herceg Novi.

Δεν μπορούσα να συνηθίσω το πήγαινε-έλα στην αρχή. Λένε ότι υπάρχουν τελικά δύο κατηγορίες ανθρώπων. Αυτοί που προσδοκούν το μέρος που θα φτάσουν και αυτοί που λυπούνται για το μέρος που αφήνουν πίσω τους. Λόγω του χαρακτήρα που μου διαμόρφωσες, είχα πάντοτε μία ουδέτερη στάση σε αυτό. Ήμουν κάπου ανάμεσα και ένιωθα παράλληλα και τα δύο. Έκλαιγα όταν έφευγα και προσδοκούσα το μέρος που θα ερχόμουν. Έτσι νιώθω και για σένα μέχρι σήμερα. Σε αγαπάω και σε μισώ ταυτόγχρονα. Με όλη τη δύναμη αυτών των λέξεων. Και αυτό για σένα δεν είναι δεκτό, αλλά εμένα μου φτάνει.

Μία από τις αγαπημένες μου αναμνήσεις ήταν όταν πηγαίναμε για σκι στο βουνό Kopaonik με φίλους. Ήταν τότε μαζί μας και ο άνθρωπος που με επηρέασε ίσως, πιο πολύ στη ζωή μου. Δεν ήταν αυτά που είπε και που έκανε, ήταν όλο αυτό που ήταν. Προσπαθώ να την θυμάμαι όσο γίνεται περισσότερο. Την ξεχνάω όμως, πού και πού. Νada, ή ελπίδα, έτσι ήταν το όνομά της. Μου ανακάτεψε όλα τα χρώματα και τις σκιές και το μαύρο άσπρο μου έγινε γκρι. Και μου χάρισε και ένα καινούργιο ζευγάρι μάτια. Kαι πέρα από τις πολλές ικανότητές της, είχε αυτό το σπάνιο ταλέντο να προκαλεί το εσωτερικό χαμόγελο του καθενός. Πριν από δύο χρόνια με πήρε τηλέφωνο η Τia. Πέθανε από καρκίνο. Η δεύτερη λέξη δεν ακούστηκε στο ακουστικό. Δεν είχε πει τίποτα σε κανένα. Ήθελε να ζει μέχρι την τελευταία της στιγμή. Την Tia, την κόρη της, δεν την είχα ακούσει, ούτε δει ποτέ να κλαίει. Μόνο εκείνη τη φορά. Όποτε την δω τώρα, ακόμη γελάει, σαν τη μητέρα της. Και μου τη θυμίζει απίστευτα.

Σε αυτό το βουνό, λοιπόν, μία από τις φορές που πήγαμε, έδωσα το χέρι σε αυτόν που θα αποτελούσε τον αποδιοπομπαίο τράγο σου στο μέλλον. Φυσικά τότε δεν γνώριζα την μελλοντική του εξέλιξη. Ούτε καν η φιγούρα του μου ήταν γνώριμη. Η μητέρα μου μου είπε να του συστηθώ, ότι ήταν φίλος του πατέρα μου από το στρατό. Τον πλησίασα και του συστήθηκα, μόνο και μόνο για να κάνω τη χάρη της μητέρας μου γιατί πάντοτε θεωρούσα βαρετές αυτές τις κοινωνικές υποχρεώσεις. Ίσως να έφταιγαν και τα δώδεκα χρόνια της νιότης μου που το μόνο που με ενδιέφερε ήταν η ζεστή σοκολάτα, τα έλκηθρα και το χιόνι εκείνη τη στιγμή. Ο άνθρωπος αυτός με είδε, μου έδωσε το χέρι στην αρχή και όταν του είπα το όνομα μου και του πάτερα μου με αγκάλιασε. Δεν ξέρω αν φταίει το φάντασμα του Nikola Tesla, αλλά ήταν σαν να με διαπέρασε ηλεκτρισμός εκείνη τη στιγμή. Ίσως και αυτό να ήταν οιωνός για άλλον ένα άνθρωπο που θα υποτιμούσες. Μου έδωσε το τηλέφωνό του αυτός ο άνθρωπος και είπε να τον πάρει ο πατέρας μου.

Ο πατέρας μου πάλι, το αμέλησε.

Χρόνια μετά, το 1999, περίπου Μάρτιο με Απρίλιο, ξεκίνησε ο βομβαρδισμός σου. Είμασταν στην Ελλάδα τότε και θυμάμαι τις ολονύκτιες βάρδιες της μητέρας μου μπροστά από την τηλεόραση. Νομίζω ότι δεν κοιμόταν σχεδόν καθόλου εκείνες τις μέρες, έκλαιγε μονίμως στο τηλέφωνο. Μετά από μία βδομάδα την πήγαμε στο νοσοκομείο από νευρική κρίση. Θυμάμαι να συζητάει με ανθρώπους στην τηλεόραση, δημοσιογράφους και μη, για την ιστορία σου, για το Κόσοβο και πώς σε λέγανε Raška κάποτε. Θυμάμαι την προπαγάνδα του CNN δείχνοντας ανθρώπους να πηγαίνουν στη δουλειά τους το πρωί και ρωτώντας τους τι νιώθανε για την κατάσταση, διαστρεβλώνοντας μετά τα λόγια τους στη μετάφραση. Αυτό όμως που μου προκάλεσε την μεγαλύτερη εντύπωση τότε ήταν το τι μας λέγανε οι άνθρωποι στο τηλέφωνο. Οι ίδιοι άνθρωποι που βομβαρδίζονταν εκείνη τη στιγμή, αυτοί που μένανε μέχρι και δίπλα από το κτίριο της κρατικής ραδιοτηλεόρασης (RTS, Radio Television Serbia) που χτυπήθηκε “τυχαία”. Γελούσαν, μας έλεγαν ότι είναι καλά, ότι δεν έχουν λόγο να πάνε σε άσυλο. Βιαζόντουσαν, ετοιμάζονταν να πάνε στη γέφυρα για να κρατήσουν τα χέρια ή στις ολονύκτιες πορείες. Τους είχε αφυπνήσει το γεγονός και ένιωθαν ενεργοί πολίτες που έπρεπε να αντιδράσουν. Και ας έφταιγαν και πάλι εκείνοι οι κόλακές σου και μόνο, οι οποίοι δεν είχαν χάσει κανένα συγγενή τους ή το παιδί τους σε όλο αυτό το άδικο. Και ήταν ως δια μαγείας και πάλι όλοι ενωμένοι και δυνατοί.

Στις 5 Οκτωβρίου του 2000, υπήρξε ίσως η μεγαλύτερη λαοθάλασσα στους δρόμους του Βελιγραδίου. Εκεί πήρες θέση στο λάθος σου, τόλμησες να προφέρεις τις λέξεις “δίκαιες εκλογές” και ο άνθρωπος που σε εκμεταλλεύτηκε καθαιρέθηκε από το θρόνο σου. Οι πρώτες δημοκρατικές εκλογές, λοιπόν, μετά από τόσα χρόνια, που ανέδειξαν μερικούς μήνες μετά τον Vojislav Koštunica και τον Zoran Đinđić σαν αρχηγούς σου. O δεύτερος, γνώριμος μου από τα παιδικά μου χρόνια, έσφιγγε τώρα το χέρι με όλο το λαό, όχι μόνο με εμένα. Εκείνη τη μέρα χαμογελούσαμε όλοι. Αλλά το χαμόγελο κρατάει μόνο στιγμές. Έτσι έμαθα μετά.

Ριζικές αλλαγές σε μία πολιτική διακυβέρνηση, πέρα από ρίσκο, απαιτούν και μία συγκροτημένη αρχή, που εσύ εκείνη τη στιγμή δεν είχες. Παράλληλα, συντηρούσες και εκμαίευες ακόμη εκείνα τα κατακάθια σου που προτιμούσαν την αναξιοκρατική σειρά των πραγμάτων, είτε αυτό αφορούσε την άσκηση βίας είτε απλά την “οmerta” λύση. Οπότε, όποιος προσπαθούσε το αντίθετο, ακόμη και εάν αυτός αποτελούσε τον πρόεδρο της χώρας, θα είχε ένα πολύ σοβαρό εμπόδιο. Το οποίο θα μπορούσε και να τον κάνει να σωπάσει πολύ εύκολα. Είναι όμως κάποιοι άνθρωποί σου που μάλλον πίστευαν πολύ σε κάποιο σου όραμα. Και το ακολούθησαν μέχρι το τέλος.

Στις 12 Μαρτίου του 2003, ο Zoran Đinđić, αφού προσπάθησε να σε καθαρίσει και να σε παρουσιάσει με καινούργιο μέτωπο στην Ευρώπη, δολοφονήθηκε. Ήταν μία βουβή μέρα αυτή. Δεν είχε τίποτα το συγκλονιστικό, δεν θα την ξεχώριζες από τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου. Αλλά κάτι είχε αλλάξει.Ένα τόσο κεντρικό σημείο, μία δολοφονία και μία σιωπή. Όπως ακριβώς και εσύ. Σε ένα τόσο κεντρικό σημείο, να σωπαίνεις και να υπομένεις, καλόβολη όπως πάντα με ότι και αν έρθει. Το όραμα του όμως παρέμεινε. Σε όσους το πίστεψαν.

Πριν πολύ λίγο διάστημα έχασες και εκείνο το κειμήλιο των προγόνων σου, το Κόσοβο. Δεν το δέχεσαι αυτό, αλλά έγινε. Η πραγματικότητα σου που θα ήθελες να ζεις και η πραγματικότητα στην οποία ζεις είναι και ήταν συχνά διαφορετικές. Όχι ότι δεν είμαστε όλοι λίγο ονειροπόλοι.

Σήμερα τάσσεσαι υπέρ του δυτικού και του ευρωπαϊκού, μερικές φορές υπερβολικά, άλλες φορές δικαιολογημένα. Και θες να ξεχάσεις αλλά είναι δυνατές οι αναμνήσεις. Δεν ξέρω αν θα ξανακάνεις τα ίδια, αν η μοίρα σου τα έφερε έτσι ή απλά όλα αυτά ήταν μία ιστορία και μετά ζεις καλά και εμείς καλύτερα, αλλά ξέρω ότι πάντα θα με ενδιαφέρεις για έναν παράλογο και σαδομαζοχιστικό λόγο. Δεν είναι μία σχέση πάρε-δώσε, δεν με γαλούχησες, αλλά μου έχεις αφήσει κάτι που δεν μπορώ αλλά ίσως και να μην θέλω να βγάλω από τον οργανισμό μου. Και θα νιώθω πάντα το δικαίωμα να σε κρίνω και παράλληλα να σε υπερασπιζομαι, ίσως σαν μία δυσλειτουργική μητέρα, που μπορεί να μην ήταν η καλύτερη, αλλά ήταν μητέρα.

Τα video που χρησιμοποιήθηκαν αποτελούν κομμάτι  του project Free Art Celebration και της ομάδας αυτής, η οποία δραστηριοποιείται στο Πότσνταμ (Γερμανία). Ασχολούνται με το θέμα του πολιτισμού, ως αμφίβολη αξία και όχι ως αρχή όλων των αξιών και παράλληλα με την αισθητή απουσία στο χτίσιμο αυτού του πολιτισμού, ανθρώπων, που λόγω των δημογραφικών τους χαρακτηριστικών και του σεξουαλικού τους προσανατολισμού περιθωριοποιούνται και αποκλείονται. Συγκεκριμένα, υπερασπίζονται τα δικαιώματα των γυναικών και των ομοφυλόφιλων ανθρώπων στη συμμετοχή  όλων των πτυχών του πολιτισμού. Τέλος, δημιουργούν video footage με κομμάτια και συνθέσεις γνωστών συγκροτημάτων/ καλλιτεχνών ή μη, χωρίς να χρησιμοποιούν καθόλου ειδικά εφφέ, βοηθώντας να εξαπλωθεί ένα γενικότερο μήνυμα που αποτελεί και στόχο τους. Της ισότητας των δικαιωμάτων στο θέμα της τέχνης, αυτό, όπου ο καθένας θεωρείται “άξιος” να παράγει τέχνη, από οπουδήποτε και για οποιονδήποτε.

Ιδιαίτερα ευχαριστούμε την υπεύθυνη του youtube καναλιού αυτού και καλλιτέχνη Jovana   Dimitrijević, που διέθεσε χρόνο και υλικό στο να βοηθήσει στον εμπλουτισμό και την απόδοση του κειμένου αυτού με τον πιο σωστό οπτικοακουστικό τρόπο.

FreeArtCelebration youtube channel

Jovana   Dimitrijević

Τα συγκροτήματα και καλλιτέχνες που ακούστηκαν ήταν: Ekatarina Velika, Đorđe Marjanović, Grupa More


——————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

 

 

Robert Mongomery's Installation, "The People You Love Become Ghosts Inside of You and Like This You Keep Them Alive"

 

I follow your trail for some time now. 23 years to be exact. There were many times I participated in your life, as you did in mine. There were times when I was watching you just in a form of an observer, as you did with me. There were some times that I would forget you, just as you did with me and our only relationship would be the passport that you gave me.

I can remember when I left you with my family to live somewhere in peace. I was 4 years old and traveled to a lot of places to end up two or three borders (depending on the route someone would choose) away from you. I would visit you often, during every summer and every Christmas, although I preferred Christmas. I remember being explained the Civil War and that you wanted to become five pieces instead of one. You accomplished that, you and the ones that pauperized you. After that, you even managed to get divided into six pieces. I remember not being allowed to speak freely from your one corner to another because the official language, although not forgotten, was irrationally forbidden. A national characteristic that was causing bad memories. I still cannot comprehend what that sentence means. Josip Broz became, from a national symbol to a majority of people, a depiction of illusion and fake promise. Miroslav Krleža, on the other hand, remained the same, but unfortunately you were neglecting and still are, his words, maybe because you could never stand them. How could you stand them, when they were the truth of you real child? You preferred the flatterers who pet you just to suck enough of your blood afterwards, rather it was muslim, catholic or orthodox blood. Don’t laugh. Do you understand now how absurd that is? your blood is not religious. It’s simply the pretense to say and to do without being questioned. And it’s the pretense to allow the part of your body that you didn’t love, get gangrene. Bosnia, I think, was the name of that part. You were always insecure about your looks. Sometimes you know well how to hide your flaws. Sometimes, and there were a lot in the past, you know how to present your best qualities as the worst flaws possible.

I can remember people coming by, who didn’t know you, asking me if I needed anything. If I needed help in any way. They didn’t know you taught me to be proud or at least self sufficient in any condition and that a question like that would only be strange to me. At the same time, I would feel mad and feel as if in an inferior position in comparison with them, but I couldn’t explain why. I thought I was treated with pity and mercy and actually preferred their cold shoulder. After a while I came to acknowledge that, apart from home and place to stay,  I didn’t have what they called a country. They told me to choose between you and you and I couldn’t. The hand or the leg? I wanted you in whole but you left me with no choice. So I declared the place where I was born. Which you also left ruined, despite being under Unesco’s protection.

The years came by. I got used to other places and traditions, but was preserving and nourishing the roots I had inside you and was keeping in touch with them often. I loved you, for an uncertified reason and it was not due to the traditional need of belonging. I didn’t feel I belonged to you but could empathize with your situations and truths. We would go along through time, although by distance. I recall the smell of coffee every time I would come and the first thing I ought to buy at the airport would be Politikin Zabavnik (magazine), along with Ledene Kocke (iced cubes) chocolates who were zillion times better then the well known After Midnight chocolates.I recall my first concerts there and the people you neglected and forgot but they were always thinking of you. I remember the cold and the warm weather with joy. The smell of pine trees at the Dalmatian coast, of fir trees in Serbia and of mimosa, when occasionally passing through the place where my mother was born, there, in Herceg Novi.

I could not get used to the come-and-go at the beginning. They say there are two types of people in the end. The ones that look forward to the place they are going to and the ones that feel bad about the place they are leaving behind. Due to the personality I adopted through your influence, I always had a neutral stance towards this statement. I was somewhere in between and was simultaneously feeling both. I was crying when I would leave and was excited about the place I was getting to. And that’s how I feel about you until today. I love you and I hate you at the same time. With all the intensity of these words. And althought that’s not acceptable for you, it is for me.

One of my favorite memories is when we would go on ski for holidays with friends, on a mountain called Kopaonik. The person who influenced me the most in my life, was then with us. It wasn’t about the things she said or did, it was her in general. I try to remember her as much as I can, although she fades sometimes in my memory.  Nada, or hope, that was her name. She mixed all my colors and shadows and my black and white became gray. She also made me a gift. A new pair of eyes. Apart from her many qualities and skills, she had the unique talent to provoke everyone’s inner smile. Two years ago, Tia called me on the phone. Nada had died from cancer. I didn’t even hear the second word of the sentence. She hadn’t told anyone, because she wanted to live until her last moment. I had never seen or heard Tia, her daughter, cry ever before. Just that once. Whenever I see her now, she laughs just like her mother. And reminds me extremely of her.

In addition, one of the times we were on that mountain on our holidays, I was about to shake hands with the man who was to become your scapegoat in the future. Of course, I could not predict his future and neither was his figure familiar to me at that point . My mother suggested I should go and introduce myself, because he was a friend of my fathers from the army. Only to fulfill my mother’s wish, finding all these social obligations dull and having my mind set only on hot chocolate, sleighs and snow at that moment, I went next to him and introduced myself. The man first starred at me, gave me his hand and when I pronounced mine and my father’s name, he embraced me. I don’t know if it was Nikola Tesla‘s ghost, but it was as if electricity went through my body at that moment. Maybe it was a sign to indicate just another man you would underestimate.  This man gave me his number for my father to call.

My father, on the other hand, neglected it.

Years later, in 1999, between March and April, your bombing started. We were in Greece then and I recall my mother’s whole-night shifts in front of the tv screen. I think she wasn’t sleeping at all those days and she was constantly crying on the phone. After a week or so, we had to take her to the hospital due to nervous breakdown. I remember her having conversations with people on the television, reporters, journalists and others, for your history, for Kosovo and you being called Raška once. I can recall CNN’s propaganda, showing people going to work in the morning and asking them what they felt about the situation there and then misquoting their words in the translation. But the biggest impression I had from all of this was from the people who were talking to us on the phone. The same people who were being bombed at that moment, the ones that lived even next to the RTS headquarters (Radio Television Serbia) that were demolished “by mistake”. They were laughing, telling us that they are alright and that there is no reason they should go to the sanctuary. They were in a hurry, getting ready to go to the bridge and hold hands or on to the demonstrations.  They were awakened by the event and were feeling again as active citizens who had to react, despite this was solemnly the fault of your flatterers, who on the other hand, didn’t loose any of their relatives or children in this whole unrighteousness. By miracle, they were all strong and united. Again.

On Οctober 5, 2000, there was probably the biggest ‘human sea’ on the streets of Belgrade. There, you took place, opposed to your past mistake, pronouncing the words ‘fair elections’ and the person who manipulated you, got off your throne. The first democratic elections after so many years, several months later, designated Vojislav Koštunica and Zoran Đinđić as your leaders. The latter one, seeming familiar to me since my youth days, was shaking hands with the whole nation, not only with me. That day we were all smiling. But I learned later on that a smile lasts only moments.

Radical changes inside a political governance acquire, apart from risk, a united authority, that you didn’t have at that moment. Furthermore, you were still preserving and producing those sediments of yours who preferred the lack of meritocracy as a way to how the procedures should work, either by using force or simply choosing the “omerta” solution. So, even if the person who tried to oppose to that was the prime minister of the country, he/she would have to deal with a very serious obstacle, which could easily make him quiet. But there’s the thing, there where some people who probably believed too much in this vision of yours. And stood for it until the end.

On March 12, 2003, Zoran Đinđić, after trying to clean you out and make you representable for Europe, was murdered. It was a very silent day, that day. There was nothing spectacular, you would not distinguish her from the other days of the year.  But something had changed. A very central place, a murder and then silence. Exactly just like you. At a very central position, being quiet and abiding, being easy going as always, with whatever comes your way. But his vision remained. To the ones who believed in it.

Just a while ago, you even lost that heirloom of your ancestors, Kosovo. You cannot come to terms with it, but it happened. The reality you would wish to live and the reality you actually live in are and usually were different. Now, now, we are all a bit of dreamers at some point.

Nowadays, you stand for anything west and european, sometimes way too much, sometimes that’s completely justified.  And you want to forget but the memories are intense. I don’t know if you will repeat the same actions, if fate brought it that way or all this was simply a tale where you and we live happily ever after, but I know that you will always concern me for an irrational and sadomasochistic reason. It’s not a give-and-take relationship and you never nursed me, but you left something inside of me which I cannot and maybe don’t want to pull out. And I will always consider right to judge you and at the same time defend you, maybe just like a dysfunctional mother, who may not be the best of mothers, but remains a mother.

Τhe videos used in this context are part of the project  Free Art Celebration and its team, which is based in Potsdam (Germany). Their subject is culture, not as the origin and sovereignce of all values but as a doubtful value as it is. They also deal with the matter of  marginalisation of people, who due to their demographic characteristics and sexual orientation, are absent from the procedure of creating culture and civilization through history. More specifically, they defend the rights of women and gay oriented people to participate in every form of civilization.  Moreover, they create video footage without using any special effects, with soundtracks of  known bands/artists or not, to help portray their general message and aim, which is the equality of rights in the matter of art, the one where everybody is considered “worthy” to produce art, from everywhere and to everyone.

Special Thanks to the curator of the youtube channel and artist Jovana   Dimitrijević, without her help and material this text wouldn’t be as enriched and attributed the way it was meant to be, rightfully and audio visually.

FreeArtCelebration youtube channel

Jovana   Dimitrijević

Music Bands and Artists heard: Ekatarina Velika, Đorđe Marjanović, Grupa More

Comments
2 Responses to “Dear Yughost Inside me”
  1. sickwitchman says:

    ” το αίμα σου δεν είναι θρήσκο”… Γάμησε…

  2. nefeli says:

    πηγα φτωχα κι εγω να επαναλαβω την ιδια φραση με το προηγουμενο σχολιο αλλα τελικα δεν εχω λογια να γραψω σε αυτη την αναρτηση
    μονο σιωπη
    καλο βραδυ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: