The man who left himself

Photobucket

“Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο και θα είναι πιο όμορφο και από ένα όνειρο.”

Θα ξυπνήσεις ένα πρωινό και θα είναι ίδιο με το προηγούμενο. Η ίδια στυφή γεύση στο στόμα και η απογοήτευση για τα όνειρα εκείνα που δεν μπορείς να θυμηθείς. Θα φτιάξεις καφέ και σαν υπνωτισμένος θα κατευθυνθείς στο pc σου. Θα τσεκάρεις όλους τους λογαριασμούς σου και τα blogs που σε ενδιαφέρουν. Θα περιηγηθείς σε σελίδες που δεν σε αφορούν και δεν σε ενδιαφέρουν. Ο σκληρός σου θα καταπίνει αχόρταγα πολλά giga μουσικής, τα οποία και θα ακούσεις μέσα σε λίγα λεπτά. Θα φτιάξεις και άλλο καφέ, αποφασισμένος να ασχοληθείς με κάτι σοβαρό. Θα στείλεις πολλά βιογραφικά και θα κουραστείς, καθώς ενδόμυχα θα ανυπομονείς να τσεκάρεις το προφίλ σου στο myspace και να ακούσεις το καινούριο e.p του Bottin. Το e.p θα είναι αδιάφορο και τσαντισμένος θα κάνεις μια δεύτερη επιδρομή στο slsk, ελπίζοντας σε κάτι που θα σε ταρακουνήσει και θα σε ενθουσιάσει. Με τα μάτια σου κόκκινα από την κούραση θα τσεκάρεις ξανά τις ίδιες σελίδες, ελπίζοντας σε κάποια συγκλονιστική αλλαγή. Τόσο συγκλονιστική που να μπορέσει να σκοτώσει τουλάχιστον 15 λεπτά από τον πολύτιμο χρόνο σου. Τον πολύτιμο χρόνο που σπαταλάς με τόση άνεση, λες και το μόνο σου πρόβλημα είναι η επόμενη αναμέτρηση με κάποιο τρελαμένο αθάνατο από τα Highlands. Σκέφτεσαι όλα εκείνα που άφησες στο μυαλό σου να λιμνάσουν, σαν σκουριασμένα πλοία που δεν σαλπάρανε ποτέ. Όλα αυτά που σε έκαναν να χαμογελάς λίγο πριν κοιμηθείς. Τα όνειρα που έκανες όταν ήσουν ξύπνιος στο σκοτάδι. Αναρωτιέσαι πότε ακριβώς τα ξέχασες όλα. Πως στο διάολο τα άφησες να ξεχαστούν. Πως άφησες τον εαυτό σου να ξεχαστεί έτσι. Ποιες είναι οι δικαιολογίες σου και αν έχουν λόγο ύπαρξης. Γιατί είμαι σίγουρος πως έχεις χιλιάδες έτοιμες. Τις έχεις καταγράψει και τις έχεις προβάρει άπειρες φορές στον καθρέφτη. Όποιος τολμήσει να σε προκαλέσει, θα έχει να αντιμετωπίσει ένα λεκτικό τοίχο που μπορεί να δικαιολογήσει ακόμα και την πεποίθηση σου πως η γη είναι επίπεδη. Αξιολύπητε χτίστη, τα τείχη σου είναι ψηλά και απροσπέλαστα, ξέχασες όμως να αφήσεις μια είσοδο που θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις και σαν έξοδο. Σβήνεις άλλο ένα τσιγάρο και σηκώνεσαι απελπισμένος από το κάθισμα σου. Γυρνάς σαν το φυλακισμένο αγρίμι στο δωμάτιο σου και σκέφτεσαι πως αν υπήρχε δεσμοφύλακας ή έστω κάγκελα, θα αισθανόσουν πολύ καλύτερα με τον εαυτό σου.

“You’ll need heart and I’ll need courage”

Comments
2 Responses to “The man who left himself”
  1. Indiefuck says:

    Γάμησε… Απλά γάμησε… Οι Κυριακές μου, σε φάση, έτσι ακριβώς…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: