Where is my mind?

Τρέχω. Δεν ξέρω τι με κυνηγάει αλλά προσπαθώ να του ξεφύγω. Δεν έχει φως στο δάσος. Κλαριά με γρατσουνούν έτσι γρήγορα που περνάω αναμέσα σε αυτά. Χάνω την αναπνοή μου και νιώθω ότι δεν αντέχω άλλο. Αυτό με πλησιάζει. Νιώθω την ανάσα του. Η καρδιά μου πάει να σπάσει από την ταχυκαρδία. Φοβάμαι. Το νιώθω να με ακουμπάει. Ανοίγω τα μάτια. Το χέρι σου είναι πάνω μου και νιώθω την ανάσα σου πίσω στο λαιμό μου. Κοιμάσαι ακόμα. Κάθομαι για λίγο ακίνητη. Από τα στόρια έχουν μπει μικρές ηλιαχτίδες. Βλέποντας τες προσεκτικά, μπορώ να δω ανάμεσά τους μικρούς κόκκους σκόνης να ταξιδεύουν. Το CD που έγραψες χθες ακόμα παίζει. Γυρίζω προς εσένα. Σε κοιτάω που κοιμάσαι. Λένε ότι όταν κοιμόμαστε είμαστε οι πιο ειλικρινείς εαυτοί μας. Είναι όλα εκτεθειμένα εκεί, το υποσυνήδειτο, το συνηδειτό, εμείς χωρίς να συμμετέχουμε στην προβολή μας. Συνεχίζω να σε κοιτάω. Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντοτε πίστευα ότι αν συνδέομαι με κάποιον μπορώ να τον ξυπνήσω κοιτώντας τον και μόνο την επόμενη μέρα. Αν δεν ξυπνήσει, τότε απλά τον αφήνω να κοιμάται, αλλά μέσα μου νιώθω μια, παιδιάστικη ίσως, απογοήτευση, χώρις να δίνω όμως μεγάλη σημασία. Ξυπνάς. Και κερδίζεις το μικρό παιχνίδι του μυαλού μου. “Καλημέρα”

Το τσιγάρο είναι πια στα τελευταία του. Τραβάω την τελευταία τζούρα και προσπαθώ να το προφυλάξω από τον δυνατό αέρα με το χέρι μου. Αισθάνομαι τον καπνό να κατεβαίνει με ορμή τον ευερέθιστο λαιμό μου. Βήχω δυνατά και νιώθω τα μάτια μου να πλημμυρίζουν με δάκρυα. Χαζεύω για λίγο το απέραντο γαλάζιο που απλώνεται μπροστά μου και έπειτα τα δύο πιτσιρίκια που τσακώνονται στην άκρη της παραλίας. Δεν νιώθω καμία επίδραση προς το παρόν και δεν ξέρω αν αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να με ανησυχεί. Σέρνουμε τα πόδια μας μέχρι την ταβέρνα και καθόμαστε στις πορτοκαλί καρέκλες. Έχουν ήδη αρχίσει να σερβίρουν το φαγητό και εγώ νιώθω το στομάχι μου να κλείνει ερμητικά. Προσπαθώ να αποφύγω όλα τα βλέμματα και ανάβω τσιγάρο.Το στόμα μου είναι μουδιασμένο. Το αισθάνομαι να έρχεται κατά πάνω μου σαν ένα τεράστιο κύμα. Σκαρφαλώνω στην ράχη του και κοιτάω πίσω από τον ψηλό τοίχο. Δεν γνωρίζω αυτά τα πρόσωπα τόσο καλά όσο θέλω να πιστεύω. Δεν μπορώ να καταλάβω καν την γλώσσα που μιλάνε. Είμαι έτοιμος να χαθώ στον σκοτεινό βυθό μιας πραγματικότητας που μάταια προσπαθούσα να αγνοήσω. Σκέφτομαι πως σε λίγες ώρες θα είμαστε μαζί. Σκέφτομαι πως αύριο το πρωί θα ξυπνήσουμε μαζί. Λυγίζω τα πόδια μου και ανοίγω τα χέρια μου για να μοιράσω το βάρος μου και στις δύο πλευρές της σανίδας. Έχω φτάσει στην κορυφή του κύματος και οι φωνές αρχίζουν να εξαφανίζονται, μαζί τους και οι κακόγουστες πορτοκαλί καρέκλες με τις υπέρβαρες μανάδες που κουβαλάνε.

random thoughts composed on a lazy day or night by scar & bruise.

take it

Comments
One Response to “Where is my mind?”
  1. we’re all here. Alive and unwell.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: