We’ll Never Know What They Are Or Care
In It’s Escapable View
There’s No Escape So Few In Fear
Give In A Changing Value

Έχεις τα μάτια σου κλειστά και τα πόδια βυθισμένα στο πάτωμα. Ανασηκώνεις το κεφάλι σου και προσπαθείς να φανταστείς το πρόσωπο σου χωρίς να το βλέπεις. Αναρωτιέσαι πως να δείχνει ο εαυτός σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει. Σε κάποιον που για πρώτη φορά σε γνώρισε, παρακολουθώντας το αυτοσχέδιο θεατράκι που αποφάσισες να στήσεις. Για να δώσεις μια δικαιολογία, την πιο πρόχειρη που θα μπορούσες να σκεφτείς, στον εαυτό σου και να αφήσεις το χαμόγελο να κάνει ένα μικρό πέρασμα από τα χείλη σου. Το αποτέλεσμα είναι να νιώσεις περισσότερο μόνος, ακόμα ποιο ευάλωτος.

Oh, It’s A Strange Day
In Such A Lonely Way
Some People Look Down On Me,
I Know They Like What They See

Δεν χρειάζεται να πιεις άλλο, το γνωρίζεις αυτό εδώ και αρκετό καιρό. Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει, κανένα συνταρακτικό πλήγμα στις αναμνήσεις που κουβεντιάζουν με το μυαλό σου. Η τελευταία σκέψη σε κάνει να χαμογελάσεις, έστω και για λίγο. Βυθίζεσαι ακόμα περισσότερο στις μικρές λάμψεις φωτός που κατοικούν κάτω από τα βλέφαρα του. Τρίβεις ελαφρά τα μάτια σου με τα δάχτυλα και απολαμβάνεις το υπερθέαμα που σου προσφέρει μια τόσο ξεχασμένη, παιδική συνήθεια. Εύχεσαι να μπορούσες να αφήσεις το σώμα σου και να αντικρίσεις τον εαυτό σου καθισμένο σε αυτό τον φθαρμένο καναπέ, σε ένα άδειο μπαρ που περιμένει υπομονετικά τους τελευταίους πελάτες για να κλείσει.

My Eyes Are Weary Of You Before Me
I See For Their Sake, The Light Of Daybreak
It Shines Upon Me, This Day We’d All See

Η μουσική μέχρι τότε ήταν άθλια, σαν κακόγουστη τηλεοπτική φάρσα. Τα τελευταία λεπτά όμως κάτι είχε αλλάξει και αν δεν ήσουν τόσο μεθυσμένος θα το είχες αντιληφθεί τα πρώτα δευτερόλεπτα. Δεν μπορείς όμως να αναγνωρίσεις το συγκρότημα, την τόσο γνώριμη φωνή του τραγουδιστή. Και ο ήχος τόσο οικείος αλλά οι μελωδίες ξεχασμένες και πνιγμένες στην σύγχυση του μυαλού σου. Σκέφτεσαι τους Joy Division και τον Ian Curtis, σκέφτεσαι συγκροτήματα που τους έχουν κοπιάρει τα τελευταία χρόνια. Αντιλαμβάνεσαι την ματαιότητα της τελευταίας σου σκέψης και αναρωτιέσαι αν θα μπορούσες να το κάνεις κάτι τέτοιο έστω και νηφάλιος.

Sometimes They Keep You Waiting
For A Look Around
I’ve Got A Friend In Here Somewhere
Who Can Help Me Out

Αυτοί εδώ όμως μοιάζουν να έχουν μελετήσει, όχι μόνο τον ήχο αλλά και την παραγωγή. Με μια πιο minimal και απογυμνωμένη αντίληψη να απλώνεται στην ήδη ζοφερή ατμόσφαιρα, συνεχίζουν να εισβάλλουν στον εγκέφαλο σου. Το drumming μοιάζει να είναι προγραμματισμένο, αλλά δεν είσαι σίγουρος. Και έπειτα ακούγεται το μπάσο του ICB και δαγκώνεσαι για να μην αυτοπυροβοληθείς με οποιοδήποτε όπλο βρεθεί μπροστά σου. Προσπαθείς να καταλάβεις τους λόγους που σε εμπόδισαν να αναγνωρίσεις αυτό το album. Έπειτα συνειδητοποιείς πως ελάχιστες φορές το είχες ακούσει με την προσοχή που του άξιζε. Ίσως γιατί οι Joy Division σε άγγιξαν περισσότερο από τους New Order και αυτό να συντέλεσε σε μια υποσυνείδητη απόρριψη του Movement. Τρομάζεις λίγο, με τους μη αντιληπτούς τρόπους που μπορούν δράσουν στην λογική σου και να σε οδηγήσουν σε αποφάσεις που δεν αντιλαμβάνεσαι καν την ύπαρξη τους.

It’s So Far Away, And It’s Closing In
It’s So Far Away, And It Seems To Travel In

Τώρα όμως κάθεσαι εκεί, στον φθαρμένο καναπέ με τα μάτια κλειστά και τα πόδια βυθισμένα στο πάτωμα. Δεν έχεις κανένα περιθώριο αντίδρασης και αφήνεσαι σε κάθε ήχο που ακούγεται από το album που επέλεξε κάποιος από το προσωπικό, για να διώξει τους εναπομείναντες πελάτες. Αναρωτιέσαι αν γνωρίζει το λάθος που έκανε με αυτή την επιλογή. Δεν υπάρχει ιδανικότερο σάουντρακ για να ντύσει το ανέμελο και ξέγνοιαστο συναίσθημα παρακμής που αισθάνεσαι τις πρώτες πρωινές ώρες, σε ένα μπαρ τόσο μακρυά από κει που μένεις. Νιώθεις πως κάθε στίχος και κάθε προσεχτικά μελετημένη, μελωδία, έχει την δυνατότητα να εισχωρήσει από κάθε πόρο του δέρματος και να εξαπλωθεί σαν καρκίνωμα σε ολόκληρο το σώμα. Να κάνει την κάθε σου σκέψη να μοιάζει με πλοίο φάντασμα που ταξιδεύει κάτω από τα βλέφαρα σου.

Some Days You Waste Your Life Away
These Times I Find No Words To Say

Έπειτα θυμάσαι εκείνο το video που είχες δει παλιότερα και το είχες στείλει σε εκείνη. Τους New Order να ερμηνεύουν το “In A Lonely Place” στην Νέα Υόρκη, λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Ian Curtis. Όσο πλησίαζαν προς το δεύτερο σκέλος του τραγουδιού, τόσο πλησίαζαν περισσότερο προς τις άκρες της σκηνής, παίρνοντας τις παλιές τους θέσεις, αφήνοντας το κέντρο της σκηνής άδειο. Δεν έμοιαζε με μελετημένη κίνηση, περισσότερο με ενστικτώδη αντίδραση που έχει ενεργοποιηθεί από τον πόνο της απουσίας ή την ανάγκη για μια έστω εσφαλμένη, αίσθηση παρουσίας.

The hangman looks `round as he waits
Gullet stretches tight and it breaks
Someday we will die in your dreams
How I wish we were here with you now

Γιατί πάντα είναι η απώλεια, αυτό που για που θα πονάει περισσότερο και δεν έχεις καμία επιλογή. Και ξέρεις πως αυτό δεν θα τελειώσει ποτέ, θα μείνει για πάντα μαζί σου, μαζί με όλα τα υπόλοιπα. Και ξέρεις πως δεν υπάρχει θεραπεία, μόνο η παραδοχή και η πρόθεση να τα αφήσεις επιτέλους όλα πίσω σου. Πραγματικά δεν είναι δύσκολο, αρκεί να σκέφτεσαι όλο τον χρόνο και την ενέργεια που σου αφαίρεσαν, όλα αυτά τα χρόνια. Αρκεί να σκέφτεσαι όλα αυτά που δεν σε άφησαν να ζήσεις τόσα χρόνια. Σήκωσε τώρα τον μεθυσμένο κώλο σου από τον φθαρμένο καναπέ και βγες λίγο έξω να αναπνεύσεις τον παγωμένο αέρα.

Oh, I’ll break them down, no mercy shown,
Heaven knows, it’s got to be this time,
Watching her, these things she said,
The times she cried,
Too frail to wake this time.

Απολογισμός; όχι.  Την φοβάμαι αυτή τη λέξη. Νιώθω σαν να είναι μία υποχρεωτική ρυτίδα που πρέπει να υποστώ και πρέπει να τη δημιουργήσω από μόνη μου. Παρόλα αυτά μου αρέσουν οι ρυτίδες. Τους ανθρώπους με πολλές ρυτίδες για κάποιο λόγο πάντοτε τους σεβόμουν. Ιδίως εκείνους που δεν τις έκρυβαν. Και τις κέρδισαν επάξια.

Ανασκόπηση; όχι. Την αποφεύγω αυτή τη λέξη για τα κριτήρια που κρύβει. Νιώθω σαν να είμαι δικαστής σε μία υποχρεωτική δίκη, μην έχοντας καμία ικανότητα να κρίνω ορθά και αντικειμενικά, είτε αν παρουσιαστεί ο χειρότερος παιδόφιλος μπροστά μου είτε και το παιδί που έκλεψε τσίχλες από το περίπτερο.

Koινή συνισταμένη και των δύο; η νοητή γραμμή που τραβάς. Μου είναι άκρως ψυχοφθόρο να το κάνω κάθε χρόνο, με τον καινούργιο χρόνο, με το πέρασμα του παλιού χρόνου. Το έκανα αρκετές φορές αλλά ομολογουμένως ένιωσα ακόμη πιο μίζερα την επόμενη χρονιά. Σαν τις γραμμές που τραβάνε οι φυλακισμένοι και στην πέμπτη τραβάνε μία διαγώνια. Κλείνωντας τα μάτια, νιώθω το χρόνο να ανασαίνει πίσω από το σβέρκο μου με ένα chelsey χαμόγελο. Ξέρει. Νομίζω και ελπίζω. Αλλά μέσα στην μικρή και σύντομη ζωή ο χρόνος φαντάζει μία αιωνιότητα χωρίς παύσεις. Η σοφία που αποκτώ κατά τις γιορτές εξατμίζεται μέσα στο τρίμηνο, που ακόμη καπνίζω, ακόμη έχω τις ίδιες ανασφάλειες, παραμένω βαθιά μέσα μου ο ίδιος κατακριτέος από μένα άνθρωπος, το 10 το αντιμετωπίζω ως 11 και μετά το 11 ως το 12 κτλ. Και είναι περισσότερο το ίδιο το άγχος να τηρήσω τις υποσχέσεις που έδωσα αντί να τις πραγματοποιήσω ουσιαστικά. Και μέσα σε όλο αυτό συμβαίνει το απρόοπτο. Άσχετα αν είναι αρνητικό ή θετικό. H απαραίτητη καφεϊνη για το μόνιμο πρωινιάτικο μούδιασμα που νιώθω ή νιώθεις. Δεν έχει σημασία το στιγμιότυπο για τον καθένα,  μπορεί να είναι το άνοιγμα των ουρανών με αγγελάκια να τραγουδάνε το Absolute Beginners και ο David Bowie να μου κάνει ταπ ταπ στο κεφάλι (που μάλλον θα έχω πεθάνει, σαπίσει και θα έχω πιστέψει το παράδεισο) μέχρι και ο τελευταίος δίσκος που άκουσα και έκανε την εφηβεία μου να αναβιώσει την κρίση της. Μπορεί να είναι ένα κρυολόγημα μεχρι και ένας θάνατος. Αυτό το θυμάμαι πάντα. Είναι μία από τις παύσεις του προσωπικού μου χρόνου, όπου δεν υπάρχουν chelsey χαμόγελα, μόνο εκείνη η στιγμή που επαναλαμβάνεται μέχρι το σημείο που θα την αφήσω και στην ένταση που θα την αφήσω να επηρεάζει την ζωή μου.

Όσο αφορά αυτά τα στιγμιότυπα, αρνούμαι η τουλάχιστον δεν αρκούμαι ακόμα να φτιάξω μία λίστα. Είχαμε πάντοτε αυτό το κατάλοιπο των top 5, top 10, top 20 και βάλε. Στην μουσική, αν μη τι άλλο κάποια φάνηκαν χρήσιμα αν και με το πέρασμα του χρόνου όλο και πιο υποκειμενικά μου φαντάζουν. Τop λίστα θανάτων θα περίμενα μόνο από τους goths in hot weather, top λίστα κρυολογημάτων αν είσαι ιατρός και μόνο, αλλιώς ή είσαι μύξα ή περίεργος, top στιγμιότυπα πολλά κάθε χρόνο που κανένας δεν θυμάται τoν επόμενo. Το ακόμη πιο περίεργο είναι ότι μοιάζει σαν ένα παιχνίδι. Το κακό του είναι ότι όσο το εξασκείς τόσο βασανίζεσαι να το παίξεις γιατί όλο και περισσότερο νιώθεις ότι αδικείς τα album, τα κρυολογήματα, τους θανάτους ή ακόμα και την ίδια σου την ζωή. Ή απλά γερνάς και μπαίνεις αυτόματα στην κατηγορία του partypooper.

Aπλό. Απενεχοποιημένο. Τώρα. Kαι ας με απατήσει η μνήμη μου μετά.

Προσπάθησε να φανταστείς ένα διάλειμμα 33 λεπτών και 26 δευτερολέπτων, οπού ο εγκέφαλος σου θα σταματήσει να αναπαράγει σκέψεις μίσους, οργής και κατάθλιψης. Ένα απειροελάχιστο χρονικό διάστημα όπου κάθε σου εγκεφαλικό κύτταρο θα αδρανοποιηθεί και θα σου δώσει τον απόλυτο έλεγχο. Δεν υπόσχομαι χαρούμενες και θετικές σκέψεις, δεν νομίζω πως κάτι τέτοιο είναι προσιτό. Ούτε καν μια μικρή παύση από όλα αυτά που νιώθεις πως απειλούν την ασφάλεια σου. Όλα αυτά θα παραμείνουν εκεί, στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει σ’ αυτό. Η μουσική δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα από την πραγματικότητα που βιώνεις. Μπορεί όμως εύκολα να σε κάνει να βιώσεις κάτι ήδη ευχάριστο με ακόμα περισσότερη ένταση, όπως ακριβώς και η πονεμένη τέχνη, αλλά vice versa.

You Can Download Your Salvation Here

Εδώ και αρκετό καιρό προσπαθώ, με κάθε τρόπο, να πείσω τον εαυτό μου πως η μουσική δεν έχει πεθάνει. Μια πραγματικότητα που προτιμώ να αγνοώ, ενώ καταφεύγω σε μια σειρά από γελοία επιχειρήματα για να ξεγελάσω τα ένστικτα μου. Δεν είναι η συνεχόμενη σίτιση από τις σάρκες του παρελθόντος αυτό που με ενοχλεί, άλλωστε ποτέ δεν πίστεψα στην παρθενογένεση, ούτε φυσικά η ανυπαρξία ενός νέου ήχου που θα σαρώσει τα πάντα στο πέρασμα του και θα αλλάξει την ροή της μουσικής. Νέος ήχος δεν υπήρξε ποτέ, απλά επινοήθηκε για τους σύνηθεις ευνόητους λόγους. Η μουσική έχει την δυνατότητα να αλλάζει και να μετουσιώνεται σε κάτι φαινομενικά καινούριο, ανάλογα με τις συσσωρευμένες επιρροές του εκάστοτε καλλιτέχνη. Αν ο καλλιτέχνης ή το συγκρότημα διαθέτει ταλέντο και πάθος, τότε το αποτέλεσμα θα είναι κατά πάσα πιθανότητα αξιόλογο, αλλά όχι νέο. Αυτό που διαπιστώνω κάθε μέρα στα δεκάδες albums που αγκομαχούν στο player του pc μου είναι πως δεν διαθέτουν ούτε ταλέντο, ούτε πάθος. Εξέρχονται άκαυλα και μουδιασμένα από τα ηχεία μου, έτοιμα να καταβροχθίσουν τα τελευταία απομεινάρια της υπομονής μου. Ακούσματα που πλασάρονται σαν αριστουργήματα, από ανθρώπους που προσπαθούν να προσδώσουν αξία στον εαυτό τους, πείθοντας τους πάντες πως καλύπτουν κάτι πραγματικά σημαντικό. Η επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως αλλά και η ξαδέρφη της βαρεμάρας. Πραγματικά, πόσα ακόμα albums με τρίγωνα στο εξώφυλλο μπορεί κάποιος να επεξεργαστεί? Πόση ασυναρτησία a la Maria Minerva μπορεί να ακούσει? Πόση υπομονή χρειάζεσαι για να ανακαλύψεις την “εσωτερικότητα” του Oneohtrix Point Never? Εννοείται πως υπάρχουν αρκετές εξαιρέσεις, αλλά αναρωτιέμαι αν το φως τους είναι δυνατό λόγω της έλλειψης άλλων κοντινών και πιο φωτεινών πηγών.

Suuns “Red Song” from Topher Manilla on Vimeo.

Their debut 7″, “Girls Don’t Count”, was released in July 1980 on Factory Records, produced by Ian Curtis and Rob Gretton of Joy Division. All Section 25 releases would be released through either Factory Records (until the demise of that label), or the subsidiary label Factory Benelux . Their debut LP, Always Now, was released in 1981 and produced by Martin Hannett. It was rumoured to have been housed in the most expensive and elaborate sleeve in the label’s history (designed by Peter Saville) utilising an exclusive ‘marble’ effect design printed on the inner jacket and a fold-out cover that resembled a match-book similar to the cover used by Cabaret Voltaire for their 2×45 album.

From Wikipedia

Εισπνοή, την πιο δυνατή που μπορούν να αντέξουν οι πνεύμονες σου, έπειτα κρατάς την αναπνοή σου και φυσάς απαλά στο στόμα της. Είναι τόσες οι εικόνες που επιτίθενται στις αισθήσεις σου, αποσπούν την προσοχή σου, ενεργοποιούν ένστικτα που δεν γνώριζες πως είχες. Ξεχασμένα, από τότε που η γνώση του θανάτου σκότωσε την παιδική σου ηλικία και σε έσπρωξε βιαστικά στην ορμονική διαταραχή της εφηβείας. Σου επιστρέφει τον καπνό απαλά και εισπνέεις.Οι εικόνες μοιάζουν με κομμάτια παζλ από κάποιο πίνακα ζωγραφικής. Μικρά μόνο αποσπάσματα από την ομορφότερη λογοτεχνία που διάβασες ποτέ. Λέξεις από ένα ποίημα που δεν έχεις διαβάσει ποτέ, αλλά σου φαίνεται γνώριμο και οικείο, σαν να γράφτηκε από εσένα. Θέλεις να μαζέψεις γρήγορα τα κομμάτια και να τα ενώσεις. Παλεύεις να αφομοιώσεις κάθε εικόνα και κάθε λέξη με το πάθος έφηβου, που μαθαίνει τους στίχους του αγαπημένου του συγκροτήματος, πριν πάει στην συναυλία τους. Πασχίζεις να δεις ολόκληρη την εικόνα, αν και τις περισσότερες φορές διασκεδάζεις με την διαδικασία της συλλογής. Την αργή και σταδιακή αποκάλυψη των στοιχείων που θα σε διαβεβαιώσουν πως βρίσκεσαι σε ένα χώρο που αγνοούσες την ύπαρξη του. Εκπνοή, επαναλαμβάνεις την διαδικασία και ανοίγεις τα μάτια καθώς κρατάς την αναπνοή σου. Ένα πόστερ στον τοίχο και εκείνος που σε κοιτάει θυμωμένα φορώντας ένα λευκό πουκάμισο. Η λευκή μισάνοιχτη πόρτα που οδηγεί στο άλλο δωμάτιο και ότι σου επιτρέπει να δεις σε αυτό, από το τεμπέλικο άνοιγμα της. Ανάμεσα στον ανελέητο πρωινό ήλιο και τα νυσταγμένα μας κεφάλια, στέκεται ηρωικά μια κόκκινη κουρτίνα. Σκόρπια βιβλία στο πάτωμα, στρατηγικά τοποθετημένα για να προδίδουν μια μποέμικη διάθεση. Βρίσκεσαι στον χώρο κάποιου άλλου και κρυφοκοιτάς άθελα σου κομμάτια από την ζωή του. Εισπνοή, καθώς χαϊδεύεις το πρόσωπο της και ακούς τον ρυθμό της καρδιάς της. Η μουσική ακούγεται σαν να προέρχεται από ένα μπαρ, κάτω από θάλασσα, λες και διαδίδεται στο ζεστό νερό που σκεπάζει το σώμα σου. Χαλαρώνεις και αφιερώνεις όλη σου την προσοχή στην κίνηση, που κάνουν τα δάχτυλα σου πάνω της. Αντιλαμβάνεσαι, πως αν αξία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός, τότε καλύτερα να ξεράσεις του φόβους σου πριν μπεις στο πλοίο. Θα είναι κάτι που θα σε βοηθήσει να καλμάρεις τόσο, ώστε να απολαύσεις όλες τις στιγμές, ακόμα και αυτές που η γεύση τους είναι στυφή.

“A glance at that dark, unstitched wound and a deep fissure in my brain opens up: all the images and memories that had been laboriously or absent-mindedly assorted, labelled, documented, files, sealed and stamped break forth pellmell like ants pouring out of a crack in the sidewalk; the world ceases to revolve, time stops, the very nexus of my dreams is broken and dissolved and my guts spill out in a grand schizophrenic rush, an evacuation that leaves me face to face with the Absolute.”
Henry Miller, Tropic of Cancer (1934)

Trick

Or

Treat

Ο Bradford Cox είναι ο σημαντικότερος μουσικός της γενιάς του. Ούτε ο καλύτερος, ούτε ο μεγαλύτερος, απλά ο σημαντικότερος. Καμία υπερβολή δεν κρύβεται πίσω από αυτή την δήλωση, καμία διάθεση επιβεβαίωσης από τον οποιοδήποτε, δεν κρύβεται πίσω από αυτή την δήλωση. Δεν αποτελεί παρά μόνο την προσωπική μου άποψη για τον εν λόγω καλλιτέχνη, την οποία δεν έχω καμία διάθεση να την επιβάλλω σε κανέναν. Μόνο μια ακατανίκητη επιθυμία να την διατυπώσω, γράφοντας σε ένα blog που θα μου δίνει, για τα επόμενα χρόνια, την δυνατότητα να μπορώ να την διαβάσω ξανά και να υπενθυμίσω στον εαυτό μου, όλες μου τις σκέψεις και τα συναισθήματα που είχαν σχέση με την μουσική του Bradford Cox.

Ο Bradford Cox μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από το Freaks του Tod Browing ή από ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Το κατάλευκο δέρμα, που ντύνει τον αφύσικα ψηλό σκελετό του, υπολείπεται σάρκας και του δίνει την όψη ενός υποσιτισμένου γίγαντα. Δύο πελώρια μάτια που χαρακτηρίζονται από ένα έντονο και διαπεραστικό βλέμμα, εξέχουν από το λιπόσαρκο πρόσωπο του, οπού η κατανομή των οστών το κάνει να μοιάζει με πανάρχαιο βράχο που τον έχει διαβρώσει η θάλασσα. Η συνήθεια του να εμφανίζεται στην σκηνή με γυναικεία φορέματα δεν του προσδίδει καμία androgynous γοητεία, ούτε τον επιφορτίζει με έξτρα σεξουαλική ενέργεια. Όπως θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί για τον David Bowie, την εποχή που διέδιδε την ιστορία του Ziggy Stardust. Μάλλον υπερτονίζει την παράδοξη κατασκευή ενός σωματότυπου που μοιάζει να έχει εξωγήινη προέλευση.

Ο Bradford Cox είναι ομοφυλόφιλος ή τουλάχιστον έτσι υποστηρίζει πως αισθάνεται, καθώς έχει θέσει εαυτόν εκτός σεξουαλικής δράσης. Εξακολουθεί όμως να ερωτεύεται και να αντιμετωπίζει τις επιθυμίες του σαν ένας παρατηρητής που δεν διατίθεται να παρέμβει στην εξέλιξη της έρευνας του. Εξακολουθεί να προσδίδει στους στίχους του μια υποβόσκουσα σεξουαλική ενέργεια η οποία μοιάζει με την ανησυχητική ηρεμία ενός ηφαιστείου, λίγες ώρες πριν την έκρηξη. Το πάθος του μοιάζει με αυτό ενός μικρού παιδιού που του έχει απαγορευτεί η είσοδος σε ένα δωμάτιο. Η φαντασία οργιάζει και πλάθει την δική της εκδοχή. Η εναντίωση στην απαγόρευση ενεργοποιεί μια σειρά συναισθηματικών αντιδράσεων που έχουν σαν αποτέλεσμα, την δημιουργία μιας παράλληλης και φανταστικής πραγματικότητας, αυτής που τροφοδοτείται από ανικανοποίητη περιέργεια και παθιασμένη επιθυμία.

Ο Bradford Cox περιτριγυρίζεται από θάνατο. Λίγο πριν από την ηχογράφηση του πρώτου album των Deerhunter, ο μπασίστας του συγκροτήματος Justin Bosworth, υπέκυψε στα τραύματα που του είχαν δημιουργηθεί από ένα μοιραίο ατύχημα που είχε με το skateboard. Ο θάνατος του δεν είχε σαν αποτέλεσμα ένα μελαγχολικό και θλιμμένο album. Το Turn It Up Faggot ακούγεται σαν μια οργισμένη στρατιά από ξεκούρδιστες κιθάρες, που έχουν χαθεί σε μια εγκαταλειμμένη μάντρα αυτοκινήτων στην μέση του πουθενά. Ξεσπάνε με μανία πάνω στις σκουριασμένες λαμαρίνες και βυθίζονται στην παράνοια όταν αντιλαμβάνονται πως αυτό δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα. Το σύνολο του ήχου σου δίνει την εντύπωση πως σε ανύποπτη στιγμή, θα αυτοκαταστραφεί σε μια εκκωφαντική έκρηξη παραμόρφωσης. Ο Cox σε παραληρηματική κατάσταση, φτύνει τους στίχους με φωνή που μαρτυρά πολύ περισσότερο απόγνωση παρά οργή. Δύο χρόνια αργότερα, ο θάνατος του φίλου του Bradley Ira Harris θα στοιχειώσει τις ηχογραφήσεις του Cryptograms και θα αφήσει έντονα σημάδια στις συνθέσεις που θα το αποτελέσουν.

Ο Bradford Cox έχει διαγνωστεί με Marfan Syndrome. Μια γενετική διαταραχή που επιδρά στα οστά, το νευρικό σύστημα, την καρδιακή λειτουργία, τα μάτια και τους πνεύμονες. Ο ασθενής ενδέχεται να πεθάνει πρώιμα και σε ανύποπτο χρόνο από την παραμικρή επιπλοκή που αφορά τα συγκεκριμένα όργανα. Σε αυτό το σύνδρομο οφείλεται η σωματική του διάπλαση και η περίεργη όψη του. Ο Bradford Cox δεν φοβάται τον θάνατο αντίθετα μοιάζει να τον αγνοεί. Απαλλαγμένος από τον ναρκισσισμό και την εγωπάθεια, που το rock n’ roll τόσο απλόχερα προσφέρει, σε αυτούς που το υπηρετούν. Ολοκληρωτικά αφοσιωμένος στην τέχνη του, συνεχίζει να παράγει και να δημιουργεί με φρενήρεις ρυθμούς, είτε με τους Deerhunter, είτε με τους Atlas Sound. Και σε κάνει να νιώθεις την σιγουριά πως δεν τραγουδάει για να αγοράσει ένα καινούριο αυτοκίνητο ή για να δει το πρόσωπο του στα εξώφυλλα τον περιοδικών. Τραγουδάει γιατί μόνο αυτό του έχει μείνει. Ενδόμυχα ελπίζει πως όταν συναντηθεί με τον θάνατο, αυτό θα γίνει μέσα στο στούντιο ηχογράφησης, κατά την διάρκεια μιας πρόβας, την ώρα που συνθέτει καθισμένος στην άκρη του κρεβατιού του, πάνω στην σκηνή…με την κιθάρα στο χέρια, τα χείλη κοντά στο μικρόφωνο και τα μάτια του καρφωμένα σε σένα που τον ακούς και τον παρακολουθείς. Γιατί εσύ είσαι όλα αυτά που εκείνος δεν έζησε και δεν θα ζήσει ποτέ.