Damaged Goods

Στο χέρι της κρατούσε επιτέλους αυτό που ήθελε τόσο πολύ. Μία ελπίδα. Όχι τόσο για αυτή, όσο για το ίδιο το πλάσμα που έφερε στη ζωή πριν εφτά χρόνια. Έφυγε από την πατρίδα της για μία καινούργια ελπίδα εδώ. Μέχρι τώρα το μόνο που είχε ήταν έναν καινούργιο πελάτη την ημέρα. Και ίσα ίσα τα έσοδα για να ζει. Μετά βρέθηκε εκείνος. Ο πελάτης ευκαιρία. Αυτός που τα έχει όλα, αυτός που μπορεί τα πάντα, αυτός ο φοβερός επιχειρηματίας, ο καλός οικογενειάρχης. Οι ορισμοί δεν φτάνουν, μα είναι και ανούσιοι. Γιατί στην ουσία, οι ορισμοί αυτοί του προκαλούσαν το απωθημένο της αναγνώρισης σε κάθε τι. Κυρίως σε κάθε τι πιο αδύναμο.

Η ίδια ήξερε ότι δεν θα κατάφερνε τίποτα με το τέρας της γραφειοκρατείας. Και μέρα με την μέρα φοβόταν. Για αυτή, για το παιδί της, για αυτούς που άφησε πίσω. Δεν σκέφτόταν αν της άξιζε αυτή η ζωή, δεν είχε επιλογή, έπρεπε απλά να τα καταφέρει, έτσι μου είχε πει. “Σε ένα κόσμο άδικο, δεν ψάχνεις το δίκιο σου μα τον τρόπο να επιβιώσεις”. Δεν της απάντησα τίποτα σε αυτό. Η φτώχεια και η ανάγκη δεν έχουν σύνορα ούτε θρησκείες. Οι μουσουλμάνοι και κυρίως σε αραβικές χώρες, όπου υπάρχει μεγάλη κοινωνική διαφορά στην κατανομή του εισοδήματος, πιστεύουν στην μετά θάνατον ζωή. Και τους βοηθά να σκέφτονται πως αν σε τούτη τη ζωή ζούνε στη φτώχεια, ο Αλλάχ το όρισε και μπορεί στην επόμενη να δικαιωθούν. Στο Δυτικό κόσμο, μπορεί να μην είναι τόσο ακραία η πίστη στη θρησκεία αλλά η αυταπάτη για κάτι καλύτερο υπάρχει. Ότι θα βρεθείς ξαφνικά σε μία ισόνομη χώρα που θα σου δώσει ευκαιρίες, δουλειά και έστω τα βασικά μέσα για να ζήσεις αξιοπρεπώς. Μετά συνηδητοποιείς ότι αυτό δεν ισχύει για όλους. Προνομιούχο θέση στο όνειρο έχεις μόνο αν τηρείς συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Αν είσαι το άλογο με τα πιο κοντά πόδια, απλά δεν μπαίνεις καν στο διαγωνισμό. Σβήνεσαι. Δεν υπάρχεις.

Και αυτός είναι ο άνθρωπος που με ένα χτύπημα των δαχτύλων του, κινεί τον μηχανισμό. Ηθική για αυτόν είναι μία αξία που μετριέται σε ευρώ. Και σε επίπεδο προσωπικής απόλαυσης και διάκρισης. Και το προσωπείο που φοράει κάθε μέρα που γυρίζει σπίτι, πέφτει όταν συναντά ανθρώπους σαν και εκείνη. Και το βάρος της εκμετάλλευσης, όσο vice versa και να είναι πάντοτε γέρνει προς την πλευρά της. Γιατί απλά κάθε φορά αναγκάζεται να ξεχνά ότι είναι άνθρωπος. Με ελευθερία βούλησης και επιλογής.

Μακάρι  να ήταν όλα αυτά μία μυθοπλαστική ιστορία και να μην είχα διαβάσει κάτι παρόμοιο αλλού. Και να μην είχε όνομα πραγματικό, παιδί και υπόσταση. Μακάρι να μην ήταν ένας αξιόλογος άνθρωπος και μητέρα. Και μακάρι να μην ήταν έτσι.

Σου εύχομαι ότι καλύτερο από δω και πέρα, S.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: