Just Like Sister Ray Said

Μακάρι να μπορούσα να διασχίσω την απόσταση και να βρεθώ δίπλα σου. Να σου ψιθυρίσω στο αυτί πως όλα θα πάνε καλά ακόμα και αν η φωνή μου με πρόδιδε με τον διστακτικό της τόνο. Θα σ’ έπαιρνα από το χέρι και θα χανόμασταν στην τούρκικη αγορά. Ζαλισμένος από τα αρώματα των μπαχαρικών και θαμπωμένος από τα χρώματα των υφασμάτων θα σου ζητούσα να καταγράψεις όλες μας τις διαδρομές στον χάρτη και θα σε ενημέρωνα για τις ώρες και τα δρομολόγια που θα έπρεπε να είχαμε χρησιμοποιήσει. Μέρες ολόκληρες θα περπατούσαμε στα δάση τις βόρειας Ευρώπης και όλες τις χαμένες μου λέξεις θα τις μάζευα, σαν καρπούς από τα δέντρα, για να τις αφήσω στα πόδια σου. Μεθυσμένοι από βύνη και λυκίσκο θα τρέχαμε μαζί με τα άγρια σκυλιά και θα ελευθερώναμε όλα τα ζώα από τα κλουβιά τους. Με τα ποδήλατα μας θα φτάναμε στην καρδιά του tiergarden και ξαπλωμένοι στο καταπράσινο γρασίδι θα αφήναμε το γαλάζιο του ουρανού να μας τυφλώσει. Με καμάρι θα φορούσαμε τα καινούρια μας ρούχα και διόλου δεν θα λυπόμασταν αν αυτά μύριζαν αργότερα από την κάπνα του ελληνικού εστιατορίου που θα καίγαμε συθέμελα. Ξέρω πως μια βάρκα δεν είναι το καλύτερο μέσο απόδρασης αλλά σκέψου πως έτσι τουλάχιστον θα δούμε την πόλη ακριβώς όπως την ονειρευόμασταν. Θα δούμε τα φώτα της να τρεμοπαίζουν στα θολά, πράσινα νερά. Θα δούμε τα κτίρια σαν σκιές που το παρόν δεν μπόρεσε να μεταμορφώσει με τις σύγχρονες μεταλλικές σκαλωσιές του. Αν είμαστε τυχεροί και δεν μας πιάσουν οι δασοφύλακες, μπορούμε να κρυφτούμε σε εκείνο τον ανθισμένο κήπο που τόσο αγαπούσες.
Και αν έρθουν να σε πάρουν οι πιο σκοτεινοί δαίμονες δεν θα σε ακολουθήσω αλλά ούτε και θα φοβηθώ. Είμαι σίγουρος πως δεν θα σε πειράξουν και ας φαίνεται δόλιος ο σκοπός τους. Ακόμα και το πιο ύπουλο φίδι δεν θα μπορούσε να πειράξει την μητέρα του, άλλωστε σε χρειάζονται περισσότερο από ότι εσύ τους φοβάσαι. Χρειάζονται την τροφή και το νερό που χρόνια τώρα απλόχερα τους δίνεις κάθε φορά που διστάζεις να αναγνωρίσεις την ύπαρξή τους. Κάθε φορά που αγνοείς τις σκιές που στοιχειώνουν τα όνειρα σου, κάθε φορά που απομακρύνεις το βλέμμα σου από τα αποκρουστικά τους χαρακτηριστικά, εκείνοι πλησιάζουν πιο κοντά. Δεν θα αργήσει η ώρα που θα αποκτήσουν νευρικό σύστημα και αίμα θα αρχίσει να κυλάει στις φλέβες τους. Τα νύχια τους θα μεγαλώσουν και τα οπλισμένα με μυτερά δόντια στόματα τους θα αποζητήσουν τροφή. Αλλά ακόμα και τότε δεν θα είναι αργά να τους αντιμετωπίσεις, αρκεί να καταλάβεις πως δεν χρειάζεται να τους πολεμήσεις. Άλλωστε μην ξεχνάς πως είναι δικά σου παιδιά και το πρόσωπο τους θα είναι πάντα το πρόσωπο που εσύ έχεις διαλέξει. Φίλησε τα στοργικά στο μέτωπο και αποχαιρέτησε τα για πάντα γιατί δεν χωράνε στην βάρκα μας, ούτε στον ανθισμένο μας κήπο.

Comments
4 Responses to “Just Like Sister Ray Said”
  1. bruise says:

    I’m dazzled… And now I really have this need for escape/ pyromancy/ refreshing my German. Damn you, malevolent Scar!

  2. scar says:

    soon love…i promise

  3. bruise says:

    grin grin grin or elinikura-smile till the ears!

  4. ominim says:

    don’t forget the babouris, the sugapokaface, the gnomes & the mushrooms from the old garden, they all want to come!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: