Life is but a dream

Άλλαζε με μανία τους σταθμούς στο ραδιόφωνο ενώ προσπαθούσε να πάρει μια αρκετά δύσκολη στροφή. Κοίταξε από το καθρεφτάκι τον πελάτη που είχε φορτώσει. Αυτός δεν είχε πρόβλημα, μπορούσε να διακρίνει τα ακουστικά να κρέμονται από τα αυτιά του. Η βελόνα σταμάτησε σε κάτι τόσο γνώριμο. Ανακάθισε στην θέση του και προσπάθησε να σκεφτεί. Όλα ήταν τόσο γνώριμα. Η φωνή, τα synth, η ενορχήστρωση, τα πάντα. Ήταν σαν να πήγαινε ταξίδι στον χρόνο, ταξίδι στα νεανικά του χρόνια. Η γκόμενα με την επιτηδευμένα βραχνή και σέξι φωνή παρουσίασε το τραγούδι ως το “wonderful life” των Hurts. Δυνάμωσε την ένταση και φώναξε δυνατά στον επιβάτη του.
-Κομματάρα ε?
Ο πελάτης τον κοίταξε απορημένος.
-Πως είπατε?
-Κομματάρα! Αυτό που παίζει τώρα. Βγάλε βρε παιδί μου τα διαόλια από τα αυτιά σου.
-Ο επιβάτης υπάκουσε απρόθυμα και έμεινε σιωπηλός για κάποια δευτερόλεπτα.
-Το wonderful life δεν είναι? Είπε με μια έκφραση δυσαρέσκειας.
-Ναι αποκρίθηκε ο οδηγός ενθουσιασμένος.
-Το έχω ακούσει και δεν το γουστάρω καθόλου.
Ο οδηγός τον κοίταξε με απογοήτευση από το καθρεφτάκι του.
-Αν είχες ζήσει τα νιάτα σου στα 80’s θα είχες διαφορετική γνώμη. Η πιο γαμάτη δεκαετία μάγκα μου.
Ο επιβάτης κοίταξε με απόγνωση έξω από το παράθυρο. Ήθελε να του μιλήσει για αυτή την δεκαετία. Ήθελε να του ξεκαθαρίσει πως αισθανόταν για αυτή την δεκαετία. Ήθελε να του εκφράσει το μίσος του για την γενιά της μεταπολίτευσης, τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Στάθη ψάλτη, τον Κώστα Χαριτοδιπλωμένο, τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τον Χάρυ Κλυν, το άθλιο στυλ στις ταινίες και την τηλεόραση εκείνης της περιόδου. Στο μυαλό του εκείνη η δεκαετία έμοιαζε με ένα μίζερο τσαρλατάνο υπό την επήρεια κόκας λίγο πριν την νευρική κατάρρευση. Ο ίδιος αγαπούσε τα 80’s αλλά για τελείως διαφορετικούς λόγους από αυτούς του ταρίφα.
Προτίμησε να μείνει σιωπηλός και να ακολουθήσει την συμβουλή του πατέρα του “ποτέ μην ανοίγεις συζήτηση με ταξιτζήδες και μπάτσους”

Ο οδηγός πάρκαρε το ταξί του σιγοτραγουδόντας και ανέβηκε χαρούμενος στο διαμέρισμα του. Το τραγούδι του είχε κολλήσει στο μυαλό σαν τσίχλα σε σόλα ορειβατικού παπουτσιού. Δούλευε συνεχόμενα για δώδεκα ώρες. Ένιωθε κουρασμένος και νυσταγμένος, το τραγούδι όμως του είχε αλλάξει την διάθεση. Ψαχούλεψε τα λιγοστά και σκονισμένα του βινύλια και ξετρύπωσε εκείνο του Black..it’s a wonderful life είπε χαμογελώντας και ακούμπησε την βελόνα στο δίσκο. Έκλεισε τα φώτα, άνοιξε μια μπύρα και έκατσε στον καναπέ έτοιμος να βυθιστεί στις αναμνήσεις του. Κανονικά θα έπρεπε να τρομάξει όταν παρατήρησε την ψηλόλιγνη φιγούρα στην άκρη του δωματίου. Το σώμα του όμως ήταν μουδιασμένο και η φωνή του δεν μπορούσε να βρει τον δρόμο της μέσα από το παλλόμενο στήθος του.
-Ποιος διάολος είσαι?
-Με λένε Peter αποκρίθηκε εκείνος. Μπορείς όμως να με φωνάζεις και διάολο, αν αυτό προτιμάς.
Το wonderful life του Black είχε αρχίσει να χάνει στροφές. Κανένας όμως δεν ήταν κοντά στο στέρεο ώστε να προκαλέσει κάτι τέτοιο.
-Τι θέλεις? Είπε ξεψυχισμένα ο ταρίφας.
-Δεν θα σου κάνω κακό. Ακολούθησε με και θα σου δείξω όλα αυτά που δεν είχες την ευκαιρία να δεις όταν έπρεπε.
Ο οδηγός σηκώθηκε και τον ακολούθησε υπάκουα, σε λίγο περνούσαν μαζί από μια πόρτα που ο ίδιος δεν είχε παρατηρήσει ποτέ στο μικρό του διαμέρισμα.
Βρέθηκαν σε μια παλιά αποθήκη ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζε. Η μπογιά στους τοίχους ήταν ξεφτισμένη και σεντόνια κρέμονταν σε κάποια σημεία. Στην μέση του χώρου βρίσκονταν τέσσερις σκυθρωποί νέοι ντυμένοι σαν δημόσιοι υπάλληλοι. Έμοιαζαν με ήρωες του Καφκα. Ο ένας από αυτούς ήταν σκυμμένος πάνω από ένα χοντρό τετράδιο σημειώσεων με εκατοντάδες σελίδες. Το υπόλοιπο συγκρότημα κρατούσε ένα πένθιμο σκοπό και περίμεναν τον τραγουδιστή τους. Εκείνος σηκώθηκε με τα μάτια καρφωμένα στις σημειώσεις του και πλησίασε το μικρόφωνο. Ο Peter πλησίασε τον οδηγό από πίσω και του ψιθύρισε στο αυτί “this is the room ,the start of it all”.
Του έκανε νόημα να τον ακολουθήσει και εξαφανίστηκε πίσω από μια πόρτα. Που στο διάολο τις βρίσκει όλες αυτές τις πόρτες? Αναρωτήθηκε ο σαστισμένος οδηγός. Βρέθηκαν πάλι σε ένα δωμάτιο όπου ένας άντρας έβλεπε μια ταινία του Bella Lugosi στην τηλεόραση. Κρατούσε στην αγκαλιά του το The Rise and The Fall of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars. Στο χλωμό του πρόσωπο ήταν ζωγραφισμένη μια περίεργη έκφραση διαστροφής και μελαγχολίας. Από την κουζίνα ακούστηκε ένας θόρυβος που
τρόμαξε τον οδηγό. Μην φοβάσαι του είπε ο Peter.
– Είναι ο Colin Newman και είναι λίγο nerd, από αυτά τα σπασικλάκια που έβλεπες στο σχολείο και ήθελες να τα πλακώσεις στο ξύλο.
Ο οδηγός διαπίστωσε πως βρίσκονταν και άλλα άτομα στην κουζίνα. Δύο κοπέλες που κρατούσαν ένα κουτί ταμπόν kleenex και γελούσαν δυνατά. Ο Peter χαμογέλασε και έσπρωξε τον οδηγό στο σαλόνι του σπιτιού.
-Αυτός είναι ο Simon Huw Jones που μιλάει με τον Robert Smith των Cure.
-Τους ξέρω τους Cure! Είπε χαρούμενα ο οδηγός.
-Δεν περίμενα και κάτι άλλο είπε ενοχλημένος ο Peter. Δεν είμαι όμως εδώ για να σου δείξω αυτούς που ξέρεις από κάποιο τραγουδάκι που έγραψαν για να πληρώσουν το στεγαστικό τους δάνειο. Αντίθετα είμαι εδώ για να σου δείξω τύπους όπως ο Nikki Sudden, ο Mark Stewart, ο David Henderson, ο Garçe Allard, ο James Chance, ο Jeffrey Lee Pierce, ο Jim Foetus, ο Robbie Grey,
ο Gerald Casale, ο Jello Biafra, ο Greg Ginn, ο H.R, ο Ian MacKaye.
Ξαφνικά το σαλόνι είχε γεμίσει ασφυκτικά με αλλόκοτους τύπους. Στα μάτια τους έβλεπες θυμό, οργή, μελαγχολία, πάθος, έμπνευση. Τους κοιτούσε και είχε την δυνατότητα να ακούσει τις εμμονές τους, τους φόβους τους, την μουσική τους. Η άποψη τους για την τέχνη ήταν διαφορετική, ξεχωριστή και ιδιαίτερη. Έστεκε μακρυά από πολυεθνικές εταιρίες, αυτόγραφα και εξώφυλλα life style περιοδικών. Το βλέμμα τους ήταν καθαρό, κανένας δεν έλπιζε στην εξαργύρωση της μουσικής τους έκφρασης με ένα σπίτι στα προάστια και ένα σπορ αυτοκίνητο.
Έλα μαζί μου του είπε ο Peter, έχω και άλλα να σου δείξω. Αυτή την φορά μπήκαν σε ένα μεγαλύτερο δωμάτιο. Καθισμένοι σε ένα μεγάλο καναπέ ήταν τέσσερις τύποι που διάβαζαν στην εφημερίδα ένα άρθρο για την συμμορία των τεσσάρων στην κομμουνιστική Κίνα. Ενώ πιο δίπλα δύο αδύνατα και χλομά αγόρια συζητούσαν ζωηρά για την “Δίκη” του Κάφκα. Στην άκρη του δωματίου, ένας περίεργος νέος, με δεκάδες πετάλια κιθάρας μπροστά του, φορούσε ένα ζευγάρι ωτοασπίδες και άνοιγε τον ενισχυτή του στο τέρμα. Τον κοιτούσαν με περιέργεια δύο τύποι που φορούσαν γυαλιά ηλίου και κρατούσαν στα χέρια τους 45αρια των Shangri-Las και των Stooges. Ο οδηγός είχε αρχίσει να χάνει τα λογικά του. Για πρώτη φορά είχε αρχίσει να αντιλαμβάνεται την κατάσταση που βίωνε εδώ και ώρα. Κατευθύνθηκε προς την πόρτα που του φάνηκε ως η πιο πιθανή έξοδος και την κλώτσησε με δύναμη. Επιτέλους είχε βρεθεί έξω από το καταραμένο σπίτι. Ο ήλιος έλαμπε στον καταγάλανο ουρανό και ο φρέσκος αέρας του χάιδευε το πρόσωπο. Σύντομα όμως ένα σαματάς θα του αποσπούσε την προσοχή. Έτρεξε προς την μεριά που ακουγόταν ο θόρυβος και βρέθηκε στο δρομάκι που υπήρχε δίπλα από το σπίτι. Εκεί είδε δύο πλάσματα ντυμένα στα δερμάτινα να κυλιούνται μέσα στα σκουπίδια ουρλιάζοντας. Ο ήλιος είχε χαθεί πίσω από γκρίζα σύννεφα, ο αέρας ήταν πνιγηρός και μύριζε καπνό και αλκοόλ. Ένιωθε τα πνευμόνια του έτοιμα να σκάσουν.
Ξύπνησε ιδρωμένος στον καναπέ του. Ήταν μόνος του στο σκοτεινό του διαμέρισμα. Άνοιξε τα φώτα και ήπιε μια γουλιά από την ζεστή μπύρα που είχε παρατημένη δίπλα του. Δεν μπορούσε να θυμηθεί και πολλά από τον εφιάλτη που είχε δει, μόνο εκείνο τον περίεργο τύπο που αποκαλούσε τον εαυτό του Peter. Σήκωσε πάλι την βελόνα και την ακούμπησε στον δίσκο, είχε μεγάλη ανάγκη να ακούσει κάποιον να του λέει πως η ζωή είναι όμορφη. Οι πρώτες νότες όμως που ξεχύθηκαν από τα ηχεία του, καμία σχέση δεν είχαν με το wonderful life του Black. Μόνο μια παγωμένη φωνή που επαναλάμβανε την φράση life is but a dream…life is but a dream

The following sets were mixed with love and anxiety for your pleasure only…(trying hard to justify the slow download of these perfectly mixed in wav quality treats)

In White Corridors(29:20)

1.The Legendary Pink Dots-Lisa’s Party
2.The Soft Cell-Metro m.r.x
3.Solid Space-Tenth Planet
4.P1-E-49 Seconds Romance
5.Neon-Neon
6.Soft Drinks-Pepsi Cola
7.The Wake-Give Up
8.The Danse Society-Hide
9.Savage Republic-Viva La Rock and Roll
10.No More-Suicide Commando
11.Joe Crow-Compultion

Happiness Is Overrated(28:00)

1.The Visitors-One Line
2.Savage Republic-When All Else Fails
3.Public Image Ltd.-Swan Lake
4.And Also The Trees-So This Is Silence
5.Modern English-Just A Thought
6.Blood Fetish-Cause Mistress
7.Ideal Husbands-Out Of The Factory And Into The Woods
8.Normil Hawaiians-The Beat Goes On
9.Swell Maps-Another Song

Comments
4 Responses to “Life is but a dream”
  1. bruise says:

    something sounds way too familiar here, between these white corridors…

  2. scar says:

    these are my precious hits

  3. Indiefuck says:

    Jim Foetus? Now you got me all wet, dear… (Σοβαρά, είμαι άρρωστος με το Thirlwell)

  4. scar says:

    arrwsatki megalo o jim..ti na peis..megalh morfh

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: