Head full of stars pt.2

Πήρε από την τσάντα της το σημειωματάριο και την polaroid. Έβγαλε μία φωτογραφία το πρόσωπο του πτώματος και έγραψε από κάτω το όνομά του. Βούτηξε το δάχτυλό του στο αίμα του και το έτριψε στη σελίδα. Είχε φτάσει στη πέμπτη σελίδα. Και έπειτα έκανε ότι απαιτούσε η διαδικασία. Καθάρισε τον βούρκο αίματος, μετακίνησε το πτώμα από το κρεβάτι και το έβαλε σε μία τεράστια σακούλα σκουπιδιών. Πέταξε τα παλιά σεντόνια στο τζάκι με ένα σπίρτο για να καούν και ετοιμάστηκε. Καθάρισε όλα τα πιθανά σημεία όπου μπορεί να άφησε αποτυπώματα. Ήταν έτοιμη. Και το είχε ξανακάνει άλλες τέσσερις φορές οπότε και τα έκανε όλα μηχανικά. Μόνο το πρόσωπο άλλαζε. Πήρε την σακούλα και την έσυρε μέχρι το αυτοκίνητο. Με κόπο τον έβαλε στο πορτ-μπαγκάζ.  Πήγε στη ρεσεψιόν. Ο υπάλληλος λαγοκοιμόταν με αναμμένη την τηλεόρασή του. Του χτύπησε το τζάμι. Ξύπνησε και τρόμαξε έτσι όπως την είδε. Τον ρώτησε την τιμή για το δωμάτιο 172 μαζί με τα εξτρά από το μίνιμπαρ. 42 δολάρια. Μόλις έσκυψε για να της δώσει την απόδειξη, εκείνη είχε εξαφανιστεί.

Οδηγούσε για κάμποση ώρα. Έφτασε στο μικρό κινηματογράφο στη μέση του πουθενά. Έβγαλε το κλειδί και άνοιξε την πόρτα. Έβγαλε το πτώμα από το πορτ-μπαγκάζ και το έσυρε μέσα. Κατευθύνθηκε προς το διάδρομο. Στις σκάλες που οδηγούσαν στον κάτω όροφο της αποθήκης, το βάρος του πτώματος την παρέσυρε. Ήταν αρκετά βαρύς. Δεν είχε καμμία σχέση με αυτό που ήταν κάποτε. Οι καταχρήσεις και η πρόσχαρη ζωή του τον μετατρέψανε από έναν ανερχόμενο ταλαντούχο νέο σε ένα τετράπαχο ερείπιο.  Η πόρτα της αποθήκης είχε μαγκώσει, οπότε έπρεπε να σπρώξει με δύναμη για να ανοίξει. Ήταν σκοτεινά και το μέρος είχε πολύ υγρασία. Άναψε το φως, ένα φως που είχε το κρύο χρώμα που έχουν τα φώτα νεκροτομείου. Η αίθουσα είχε ένα γραφείο στη μέση, με έναν υπολογιστή, έναν εκτυπωτή, πολλά χαρτιά και περιοδικά, σελοτέϊπ και ψαλίδια. Ολόγυρα υπήρχαν κολλημένες φωτογραφίες κάποιων ανθρώπων. Και ένας τοίχος ήταν γεμάτος με μεταλλικά ράφια. Άνοιξε ένα από αυτά, το πιο χαμηλό. Ήταν σαν μεταλλική κάσα, όπου στα πλάγια έβγαιναν κάποια αέρια. Έβγαλε το πτώμα από την πλαστική σακούλα και το έβαλε μέσα. Ξαναέκλεισε το ράφι και πήγε προς τον υπολογιστή. Έγραψε και εκτύπωσε το όνομά του σε ένα κομμάτι χαρτί. Το έκοψε ώστε να μοιάζει σαν μικρή ταμπέλα και το έβαλε στην μικρή υποδοχή που είχε το ράφι μπροστά. Σε ένα κομοδίνο είχε κάποια παλιά βινύλια και ένα πικάπ. Έβγαλε ένα και το έβαλε να παίζει. Έκατσε στο γραφείο και κοιτούσε το ράφι. Οι μορφές του καπνού από το τσιγάρο που μόλις είχε ανάψει, ήταν η μόνη της ζωντανή συντροφιά στην αίθουσα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: